strofa RRETH BEKIMIT

Bekimi i Zotit në jetën tonë vjen gjithmonë me bollëk dhe në kohën e duhur, asnjëherë nuk vonohet. Ai e di momentin ideal për të sjellë atë bekim që ke kërkuar me aq zell në lutje.

Jemi të rrethuar nga bekimi i mrekullueshëm i Zotit. Kemi shëndet, kemi një çati mbi kokë, kemi ushqim, kemi shëndet mendor, kemi njerëz që na duan dhe mbi të gjitha kemi Zotin në jetën tonë. Gëzojmë dhuratën e mrekullueshme të shpëtimit. Këto janë bekime që ndonjëherë nuk i vëmë re, por që shumë njerëzve u mungojnë, dhe duhet të jemi mirënjohës për to dhe të gëzohemi sepse mëshira e Zotit është e re çdo mëngjes.

Perëndia im, pra, do të plotësojë çdo nevojë tuajën sipas pasurisë së tij në lavdi në Krishtin Jezus.¹ Zoti thotë në fjalën e tij se bekimi që vjen prej tij është ai që pasuron dhe nuk shton hidhërim. Ai e di se çfarë kemi nevojë dhe kujdeset për ne.

Të jemi të durueshëm, bekimi i tij do të vijë kur më pak e presim. Adhuro Zotin, Perëndinë tënd, dhe ai do të bekojë bukën tënde dhe ujin tënd. Unë do të largoj prej teje çdo sëmundje.² Mbaje një jetë bindjeje ndaj Zotit dhe bekimi do të vijë bashkë me të.

¹ Filipianëve 4:19
² Eksodi 23:25

Atëherë u tha dishepujve: «Të korrat janë të mëdha, por punëtorë ka pak.Lutjuni të zotit të të korrave të dërgojë punëtorë në të korrat e veta».

Ai që i jep farën mbjellësit dhe bukën për të ngrënë, do t'jua japë edhe juve farën për ta mbjellë dhe do ta shumojë. Ai do t'i shumojë frytet e drejtësisë suaj.

Atëherë u tha dishepujve: «Të korrat janë të mëdha, por punëtorë ka pak.

Ju keni një thënie: “Edhe katër muaj e vijnë të korrat”. Ndërsa unë ju them: “Hapni sytë e shikoni fushat që verdhojnë, gati për t'u korrur!”.

Sepse, kush mbjell me kursim, do të korrë pak dhe kush mbjell me zemërgjerësi, do të korrë me begati.

Të përlëvdofshin popujt, o Perëndi, mbarë popujt ty të përlëvdofshin!

Kush mbledh në verë, është bir i urtisë, kush fle në të korra, është bir i turpërisë.

E vërteta do të mbijë nga toka, drejtësia do të vështrojë prej qiellit.

Mbollën ara, mbëltuan vreshta, që dhanë prodhim të mbarë.

Ata që mbjellin me lot, do të korrin me gëzim.Kur shkojnë, qajnë dhe mbartin farën për ta mbjellë, por kthehen plot gëzim dhe mbartin duajt e tyre.

Dhe u tha: «Të korrat janë të mëdha, por punëtorë ka pak. Lutjuni të zotit të të korrave të dërgojë punëtorë në të korrat e veta.

Turp për ju, o bujq, klithni, o vreshtarë, për grurin dhe elbin, se morën fund prodhimet e fushës.

Të korrat ia ha i urituri, edhe në dhënçin ferra. Të babëziturit ia rrëmbejnë katandinë.

Nëse ecni sipas vendimeve të mia, nëse i mbani urdhërimet e mia e i zbatoni ato,do t'ju jap shira në kohën e duhur, që toka të japë prodhim dhe që pemët e arave të mbushen me fruta.

Le të mos lodhemi duke bërë të mirën, sepse, po të mos dorëzohemi, do të kemi edhe të korra në kohën e duhur.

Unë jam hardhia, ju jeni shermendet. Kush qëndron në mua dhe unë në të, jep shumë fryt, sepse pa mua nuk mund të bëni asgjë.

U betua Zoti për të djathtën e tij dhe për krahun e tij të fuqishëm: «Drithin tënd armiqve të tu s'do t'ua jap më kurrë për ushqim e të huajt, prej verës së mundit tënd, s'do të pinë më kurrëe ata që e mblodhën do ta hanë dhe do të lavdërojnë Zotin, ata që e volën do të pinë në tremen e shenjtërores sime».

Nuk thonë me vete: “Ta druajmë Zotin, Perëndinë tonë, që na jep shiun në vjeshtë e në pranverë, në kohën e vet, dhe ruan për ne javët e caktuara për të korrat”.

Armiku që i ka mbjellë është djalli. Të korrat janë fundi i botës, ndërsa korrësit janë engjëjt.

por vitin e shtatë edhe toka të bëjë pushim shtunor në nder të Zotit. Mos e mbill arën e mos e krasit vreshtin.Mos korr çka prodhon vetvetiu toka e mos e vil rrushin e vreshtit të pakrasitur. Është vit pushimi shtunor për tokën.

Mbillni drejtësinë, korrni frytin e mirësisë, hapni tokë të re. Është koha për të kërkuar Zotin derisa të vijë e shiun e drejtësisë të zbrazë mbi ju.

Ty t'i kam dhënë të gjitha frytet e para që i kushtohen Zotit, më të mirën e vajit, e verës e të drithit.Ty do të të përkasin frytet e para të tokës që i sillen Zotit. Ato mund t'i hajë çdo pjesëtar i shtëpisë tënde.

Kremto festën e të Korrave të prodhimeve të para që mbolle në ara. Kremto festën e të Vjelave në fund të vitit, kur mblidhen prodhimet e vona të arave.

Kremto festën e Javëve me prodhimet e para të korrjes së grurit dhe festën e të Vjelave në fund të çdo viti.

Kur të korrësh arën, nëse harron ndonjë dorëz, mos u kthe ta marrësh. Lëre për të ardhurin, jetimin e të venë, që Zoti, Perëndia yt, të bekojë çdo vepër të duarve të tua.

Se ti e theve zgjedhën që u rëndonte, purtekën që mbi shpatulla u rrinte, skeptrin e atij që i shtypte e copëtove si në ditën e Midianit.

Dhe kur piqet fryti, i vihet menjëherë drapri, se është koha e të korrave».

Kush mbjell padrejtësi, korr ligësi; shkopi i zemërimit të tij do të thyhet.

Si freskia e dëborës në kohë të korrash është lajmëtari besnik për atë që e dërgon.

Sa të jetë toka, të mbjellat e të korrat, i ftohti e i nxehti, vera e dimri, dita e nata, nuk do të marrin fund».

Edhe për ty, o Judë, koha e korrjes është caktuar. Sa herë e përtërij popullin tim».

Kur të korrni prodhimet e tokës suaj, mos e korrni deri në skaj të arës. Kallinjtë që kanë rënë, mos i mblidhni.Mos kalo sërish nëpër vresht për të mbledhur vilet dhe kokrrat e rëna, por lëri për të varfrin e për të huajin. Unë jam Zoti, Perëndia juaj.

Le të rriten të dyja bashkë deri në të korra dhe kur të vijë koha e të korrave, do t'u them korrësve: korrni më parë egjrën, lidheni në tufëza për t'i djegur, ndërsa grurin mblidheni në grunar”».

Nga tempulli doli një engjëll tjetër që i thirri me zë të lartë atij që rrinte ulur mbi re: «Merre draprin e korr, se erdhi koha e korrjes dhe të korrat e tokës janë pjekur».

Fryti i drejtësisë mbillet paqësisht nga ata që bëjnë paqen.

Gjashtë ditë do të punosh, por ditën e shtatë do të pushosh. Do të pushosh edhe gjatë të mbjellave e të korrave.Kremto festën e Javëve me prodhimet e para të korrjes së grurit dhe festën e të Vjelave në fund të çdo viti.

Kaluan të korrat, iku vera e ne nuk kemi shpëtim.

Kush bën të keqen, merr një pagë të rreme, por, kush mbjell drejtësinë, me të vërtetë shpërblehet.

Ditën që i mbjell, i sheh të rriten, në mëngjes fara që hodhe lulëzon, por korrja shuhet në ditë të ligë, prej plagës së pashërueshme.

Fara të tjera ranë në tokë të mirë e dhanë fryt, disa njëqindfish, disa gjashtëdhjetë e disa tridhjetë.

Nuk më zgjodhët ju mua, por unë ju zgjodha ju. Ju caktova të shkoni e të jepni fryt, që fryti juaj të mbetet dhe që Ati t'ju japë çfarëdo që t'i kërkoni në emrin tim.

Për shtatë ditë do të festosh për Zotin, Perëndinë tënd, në vendin që do të zgjedhë Zoti. Do të festosh plot gëzim, sepse Zoti, Perëndia yt, do t'i bekojë të gjitha prodhimet e veprat e duarve të tua.

Vëllezër, bëni durim derisa të vijë Zoti. Edhe bujku e pret me durim frytin e çmuar të tokës derisa të bien shirat e vjeshtës e të pranverës.

Unë mbolla farën, Apoli e ujiti, por Perëndia e rriti.Kështu, nuk kanë rëndësi as ai që mbjell e as ai që ujit, por Perëndia që rrit.Ai që mbjell dhe ai që ujit, janë një, dhe secili do të marrë shpërblimin sipas mundit.

Ajo që u mboll në tokë të mirë, është ai që e dëgjon fjalën dhe e kupton. Ai jep fryt e prodhon njëri njëqindfish, tjetri gjashtëdhjetë e tjetri tridhjetë».

Bujku që mundohet duhet të marrë i pari pjesën e fryteve.

Kështu, çdo pemë e mirë jep fryte të mira, ndërsa pema e kalbur jep fryte të këqija.

Fara që bie në tokë të mirë janë ata që e dëgjojnë fjalën dhe e ruajnë në një zemër të ndershme e të mirë. Këta mbesin besnikë e japin fryte».

Isaku mbolli në atë vend e po atë vit korri njëqindfish. Zoti e bekoi

Sikurse shiu dhe dëbora zbresin prej qiellit e më atje nuk kthehen, por e ujitin dhe e zbrujnë tokën, e bëjnë të jetë pjellore, që t'i japë bujkut farën për të mbjellë e bukën për të ngrënë,ashtu edhe fjala ime, që del prej gojës sime, s'do të kthehet pas tek unë e zbrazët, pa ia dalë mbanë gjithçkaje që unë dua e pa bërë atë për çka e dërgova.

Sërish do të mbjellësh vreshta në malet e Samarisë, do të mbjellin mbjellësit e do të begatohen.

“Ja, po vijnë ditët”, kumton Zoti, “Kur bujku do të prodhojë më shumë se korrësi e shitësi i rrushit më shumë se ai që e mbjell, kur malet do të rrjedhin musht e tërë kodrat do të vërshojnë.

Ai do të të dojë, do të të bekojë e do të të shumojë. Ai do të ta bekojë frytin e barkut, frytin e tokës, drithin, verën, vajin, pjellën e qeve e të dhenve, në dheun për të cilin iu betua etërve të tu, për të ta dhënë ty.

Shikoni korbat! As mbjellin, as korrin, as kanë qilarë apo grunarë, e megjithatë Perëndia i ushqen. Por ju vleni shumë më tepër se shpendët.

Fara të tjera ranë në tokë të mirë e ndërsa rriteshin e zhvilloheshin, dhanë fryt e prodhuan njëra tridhjetë, tjetra gjashtëdhjetë e një tjetër njëqindfish».

Pastaj u tregoi një shëmbëlltyrë tjetër: «Mbretëria e qiejve i ngjan një njeriu që mbolli farën e mirë në fushën e vet,por ndërsa njerëzit po flinin, erdhi armiku i tij dhe mbolli egjër në mes të grurit e u largua.Kështu, kur bimët u rritën e dhanë fryt, atëherë u duk edhe egjra.Shërbëtorët e të zotit të shtëpisë erdhën e i thanë: “Zotëri, a nuk mbolle farë të mirë në fushën tënde? Nga na doli egjra?”.Ai u tha: “Këtë e ka bërë armiku”. Shërbëtorët i thanë: “A do që të shkojmë e ta mbledhim?”.Por ai u tha: “Jo, sepse duke mbledhur egjrën, bashkë me të mund të shkulni edhe grurin.Le të rriten të dyja bashkë deri në të korra dhe kur të vijë koha e të korrave, do t'u them korrësve: korrni më parë egjrën, lidheni në tufëza për t'i djegur, ndërsa grurin mblidheni në grunar”».

Jepni e do t'ju jepet. Do t'ju vënë në prehër një masë të mirë, të ngjeshur, të tundur e të begatë, sepse me masën që do të matni, do të mateni».

Lum ju që mbillni pranë ujërave dhe e lini të lirë kaun e gomarin.

Ndero Zotin me tërë begatinë tënde, me frytet e para të çdo të vjele,se drithnikët e tu do të mbushen plot e vozat e tua do të pëlcasin nga vera.

Do të mbjellësh, por nuk do të korrësh, do të shtrydhësh ullinj, por s'do të vajosesh, do të shtrydhësh rrush, por verë s'do të pish.

Gëzohuni e festoni në Zotin, Perëndinë tuaj, o bijtë e Sionit. Ai ju shpërbleu me shirat e hershëm, ju dërgoi shiun e vjeshtës dhe të pranverës, si dikur.Lëmenjtë do të jenë plot me grurë, lugjet do të gufojnë me verë e vaj.

Kush punon tokën e vet do të ngihet me bukë, kush rend pas kotësive është i pamend.

Kur pa turmat, iu dhimbsën, sepse ishin të lodhura e të braktisura, si delet pa bari.Atëherë u tha dishepujve: «Të korrat janë të mëdha, por punëtorë ka pak.Lutjuni të zotit të të korrave të dërgojë punëtorë në të korrat e veta».

Kush mbjell sipas dobësisë së vet njerëzore, prej saj do të korrë shkatërrimin, ndërsa kush mbjell sipas Shpirtit, do të korrë prej tij jetën e amshuar.

Përtaci nuk lëron në vjeshtë e kur vijnë të korrat s'gjen gjë.

Ai e mban në dorë terploten dhe do të ndajë grurin nga kashta. Grurin do ta mbledhë në grunar, ndërsa kashtën do ta djegë në një zjarr që nuk shuhet kurrë».

Atë ditë Zoti do t'i shijë kallëzat, që nga rrjedha e lumit deri te përroi i Egjiptit, ndërsa ju një nga një do të mblidheni, o bij të Izraelit!

Me të vërtetë po ju them se nëse kokrra e grurit, që ka rënë në tokë, nuk vdes, mbetet e vetme, por nëse vdes, jep shumë fryt.

Toka të mbillet e të korret për gjashtë vjet.Në vitin e shtatë, toka të pushojë dhe të lihet djerr. Të varfrit mes jush të hanë prej saj dhe çfarë mbetet, ta hanë kafshët e egra. Kështu do të veprosh edhe me vreshtat dhe ullishtat e tua.

Grazhdi pa qe mbetet i zbrazur, falë fuqisë së një kau, gëlojnë të korrat.

Kështu do të ndodhë në fundin e botës. Engjëjt do të dalin e do të ndajnë të këqijtë nga të drejtët,

Sepse Shkrimi thotë: kaut që shin, mos i vër kapistër dhe: «Punëtori e meriton pagën e vet».

Pastaj Jezui tregoi këtë shëmbëlltyrë: «Një njeri kishte një fik të mbjellë në vreshtin e tij. Erdhi të kërkonte ndonjë fryt në të, por nuk gjeti.Atëherë i tha vreshtarit: “Ja, erdha tre vjet me radhë të kërkoja ndonjë fryt nga ky fik, por ende nuk kam gjetur asnjë. Prije! Pse ta zërë tokën kot?”.Vreshtari iu përgjigj: “Zotëri, lëre edhe këtë vit, që ta prashis e ta plehëroj,se mos jep fryt vitin e ardhshëm. Nëse jo, prije”».

Do t'i këndoj të dashurit tim një këngë, këngën e të dashurit tim për vreshtin e tij, vreshtin, që i dashuri im mbi një kodër pjellore e kishte.E thuri, e pastroi nga gurët, me hardhi të zgjedhura e mbolli, në mes të tij një kullë ndërtoi, torkun brenda tij gërmoi. Priste t'i bënte rrush, por i dha veç larushk.

Banorët e skajeve të tokës dridhen nga shenjat e tua. Në lindje e në perëndim i bën të brohorasin.Ti kujdesesh për tokën dhe ujin, shumë të begatë e bën. Lumi yt është plot, o Perëndi, ti u jep njerëzve drithin, ti e bën gati tokën.Hullitë e saj i ngin me ujë, plisat ia thërrmon, me shira e zbut, të mbjellat ia bekon.Ti e kurorëzon vitin me mirësinë tënde, ku shkel ti rrjedh begatia.Kullotat e shkretëtirës gufojnë prej saj, kodrinat vishen me hare.

Ndaj dhe unë e mbajta shiun tre muaj para korrjes. E çoja shiun në një qytet, por jo në një tjetër. Njëra pjesë e tokës lagej, ndërsa tjetra digjej e thatë.

Atëherë i tha fikut: «Mos ngrëntë njeri kurrë fryt prej teje!». Dhe dishepujt e dëgjuan.

Mbollën drithë e korrën driza, u munduan e gjë s'fituan, do të turpërohen me të korrat e veta, për shkak të zemërimit të flaktë të Zotit.

Qëndroni në atë shtëpi dhe hani e pini çfarë t'ju shtrojnë para, sepse punëtori ka të drejtë të shpërblehet. Mos u endni nga një shtëpi në tjetrën.

«Mjerë unë! U bëra si korrësi i të korrave, si vjelësi i rrushit, ku s'ka rrush për të ngrënë e as fiq që m'i ka ënda.

Kështu do të veprosh edhe me qetë e delet. Për shtatë ditë i vogli do të rrijë me të ëmën. Në ditën e tetë do të ma japësh mua.

Fëmija njihet nga çfarë bën, në është e pastër dhe e drejtë vepra e tij.

Numëro shtatë javë nga fillimi i të korrave.

Edhe ai që kishte marrë njëqind monedha, erdhi e tha: “Zotëri, unë të njoh për njeri të rreptë, që korr ku nuk ke mbjellë e mbledh ku nuk ke shpërndarë,prandaj pata frikë dhe shkova e i fsheha në tokë monedhat që më dhe. Merri, ja ku i ke!”.Por i zoti iu përgjigj: “Shërbëtor i mbrapshtë e përtac. Ti e paske ditur se unë korrkam ku nuk kam mbjellë e mblidhkam ku nuk kam shpërndarë?

Të porsambjellë, të porsahedhur në tokë, pa zënë rrënjë ende kërcelli, ai u fryn e ata thahen, stuhia i rrëmben porsi kashtën.

Ai që korr merr shpërblimin e grumbullon fryte për jetën e amshuar, që të gëzohen së bashku, edhe mbjellësi, edhe korrësi.Sepse është e vërtetë fjala “njëri mbjell e tjetri korr”.Unë ju dërgova të korrni atë për çka ju nuk u munduat. Të tjerë u munduan e ju gëzuat frytet e mundimit të tyre».

apo flet për ne? Sigurisht që për ne është shkruar, sepse ai që lëron dhe ai që shin duhet ta bëjnë punën me shpresën se do të marrin pjesën e tyre.

një kohë për të lindur e një kohë për të vdekur, një kohë për të mbjellë e një kohë për të shkulur të mbjellat,

Kështu thotë Zoti i ushtrive: “Shkoqeni, shkoqeni porsi hardhinë tepricën e Izraelit, vër dorë në të si vjelësi në shermende”.

«Fol me izraelitët e thuaju: kur të hyni në tokën që po ju jap dhe të korrni prodhimet e saj, dorëzën e parë të korrjes çojeni te prifti.

se kisha frikë nga ti, që je i rreptë, që merr çfarë nuk ke dhënë e korr çfarë nuk ke mbjellë”.Ai i tha: “Shërbëtor i mbrapshtë, unë do të të gjykoj nga fjalët e tua. Ti e paske ditur se unë qenkam i rreptë, se marrkam çfarë nuk kam dhënë e korrkam çfarë nuk kam mbjellë?Atëherë pse nuk e fute në bankë paranë time, që kur të kthehesha ta merrja bashkë me fitimin?”.

Ja, paga që u keni ngrënë punëtorëve që korrën arat tuaja po këlthet e klithmat e korrësve arritën në vesh të Zotit të ushtrive qiellore.

Prandaj, kështu thotë Zoti, Zoti im: ja, zemërimi im, tërbimi im zbrazet mbi këtë vend, mbi njerëzit e kafshët, mbi pemët e fushës e mbi frytet e tokës, e do të digjet pa u shuar.

E për ty, Ezeki, kjo do të jetë shenja: këtë vit do të hani çka është rritur vetë, vitin tjetër çka do të ketë mbirë vetë, ndërsa vitin e tretë do të mbillni e do të korrni, do të mbillni vreshta e do të hani frutat e tyre.

Kush përkrah të varfrin, i jep hua Zotit. Zoti do ta shpërblejë.

Nëse dikush do t'ju japë të pini një gotë ujë për shkak se jeni të Krishtit, me të vërtetë po ju them se ai nuk do ta humbasë shpërblimin e tij».

«Mbretëria e qiejve ngjan me një thesar të fshehur në një arë. Një njeri, pasi e gjeti, e mbuloi dhe plot gëzim shkoi e shiti gjithçka që kishte dhe e bleu atë arë.

Toka dhëntë drithë me shumicë, majave të maleve u valëvitshin kallinjtë, prodhimi i tyre qoftë i begatë si Libani, prej qytetit lulëzofshin si bari i fushës.

Atëherë ai u tha: «Por tani, kush ka para, le t'i marrë me vete. Po ashtu edhe kush ka trastë. Dhe kush nuk ka shpatë, le të shesë gunën e vet e të blejë një shpatë.

Zoti do ta dërgojë bekimin e tij mbi drithnikët e tu dhe gjithë punët e tua. Ai do të të bekojë në tokën që po të jep Zoti, Perëndia yt.

Në mëngjes mbille farën tënde e deri në mbrëmje mos i ndal duart, se nuk e di cila është më e mirë, kjo apo ajo, apo të dyja janë të mira.

«Mbretëria e qiejve është si i zoti i shtëpisë që doli në mëngjes herët për të gjetur punëtorë për vreshtin e vet.Pasi u mor vesh me punëtorët që t'i paguante për një denar në ditë, i dërgoi në vreshtin e vet.Kur doli rreth orës nëntë, pa disa të tjerë që po rrinin pa punë te tregue u tha: “Shkoni edhe ju në vresht e do t'ju jap aq sa është e drejtë”.Dhe ata shkuan. Ai doli përsëri rreth orës dymbëdhjetë e rreth orës tre.Doli edhe rreth orës pesë, gjeti të tjerë që po rrinin e u tha: “Përse rrini kot këtu gjithë ditën?”.Ata i thanë: “Sepse askush nuk na ka marrë në punë”. Ai u tha: “Shkoni edhe ju në vresht”.Kur erdhi mbrëmja, i zoti i vreshtit i tha nëpunësit të tij: “Thirri punëtorët e jepu shpërblimin, duke filluar nga i fundit e deri te i pari”.Kur erdhën ata që kishte thirrur rreth orës pesë, secili prej tyre mori nga një denar.Kur erdhën të parët, mendonin se do të merrnin më shumë, por edhe secili prej tyre mori nga një denar.Kur e morën, iu ankuan të zotit të shtëpisëe i thanë: “Këta të fundit punuan vetëm një orë dhe i pagove aq sa ne që kemi duruar mundin e ditës e të nxehtin”.Por ai iu përgjigj njërit prej tyre: “Mik, nuk po të bëj padrejtësi. A nuk u morëm vesh për një denar?Merr atë që të takon e shko. Unë do t'i jap këtij të fundit sa ty.A nuk më lejohet mua të bëj ç'të dua me gjënë time? Apo ke zili që jam i mirë?”.Kështu, të fundit do të jenë të parët dhe të parët do të jenë të fundit».

A lëron çdo ditë bujku për të mbjellë? A e plugon dhe e prashit çdo ditë arën?Pasi ia rrafshon sipërfaqen, a nuk mbjell ai kopër, a nuk hedh farën e kuminit? A nuk e mbjell nëpër vija farën e grurit e të elbit, thekrën anëve të arës?

Tri herë në vit kremto në nderin tim.Kremto festën e Bukëve të ndorme. Për shtatë ditë do të hash bukë të ndorme, ashtu siç të kam urdhëruar të bësh në kohën e caktuar të muajit Abib, sepse në atë muaj dole nga toka e Egjiptit. Askush të mos dalë para meje duarbosh.Kremto festën e të Korrave të prodhimeve të para që mbolle në ara. Kremto festën e të Vjelave në fund të vitit, kur mblidhen prodhimet e vona të arave.

Kur të keni hyrë në tokën tuaj e të keni mbjellë lloje të ndryshme pemësh frutore, mbajini frutat e tokës si të ndaluara. Për tre vjet do t'i keni të ndaluara e nuk do t'i hani.Vitin e katërt të gjitha frutat e saj të shenjtërohen për Zotin si fli lavdërimi.Vetëm vitin e pestë mund t'i hani frutat e saj, që prodhimi t'ju shtohet. Unë jam Zoti, Perëndia juaj.

Mbollën ara, mbëltuan vreshta, që dhanë prodhim të mbarë.I bekoi e fort u shumuan, bagëtinë nuk ua pakësoi.

Lutja drejtuar Zotit