Kategoria
VARGJE PËR DITË TË VEÇANTA
Zoti është i mrekullueshëm dhe na dhuron momente për të festuar dhe për t'u gëzuar me familjarët dhe miqtë tanë. Janë ato momente të veçanta që i presim me padurim, si një ditëlindje, një përvjetor, një martesë apo ditë të tjera të veçanta.
Por, a e dini? Zoti na dhuron mëshirën e tij të re çdo mëngjes dhe e bën çdo ditë të veçantë, një ditë për t'u gëzuar me Zotin tonë Jezu Krisht dhe për të shijuar mrekullitë e Tij. Nuk duhet të presim vetëm ditë të shënuara në kalendar.
Kur festojmë me të dashurit tanë, gjithmonë mund të shfrytëzojmë rastin për të ndarë një fjalë të Zotit dhe për të medituar mbi mirësinë e Tij. Është një mënyrë e bukur për ta bërë çdo festë edhe më të veçantë dhe për t'i kujtuar vetes dhe të tjerëve se burimi i vërtetë i gëzimit është Zoti ynë.[1]
E unë do të të përlëvdoj me tingullin e lirës, besnikërisë sate do t'i këndoj, o Perëndia im, do të të himnoj me harpë, o i shenjti i Izraelit.
Me të mbërritur, i ra bririt të dashit në malin e Efraimit. Atëherë izraelitët zbritën nga mali bashkë me të e ai u printe.
Të brohorasë për Zotin mbarë toka, buçisni nga gëzimi, ngazëlleni e këndoni!
Këndojini Zotit me harpë, me harpë e me tingullin e këngës,
me trumbetë e me tingullin e bririt, brohoritni para Zotit, mbretit.
Tërë populli i dëgjoi e i pa gjëmimet, vetëtimat, jehonën e bririt dhe malin në tym, u drodh nga frika dhe qëndroi larg.
Zemra ime është e fortë, o Perëndi. Do të këndoj e do të thur himne me gjithë shpirtin tim.
Davidi e mbarë Izraeli ngazëlleheshin fort para Perëndisë, me këngë, qeste, harpa, dajre, cimbale e bori.
Lavdërojeni me tingujt e bririt, lavdërojeni me harpë e me lirë.
Lavdërojeni me dajre e me valle, lavdërojeni me lahutë e me fyell.
Lavdërojeni me cimbale tingëlluese, lavdërojeni me cimbale kumbuese.
Do të shkoj tek altari i Perëndisë, te Perëndia i gëzimit e i ngazëllimit tim. Me lirë do të të falënderoj, o Perëndi, Perëndia im.
Në mëngjesin e ditës së tretë u dëgjuan gjëmime e vetëtima. Një re e dendur mbuloi malin dhe briri jehoi fort. Tërë populli, që ndërkohë po fushonte, u drodh nga frika.
Mandej u betuan para Zotit me zë të lartë, me brohoritje gazmore dhe me tinguj borish e brirësh.
Davidi e mbarë shtëpia e Izraelit ngazëlleheshin fort para Zotit, me këngë, qeste, harpa, dajre, zilka dhe cimbale.
Me drurët rrëshinorë mbreti bëri trarë mbështetës për tempullin e Zotit dhe për pallatin mbretëror, qeste dhe harpa për këngëtarët. Drurë të tillë rrëshinorë nuk janë sjellë e nuk janë parë më në Izrael deri sot e kësaj dite.
Mbarë Izraeli e ngriti arkën e besëlidhjes së Zotit me brohoritje, me tingujt e bririt, të borive e të cimbaleve, duke u rënë lirave e harpave.
Në festat e tyre ka harpa e qeste, dajre, fyej e verë, por as që duan t'ia dinë për veprën e Zotit, bëmat e duarve të tij as që i vënë re.
që këmbët t'i zhytësh në gjakun e armiqve, që gjuha e qenve të tu të lëpijë pjesën e vet».
E panë shpurën tënde, o Perëndi, shpurën e Perëndisë tim, mbretit tim, tek hynte në shenjtërore.
Për kushtimin e mureve të Jerusalemit njerëzit kërkuan levitët prej të gjitha vendeve, që t'i sillnin në Jerusalem, për ta kremtuar kushtimin me gëzim, me falënderim, me këngë, me cimbale, me lira e me harpa.
Kryetari ishte Asafi e pas tij vinin Zakaria, Jejeli, Shemiramoti, Jehieli, Matitjahu, Eliabi, Benajahu, Obed Edomi e Jejeli, të cilët u binin lirave e harpave, ndërsa Asafi u binte cimbaleve.
Priftërinjtë Benajah e Jahaziel u binin borive përherë para arkës së besëlidhjes së Perëndisë.
Atëherë bjeri borisë në ditën e dhjetë të muajit të shtatë. Është dita e shlyerjes, prandaj bjerini borisë anembanë vendit.
Davidi i urdhëroi prijësit e levitëve t'i caktonin vëllezërit e vet këngëtarë me vegla muzikore, me lira, harpa e cimbale, që të jehonin tingujt e haresë.
Kremtojeni Zotin me qeste, këndojini me harpën me dhjetë tela.
Këndojini atij një këngë të re, bjeruni bukur veglave muzikore e brohoritni!
Përse ike tinëz e më mashtrove? Përse nuk më tregove që të të përcillja me gëzim e me këngë, me lodër e me qeste?
Psalm. Këngë për të shtunën.
Është mirë të përlëvdosh Zotin e t'i këndosh emrit tënd, o i Tejlartë,
mirësinë tënde të shpallësh në mëngjes e besnikërinë tënde gjatë natës,
Ata që u binin borive dhe këngëtarët këndonin në një zë, duke i thurur himne Zotit e duke falënderuar me tingujt e borive, cimbaleve e veglave të tjera muzikore, e duke thënë: «Përlëvdoni Zotin, se është i mirë, se mirësia e tij mbetet përjetë». Atëherë, tempulli i Zotit u mbulua nga një re.
Priftërinjtë nuk mundën të qëndronin më në tempull e të kryenin shërbesën për shkak të resë. Tempullin e Perëndisë e kishte mbushur lavdia e Zotit.
Këngë. Psalm i Davidit.
Zemra ime është e fortë, o Perëndi. Do të këndoj e do të thur himne me gjithë shpirtin tim.
Atëherë Mirjama, profetesha, motra e Aronit, mori dajren në dorë. Pas saj dolën të gjitha gratë e filluan të kërcejnë me dajre.
Mirjama i printe këngës: «Këndojini Zotit, se madhërisht ngadhënjeu, plandosi në det kuaj e karroca».
Hemani e Jedutuni kishin bori e cimbale për t'u rënë, si dhe vegla për muzikë hyjnore. Bijtë e Jedutunit ishin caktuar te dera.
Më pas do të mbërrish në Gibeah Elohim, ku gjenden çetat e filistinëve. Kur të hysh në qytet, do të takosh një turmë profetësh, që po profetizon teksa zbresin prej faltoreve në vende të larta, duke i rënë lirës, dajres e qestes.
Mbarë populli shkoi pas mbretit Solomon, duke u rënë fyejve e duke ngazëlluar aq shumë, saqë u trand toka prej brohoritjeve të tyre.
E panë shpurën tënde, o Perëndi, shpurën e Perëndisë tim, mbretit tim, tek hynte në shenjtërore.
Lavdërojeni Perëndinë në shenjtëroren e tij, lavdërojeni në kubenë qiellore të fuqisë së tij.
Lavdërojeni për veprat e tij të fuqishme, lavdërojeni për madhështinë e tij të pafund.
Për kushtimin e mureve të Jerusalemit njerëzit kërkuan levitët prej të gjitha vendeve, që t'i sillnin në Jerusalem, për ta kremtuar kushtimin me gëzim, me falënderim, me këngë, me cimbale, me lira e me harpa.
Këngëtarët u mblodhën nga rrethinat e Jerusalemit, nga fshatrat e Netofatitit,
Zoti deshi e më shpëtoi, prandaj do t'i këndojmë me harpë, gjithë ditët e jetës sonë, në tempullin e Zotit».
Zoti do të shfaqet mbi ta, shigjetën e vet do ta vetëtijë. Zoti, Zoti im, borinë do ta buçasë, përmes furtunës ai do të marshojë.
Kur Qengji mori librin, katër gjallesat dhe njëzet e katër pleqtë ranë përmbys para tij. Secili kishte nga një harpë dhe kupa të arta të mbushura me temjan që janë lutjet e të shenjtëve.
Ata këndonin një këngë të re e thoshin: «I denjë je për të marrë librin dhe për të thyer vulat e tij, sepse u there e me gjakun tënd ke blerë për Perëndinë njerëz nga çdo fis, gjuhë, popull e komb.
katër mijë derëtarë dhe katër mijë këngëtarë lavdesh për Zotin, me të gjitha veglat që i kishte bërë Davidi për përlëvdim.
Prej gropës së mundimit më nxori, prej batakut të baltës, këmbët m'i vuri mbi shkëmb e hapat m'i forcoi.
Shkëlqimin e lavdishëm të madhështisë sate dhe veprat e tua të mrekullueshme do të përsiatë.
Këta ishin të gjithë nën drejtimin e të atit. Këndonin në tempullin e Zotit me cimbale, harpa e lira, për shërbesën në tempullin e Perëndisë, nën drejtimin e mbretit. Asafi, Jedutuni, Hemani
dhe numri i vëllezërve të tyre, që kishin mësuar të këndonin për Zotin, ishte dyqind e tetëdhjetë e tetë.
Për gjithçka ka një stinë, ka një kohë për çdo gjë nën qiell:
një kohë për të lindur e një kohë për të vdekur, një kohë për të mbjellë e një kohë për të shkulur të mbjellat,
një kohë për të vrarë e një kohë për të shëruar, një kohë për të shembur e një kohë për të ndërtuar,
një kohë për të qarë e një kohë për të qeshur, një kohë për të vajtuar e një kohë për të vallëzuar,