VARGJE PËR GRATË

Je një xhevahir i çmuar në duart e Zotit, i/e fortë, punëtor/e, i/e aftë dhe një luftëtar/e i vërtetë. Zoti të do dhe të ka krijuar me një qëllim të mrekullueshëm. Jep çdo ditë më të mirën nga vetja dhe zhvillo një karakter që nderon gjithmonë Zotin.

E di që ka sprova dhe situata të vështira, por mbaj mend se Zoti do të të çlirojë nga të gjitha. Lufto çdo ditë betejat e tua, por në gjunjë para Zotit dhe Ai do të të udhëzojë dhe do të të japë fitoren.

Përqendrohu më shumë tek bukuria e brendshme, jo tek ajo e jashtme. Zoti sheh atë të brendshmen, atë të qetë, të paprishur, që konsiston në një shpirt të butë para Tij. Kjo është ajo që ka shumë vlerë para Zotit.

Flisni gjithmonë me mençurinë e Zotit, udhëzo me dashuri. Ji një njeri i mençur duke ndërtuar shtëpinë tënde, mos bëj si njeriu i pamend që me dorën e tij e shkatërron atë.

Ec përpara çdo ditë, Zoti është me ty, mos e vër në dyshim kurrë. Me ndihmën e Atit Qiellor do të jesh gjithmonë një shembull kudo që të shkosh. Kërkoje gjithmonë Krijuesin tënd dhe medito mbi mirësitë e Tij çdo ditë.

Mashtrues është sharmi dhe kalimtare bukuria; njeriu që i frikësohet Zotit është i denjë për lavdërim. (Proverbat 31:30)

Krejt e bukur je, o mikja ime, e asnjë të metë ti s'ke.

Stolia juaj të mos jetë nga ana e jashtme: flokët gërsheta, stolisja me ar apo veshja e rrobave të shtrenjta,por të jetë njeriu i brendshëm me zemër të pastër e me shpirt të butë e të qetë. Këto nuk prishen dhe janë shumë të çmueshme në sytë e Perëndisë.

Shtirake është hijeshia dhe e kotë bukuria, por gruaja që druan Zotin do të lavdërohet.

Ti e krijove brendinë time, më ende që në bark të nënës.Të lavdëroj se mrekullisht më krijove, të mahnitshme janë veprat e tua, mirë e di shpirti im.

Po ashtu gratë të vishen me rroba të hijshme, me thjeshtësi e maturi, jo me gërsheta e ar, as me margaritarë e rroba të kushtueshme,por me vepra të mira, siç u ka hije grave që i druhen Perëndisë.

Dëgjo, o bijë! Shiko e mba vesh! Harroje popullin tënd e shtëpinë e atit tënd!

Prandaj nuk ligështohemi. Megjithëse së jashtmi shkojmë drejt kalbjes, nga brenda përtërihemi dita-ditës.

Si unaza e artë në hundën e një derri, ashtu është bukuria në gruan e pamend.

Ne jemi vepër e Perëndisë, të krijuar përmes Krishtit Jezu për të bërë vepra të mira, të cilat Perëndia i parapërgatiti, që ne t'i vëmë në jetë.

Por Zoti i tha: «Mos i shih pamjen e shtatin, se nuk e kam pranuar. Perëndia nuk gjykon siç gjykon njeriu. Njeriu sheh pamjen, ndërsa Zoti sheh zemrën».

Perëndia krijoi njeriun në shëmbëlltyrën e vet, në shëmbëlltyrën e Perëndisë e krijoi, mashkull e femër i krijoi.

Ah, sa e bukur je, ti mikja ime, sa e bukur je! Si pëllumba janë sytë e tu.

Lea kishte sy të hijshëm, ndërsa Rakela ishte e bukur dhe e pashme.

Sa e bukur je, o mikja ime, sa e bukur je! Si pëllumba sytë e tu për nën vellon tënde, flokët e tu si tufë dhish, shpatit të Gileadit,

Kurorë e çmuar do të jesh në dorën e Zotit, kësulë mbretërore në pëllëmbën e Perëndisë tënd.

Të lavdëroj se mrekullisht më krijove, të mahnitshme janë veprat e tua, mirë e di shpirti im.

Kur po hynte në Egjipt, Abrami i tha Sarajës, gruas së tij: «E di që je grua e bukur

Ajo është veshur me forcë e nder, e pret të ardhmen buzagaz.

Mbi mbarë dheun nuk kishte gra më të bukura se bijat e Jobit dhe i ati ua la trashëgiminë atyre dhe vëllezërve të tyre.

të ngushëlloj ata që vajtojnë në Sion, t'u vë kësula mbi kokë në vend të hirit, vajin e gëzimit, në vend të zisë, petkun e lavdit, në vend të shpirtit të thyer, që lisa drejtësie të quhen, mbëltim i Zotit, për lavdi të tij.

«Rangë kanë bërë shumë gra, por të gjithave ua ke kaluar!».

Ai quhej Nabal dhe e shoqja quhej Abigajlë. Ajo ishte e mençur dhe e bukur, ndërsa i shoqi i vrazhdë e i lig. Ai ishte prej familjes së Kalebit.

Zoti kënaqet me popullin e vet, të përulurit i kurorëzon me shpëtim.

Vajza ishte shumë e bukur dhe e virgjër. Asnjë burrë nuk e kishte prekur. Ajo zbriti te pusi, mbushi shtambën dhe u ngjit.

Kokën si Karmeli e ke e flokët porsi purpur, në gërsheta një mbret u zu.

Erdhi radha që secila vajzë të paraqitej te mbreti Kserks, pasi t'i kishte mbushur dymbëdhjetë muajt e rregullores për gratë, kohë gjatë së cilës duhej të laheshin për gjashtë muaj me mirrë e gjashtë muaj me vajra erëmirë e me zbukurues për gratë.

Kundrejt skamnorit hap krahët, kundrejt nevojtarit shtrin dorën.

Mos të të epet zemra prej bukurisë së saj e mos bjer pre e qepallave të saj,

Flet i shtrenjti im e më thotë: «Ngrihu, mikja ime, bukuroshja ime, e eja!

«Kush është kjo, që del si agu, e bukur si hëna e plotë, e çiltër porsi dielli, madhështore si flamujt e shpalosur?».

Ti rrit barin për bagëtinë e bimët në dobi të njeriut, që të nxjerrë ushqimin nga toka,verën që gëzon zemrën e njeriut, vajin që i ndriçon fytyrën e bukën që i forcon zemrën.

Ngrihu, o murrlan, eja ti, o jugë, fryni në kopshtin tim, që t'i përhapen erëzat e brenda kopshtit të vet të vijë i shtrenjti im e t'i hajë ai frytet më të mira.

Prandaj, o vëllezër, po ju bëj thirrje që për hir të dhembshurisë së Perëndisë ta paraqitni veten si fli të gjallë, të shenjtë e të pëlqyeshme për Perëndinë. Ky është adhurimi i duhur.Mos u pajtoni me frymën e kësaj bote, por ndryshohuni duke përtërirë mendjen, që të dalloni se cili është vullneti i mirë, i pëlqyeshëm dhe i përsosur i Perëndisë.

Gruaja e urtë e lartëson shtëpinë, e marra e shemb me duart e veta.

Veç një gjë i kam kërkuar Zotit e për këtë i lutem: të banoj në shtëpinë e Zotit gjithë ditët e jetës sime, të sodit bukurinë e Zotit e tempullin e tij të kundroj.

Nëse ti s'e di, o e bukura ndër gra, ec gjurmëve të grigjës e ndanë staneve të barinjve edhat e tu kulloti.

Mendoni për gjërat që janë lart në qiej dhe jo për ato që janë këtu poshtë në tokë.

Kthehu, o shulamite, kthehu! Kthehu, të të kundrojmë, kthehu! Ç't'i kundroni shulamites që është si vallja mes dy fushimesh?

Fjala jote është llambë për këmbën time, dritë për shtegun tim.

Mos ua jep grave fuqinë tënde e jetën tënde atyre që shfarosin mbretërit.

Para tij shkëlqim e madhështi, në shenjtëroren e tij fuqi e bukuri.

ndërsa për gruan është nder? Flokët i janë dhënë asaj si mbulesë.

Ai ka bërë bukur gjithçka në kohën e vet. U ka vënë në zemër edhe përjetësinë, megjithëse njerëzit nuk e pikasin dot veprën që Perëndia e ka kryer nga fillimi në fund.

Kështu duhet të shndrisë drita juaj para njerëzve, që të shohin veprat tuaja të mira dhe të përlëvdojnë Atin tuaj që është në qiej».

Bija e Tirit do të vijë me dhurata, të pasurit e popullit do të kërkojnë pëlqimin tënd.Brenda është bija e mbretit, tërë lavdi, rrobat e saj me ar qëndisur.

Edhe ju, gra, nënshtrojuni burrave tuaj! Kështu, edhe nëse disa nuk i binden fjalës së Perëndisë do të fitohen nga sjellja e grave të tyre pa ndihmën e fjalëve,kur të shohin sjelljen tuaj të pastër dhe me respekt.

Një grua zonjë është kurorë për të shoqin, por gruaja që turpëron është kalbësirë për eshtrat e tij.

Ti ma vodhe zemrën, motërza ime, nuse, ti ma vodhe zemrën veç me një shikim, veç me njërin varg të gushores sate.

Përherë gojën me urti e hap e gjuha e saj është mësim mirësie.

Oh, pëllumbesha ime, që nëpër plasa shkrepash fshihesh e nëpër strofkat e rrëpirës, shfaqma mua pamjen tënde, jepma tingullin e zërit tënd, se zëri yt i ëmbël është e joshëse është pamja jote.

Vërmë si vulë në zemër, si vulë në krahun tënd, se e fortë si vdekja është dashuria, e egër si skëterra smira, zjarrmia e saj zjarrmi përflakëse, flakë përvëluese.

Bekoje Zotin, o shpirti im! O Zot, Perëndia im, sa i madhërishëm je! Je veshur me shkëlqim e lavdi,dhe mbështillesh me dritën si me rrobë. Qiellin e shtrin porsi tendë,

Thahet bari, vyshket lulja, por fjala e Perëndisë tonë mbetet në amshim».

E bukur je, o mikja ime, porsi Tirca, e hijshme si Jerusalemi, madhështore si flamujt e shpalosur.

Ashtu si trupi është një, por ka shumë gjymtyrë dhe të gjitha gjymtyrët e trupit, megjithëse janë shumë, përbëjnë një trup të vetëm, ashtu është edhe Krishti.

Këngë shtegtimesh. E Davidit. O Zot, nuk krenohet zemra ime e sytë nuk i ngre lart. Nuk rend pas madhështive, as pas gjërave tepër të vështira.Por jam qetësuar e shpirti më është prehur, si foshnja e zvjerdhur me të ëmën, si foshnja e zvjerdhur është shpirti im me mua.

Le ta lavdërojnë emrin e tij me valle, le t'i këndojnë atij me dajre e me lirë.

ç'është njeriu që të kujtohesh për të, apo biri i njeriut që të kujdesesh për të?

më e çmueshme se margaritarët, e pakrahasueshme me asnjë kënaqësi.

Shndrin e kuqëlon i shtrenjti im, ai spikat ndër një mijë vetë.

«Do ta çliroj, sepse më deshi, do ta mbroj, se njohu emrin tim.

Së fundi, vëllezër, kini në mendje të gjitha sa janë të vërteta, sa janë të ndershme, sa janë të drejta, sa janë të dëlira, sa janë të dashura, të gjitha sa kanë emër të mirë, sa janë të virtytshme dhe sa janë të denja për t'u lavdëruar.

E dua Zotin, se ai e dëgjon zërin e përgjërimit tim.

Jakobi e donte Rakelën e tha: «Do të të shërbej shtatë vjet për Rakelën, bijën tënde të vogël».

Siç pasqyron uji fytyrën, edhe zemra pasqyron njeriun.

Po për veshjet, përse shqetësoheni? Shikoni si rriten zambakët e fushave. Ata as nuk lodhen e as nuk endin,por unë po ju them se as vetë Solomoni, në gjithë madhështinë e tij, nuk ishte veshur si ndonjë prej tyre.

Si pelë në koçinë e faraonit, ashtu më ngjan ti, o mikja ime.

Qafa jote, si kulla e Davidit, ndërtuar me shtresa, ku varen një mijë shqyte me tërë mburojat e burrave trimoshë.

Kush gjen një grua, ka gjetur të mirën, ka fituar përkrahjen e Zotit.

Kur ishim ende mëkatarë, Krishti vdiq për ne. Me këtë Perëndia e tregoi dashurinë e tij për ne.

Vetë zgjohet që me natë, për t'i dhënë ushqim shtëpisë e detyrat shërbëtoreve.

Dy gjinjtë e tu si dy kaproj binjakë të drenushës.

I madh është gëzimi im në Zotin, shpirti im ngazëllen në Perëndinë tim, se më veshi me rrobat e shpëtimit, me petkun e drejtësisë më mbuloi, si një dhëndër stolisur me kësulë, si një nuse zbukuruar me stoli.

Prandaj, mos kini frikë! Ju vleni më tepër se shumë harabela».

Do të bëjmë për ty stoli prej ari me rruzuj të argjendtë.

Ti e di mirë sa herë kam mërguar. Mblidhi lotët e mi në calikun tënd! A s'janë të shkruara në librin tënd?

dhe është i ndarë më dysh. Po ashtu, si gruaja e pamartuar, edhe virgjëresha shqetësohen për gjërat e Zotit, që të jenë të shenjta në trup e në shpirt, ndërsa e martuara shqetësohet për gjërat e botës dhe kërkon si t'i pëlqejë burrit.

Me pendët e tij do të të mbulojë, nën krahët e tij strehë do të gjesh, shqyt e mburojë është besnikëria e tij.

Ju përbehem, o bijat e Jerusalemit, mos e zgjoni, mos e ngucni dashurinë, deri kur t'ia ketë ënda.

Adhuroni Zotin e stolisur me shenjtëri; mbarë toka le të dridhet para tij!

Fillimi i urtisë: rrok urtinë! Jep çka ke arritur e kap zgjuarsinë.

Potifari ia la në dorë Jozefit gjithçka që kishte e nuk shqetësohej më për asgjë, përveç bukës që hante. Jozefi ishte i bukur e i pashëm.

Dhe ja, Jezui u doli përpara e u tha: «Ju përshëndes!». Ato iu afruan, i rrokën këmbët dhe e adhuruan.

Froni yt, o Perëndi, mbetet përjetë, skeptri yt mbretëror, skeptër drejtësie.

Mos u pajtoni me frymën e kësaj bote, por ndryshohuni duke përtërirë mendjen, që të dalloni se cili është vullneti i mirë, i pëlqyeshëm dhe i përsosur i Perëndisë.

Ëmbëltim prej goje i del e është i tëri i dëshirueshëm. Ja, ky është i shtrenjti im, o bijat e Jerusalemit, e ky është miku im.

Fiku i poqi kokrrat e para, çeli hardhia e po erëmon: ngrihu e eja, mikja ime, bukuroshja ime, eja!

Atëherë Jakobi i tha Labanit: «Ma jep gruan time që të fle me të, se koha u plotësua».

Me boçën e selvisë në vreshtat e En Gedit, ngjan i shtrenjti im për mua.

Dy gjinjtë e tu si dy kaproj binjakë të drenushës, kullotës ndër lilakë.

ndërsa ne e kemi qytetarinë në qiej, prej nga presim shpëtimtarin, Zotin Jezu Krisht.

Ti je shkëmbi dhe fortesa ime, për hir të emrit tënd primë e hiqmë udhën.

Më mirë i shpërfillur, por me shërbëtor, sesa i mburrur, por i pangrënë.

Hiqi sytë e tu prej meje, se m'i morën mendtë, flokët e tu si tufa e dhive, tatëpjetë Gileadit.

Para tij u rrit si filizi, porsi rrënja prej tokës së thatë. S'kishte as pamje, as bukuri, që të na tërhiqte shikimin. S'kishte as paraqitje, që të na pëlqente.

Po ashtu edhe ju, burra, jetoni me gratë tuaja, duke pasur parasysh se ato janë më të dobëta. Nderojini, sepse edhe ato do të trashëgojnë hirin e jetës bashkë me ju, në mënyrë që asgjë të mos pengojë lutjet tuaja.

gjeli parzëmfortë, cjapi dhe mbreti në krye të ushtrisë.

Një ditë në oborret e tua është më mirë se një mijë ditë gjetiu. Më mirë në pragun e shtëpisë së Perëndisë tim, sesa në tendat e të paudhëve.

Le të zbresë si shiu mbi luadh të kositur, si rrebeshi që ujit tokën.Në ditët e tij le të lulëzojë i drejti e paqe të madhe le të ketë, derisa të mos jetë më hëna.

Njeriu shpifës mos zëntë rrënjë mbi tokë, njeriun e dhunshëm e ndjektë pas fatkeqësia.

Mos u mburr për nesër, se nuk e di ç'ndodh sot.

Madje edhe fijet e flokëve tuaj janë të gjitha të numëruara.

Besim ka tek ajo zemra e burrit të saj e nuk do t'i mungojë fitimi.Gëzim i jep ajo e jo hidhërim, në të gjitha ditët e jetës së saj.

Me mua, o nuse, me mua nga Libani eja, zbrit nga maja e Amanasë, nga majat e Senirit e Hermonit, nga strofujt e luanëve, nga malet e leopardëve.

Prandaj pranojeni njëri-tjetrin sikurse Krishti ju pranoi, që të përlëvdohet Perëndia.

Le të ketë ar e stoli sa të duash, gjëja më e çmuar janë buzët e ditura.

Gjeje kënaqësinë te Zoti e ai do t'i plotësojë dëshirat e zemrës sate.

Sa të hijshme i ke këmbët në sandale, o bijë fisnikësh! Vijat e ijëve të tua porsi stoli, vepër kryemjeshtërore.

Lavdërojeni Zotin, se Zoti është i mirë, këndojini emrit të tij, se është i ëmbël.

Isaku e solli Rebekën te tenda e Sarës, nënës së vet. Ai e mori për grua dhe e deshi. Kështu, Isaku u ngushëllua pas vdekjes së të ëmës.

Sa të këndshme janë ato dhelet e tua, o motërza ime, nuse! Më dehëse se vera janë dhelet e tua. Të mermë vajrat e tu mbi të gjitha erëzat.

Ja, të kam gdhendur mbi pëllëmbët e duarve të mia, muret e tua gjithmonë para syve i kam.

Nëse Perëndia vesh kështu barin e fushës, që sot është e nesër hidhet në furrë, a nuk do të kujdeset shumë më tepër për ju, o besimpakë?

«Do ta çliroj, sepse më deshi, do ta mbroj, se njohu emrin tim.Do të më thërrasë e unë do t'i përgjigjem, në vështirësi me të do të jem, do ta shpëtoj e nder do t'i jap.

Ne kemi dashuri, sepse Perëndia na deshi i pari.

I shtrenjti im dorën në vrimë e shtiu e krejt u meka unë.

Kur Abrami hyri në Egjipt, egjiptianët panë se gruaja ishte shumë e bukur.Edhe oborrtarët e faraonit e panë dhe ia lavdëruan faraonit. Atëherë, gruan e morën në shtëpinë e faraonit.

verën që gëzon zemrën e njeriut, vajin që i ndriçon fytyrën e bukën që i forcon zemrën.

Sepse mbretëria e Perëndisë nuk është të ngrënët e të pirët, por drejtësi, paqe e gëzim në Shpirtin e shenjtë.

Kë tjetër kam unë në qiell? Veç teje, mbi tokë, s'dua tjetër.Më janë ligështuar trupi e zemra, por shkëmbi i zemrës sime dhe trashëgimia ime është Perëndia në amshim.

I urrej ata që janë me dy fytyra, por e dua ligjin tënd.

Kur isha pa trajtë, më panë sytë e tu. Të gjitha ditët që caktove, në librin tënd ishin shkruar, pa u krijuar asnjë prej tyre.

Ngjan si kaproll, i shtrenjti im, ose porsi zog drenushe. Ja, rri prapa murit tonë, nga dritarja ai përgjon, përmes hekurash vështron.

Gëzohuni gjithnjë në Zotin. Përsëri po ju them: gëzohuni!

Ankthi i zemrës e thyen burrin, ndërsa një fjalë e mirë e gëzon.

Jo vetëm kaq, por ne krenohemi edhe kur kalojmë vuajtje, sepse e dimë se vuajtja sjell durimin,durimi sjell qëndresën në sprova dhe sprovat sjellin shpresën.Shpresa nuk na turpëron, sepse dashuria e Perëndisë është derdhur në zemrat tona përmes Shpirtit të shenjtë që na u dha.

Porsi fije të kuqe janë buzët e tua e joshëse goja jote. Porsi thelë shege janë mollëzat e tua për nën vellon tënde.

Po të merrja krahët e mëngjesit e përtej detit të shkoja,

Dëgjo, biri im, qortimin e atit tënd e mos lër pas dore udhëzimet e nënës sate,se si kurorë e hijshme mbi kokë do të të rrinë e porsi varëse rreth qafës tënde.

Hapmi sytë, që të sodis mrekullitë e ligjit tënd.

Netëve, mbi shtrojën time, e kërkova atë që me gjithë shpirt e dua. E kërkova, por s'e gjeta.

Lum zemërdëlirët, se do të shohin Perëndinë.

Por fryti i Shpirtit është dashuria, gëzimi, paqja, durimi, dashamirësia, mirësia, besimi,

Dashuria është zemërgjerë, dashuria është e mirë, nuk ka smirë, nuk krekoset, nuk mburret,nuk sillet në mënyrë të pahijshme, nuk kërkon përfitim, nuk pezmatohet, nuk mendon të ligën,

Ç'të themi, pra, për këto gjëra? Nëse Perëndia është me ne, kush mund të jetë kundër nesh? Ai që vërtet nuk e kurseu Birin e vet,

Miku është i dashur në çdo kohë; vëllai ka lindur për kohë të vështirë.

Ai i jep fuqi të lodhurit, të këputurit ia shton fuqitë.

Mjeshtrit të korit. Për Gititin. Psalm i bijve të Korahut.Sa të dashura janë banesat e tua, o Zot i ushtrive!

Kopsht i ndryrë je ti, o motërza ime, nuse, kopsht i ndryrë je ti e gurrë e vulosur.

Mos shpif për shërbëtorin tek i zoti, se të nëm e të zë nëma.

Porositë e tua nuk do t'i harroj kurrë, se përmes tyre më ke mbajtur gjallë.

Dhe urdhërimi i dytë, i ngjashëm me këtë, është: duaje të afërtin si veten.

Qafa jote si kullë fildishi, sytë e ty si pellgjet e Heshbonit te porta e Bat Rabimit. Hunda jote si kullë Libani me pamje nga Damasku.

Ruaj zemrën tënde mbi gjithçka, se jeta prej saj buron.

Për të drejtët lindi drita mes errësirës, i mëshirshëm, i dhembshur dhe besnik është ai.

Nëse Krishti është shtysa e jetës suaj, nëse dashuria ju ngushëllon, nëse keni bashkësi me Shpirtin, nëse tregoni dashuri e mëshirë për njëri-tjetrin,atëherë bëjeni të plotë gëzimin tim, duke qenë të një mendjeje, duke pasur të njëjtën dashuri dhe duke pasur një shpirt e një mendje.

Nën strehën e pranisë sate i fsheh, larg kurtheve të njerëzve, nën banesën tënde i strehon, larg gjuhëve ngatërrestare.

Duajeni njëri-tjetrin si vëllezër. Nderojeni tjetrin më shumë se veten.

Ata që janë të Krishtit Jezu e kanë kryqëzuar dobësinë njerëzore bashkë me pasionet dhe dëshirat.

Zbriti i shtrenjti im kah kopshti i vet, kah lehet e erëzave, kah kullotat e kopshteve, lilakë për të këputur.

I mirë është Zoti me të gjithë, i dhembshur me gjithë krijesat e tij.

Lutja drejtuar Zotit