60 Dánta Bíobla do lovers

A ghrá, bronntanas diaga a athraíonn saolta, croílár glan a eascraíonn as croí Dé. Léann muid sna scrioptúir naofa, "An té nach bhfuil grá aige, níl aithne aige ar Dhia, mar is grá é Dia" (1 Eoin 4:8).

Múineann Dia dúinn conas grá fíor, glan, neamhleithleasach a thabhairt. Ní hé an grá a mhothú an tús ach an grá a léiriú is ea fíorchumhacht an ghrá atá in ann saolta a athrú.

Is féidir leis an ngrá aon chonstaic a shárú, aghaidh a thabhairt ar na dúshláin is deacra, agus cúrsa an tsaoil a athrú. Tá an Bíobla, stór eagna, lán le freagraí agus comhairle luachmhar.

I do shaol laethúil, lig do Dhia a bheith i lár gach céim a thógann tú. Cuir Dia i do phleananna agus déan iarracht am a chaitheamh le do pháirtí ag adhradh an Athar Naofa. Ar an mbealach seo, tógfaidh tú pósadh rathúil agus caidreamh sláintiúil, neartaithe ag láithreacht an Spioraid Naoimh, in ann seasamh in aghaidh aon deacrachta le cabhair Dé.

Cuimhnigh, ní hamháin go mbaineann grá do pháirtí le lá amháin; is deis é gach lá chun grá a thabhairt chomh láidir agus a thugann Dia grá duit féin. Ná déan dearmad ar na rudaí beaga a chuireann áthas ar an gcroí, ná ar an meas agus an tuiscint atá chomh tábhachtach. Is é an grá an chumhacht a athraíonn saolta agus caidrimh!

¶ Is liomsa mo ghrádh, agus is leis mé: do ní sé inghilt a measg na hleadh.

Achd ós cionn na neitheannsa uile biodh aguibh carrthannachd, noch as coimcheangal diongmháltachda ann.

Ní théid an grádh ar gcúl choidhche: bíodh go rachaidh fáidheadóireachd ar gcúl, agus go gcoisfid, na teangtha; agus go gcuirfighthear an téólas ar gcúl.

Atá tú uile breágha, a ghrádh, ní bhfuil cáidhe ar bith ionnad.

Ní fhéaduid mórán uisgeadh an grádh do mhuchadh, ní mó fhéaduid na tuilte a bháthadh: dá ttugadh duine uile mhaóin a thighe ar ghrádh, do dísbeagfuidhe é thríd amach.

Féuch, atá tú breágha, a ghrádh, agus, taitneamhach: atá fós ar leabuidh glas.

Pógadh sé misi lé póguibh a bhéil: óir is féarr do ghrádh ná fíon.

Déiguidh tú mo chroidhe, a dheirbhshíur, a bhainchéile; déignidh tú mo chroidhe le háon dot shúilibh, le háon tslabhra dot mhuineul.

Créd é breághachd do ghradha, a dheirbhshíur, a bhainchéile! ciodh a mhéid is feárr do ghrádh ná fíon! agus boladh huinmeinte ná a nuile spíosradh!

Tarruing misi, riothfam ad dhiáigh: thug an rígh dhá sheomradhuibh mé: biáidh lúathgháire oruinn agus do dhéanam gáirdeachus ionnadsa, agus cuimhneochum do ghrádh nísa mhó na fíon: is ionmhuin leis an bhfírean thú.

Féuch, atá tú sgíamhach, a ghrádh; féuch, atá tú scíamhach; atáid súile coluim agad.

Gidh bé gheibh bean do gheibh sé ní maith, agus gnodhuigh sé fabhar ón TTIGHEARNA.

Agus má bhuáidhionn áon na agháidh, seasfuid días leis; an ní furas córda fillte trí huáire do bhriseadh.

A fhiora, grádhuighe bhur mná, agus ná bíghidh searbh dhóibh.

Mar bhíos an lile a measg na ndosán, is mairsin bhíos mo ghrádhsa a measg na ninghean.

Agus a nois fanaid na trí neithesi, creideamh, dóthchas, agus grádh; gidheadh a sé an grádh is mó dhíobh so.

Is le mo ghrádh misi agus is liomsa mo ghrádh: atá sé dhá bhíathadh a measg na lileadh.

Uime sin fúigfidh an fear a athair, agus a mhathair, agus ceangóluidh da mhnáoi: agus béid na náoin fheóil.

Connaimh mé ré flagúnaibh, comhfhurtaigh ré hubhalluibh mé: óir atáim tinn tré ghrádh.

Cía fhéadas bean shubhailceach dfagháil? óir atá a lúach a bhfad ós cionn péarladh.

Bíodh thfúarán beannuighe: agus lúathgháirigh lé mnaói phósta hoige.

Atá an grádh fadfhoighideach, deaghchróidheach; ní ghabhann an grádh tnúth; ní dhéanann an ghradh ní ar bith go neamhchóir, ní máoithmheach é,Ní dhéanann ní ar bith ré taircuisne, ní iarran sé na neithe bheanus ris féin, ní sobhrosduighe é chum feirge, ní smuáineann sé ar a nolc;Ní dhéanann gáirdeachus sa néugcóraidh, achd gabhuidh sé gáirdeachus sa bhfírinne;Fuilngidh sé na huile neithe, creidigh sé na huile neithe, bí muinighin aige as na huile neithibh, iomchraidh rís na huile neithibh.

¶ Cuir misi mar shéala air do chroidhe, mar shéala air do righe: óir is láidir an grádh amhuíl an bás; is fíochmhar an téud mar a nuáigh: is sméaróide teineadh a smearóide sin, agá mbí lasair ro dhíbhfheirgeach.Ní fhéaduid mórán uisgeadh an grádh do mhuchadh, ní mó fhéaduid na tuilte a bháthadh: dá ttugadh duine uile mhaóin a thighe ar ghrádh, do dísbeagfuidhe é thríd amach.

Uime sin gráidheadh gach áon aguibh a bhean mar é féin; achd go mbíadh an bhean eaglach riomh an bhféar.

Tabhair do bheátha go gáirdeach a bhfochair do mná air a mbí grádh agad air feadh uile láethe sháoghail do dhíomhaóinis, noch thug sé dhuit faói an ngréin, uile láethe do dhíomhaóinis: óir isí sin do chuid annsa tsháoghalso, agus ann do sháothar do gheibh tú faói an ngréin,

¶ Cuir misi mar shéala air do chroidhe, mar shéala air do righe: óir is láidir an grádh amhuíl an bás; is fíochmhar an téud mar a nuáigh: is sméaróide teineadh a smearóide sin, agá mbí lasair ro dhíbhfheirgeach.

As tríd so atá an grádh ar na choimhlíonadh ionnuinne, ionnus go mbíadh dánachd aguinn a ló an bhreitheamhnuis, do bhrígh gur do réir mar atá seision, atámuidne fós sa tsáoghalsa.

Cuiridh croidhe a fir a dhóigh go daingionn inte, iondus nach bia ríachtanas re creich aige.Do dhéana sí maith dhó agus ní holc air feadh láethe a sáoghail.

Agus go méuduighe an Tíghearna sibh agus go dtuguidh fó deara dhibh líonadh a ngrádh dhá chéile, agus do na huile dhaóinibh, do réir mar atámuidne fós díbhse:

Bheirmíd grádh dhósan, do bhrígh gur ghrádhuigh sé sinn ar tús.

Ní bhfuil eagla sa ngrádh; achd cuiridh an grádh diongmhálta eagla amach úadh: óir atá pían aig an neagla. Uime sin gidh bé ar a mbí eagla ní bhfuil sé diongmhálta a ngrádh.

Agus roimh na huile neithibh bíodh grádh ro dhioghraiseach aguibh dhá chéile: óir cuirfidh an grádh folach ar iomad peacadh.

Agus do ráidh an TIGHEARNA Día, Ní maith an duine bheith na áonar: do dhéuna mé cunghnamh dhó bhías iomchúbhaidh dhó.

¶ Is féarr días nó aon duine; do bhrígh go bhfuil luáigheacht mhaith aca ar son a sáothair.Oír má thuitid síad, toigeobhuidh an fear oile a chompánach: acht a mhairg don té bhíos na áonar a nuáir thuitios sé; óir ní bhí duine oile aige do chungnamh a thógtha súas.

Mar bhios a nabhall a measg chrann na coilleadh, marsin bhios mo ghrádhsa a measg na mac. Do shuigh mé síos fa na scáth maille re duil mhóir, agus do budh milis a thoradh dom charbad.

Dúisgidh an fúath imreasuin: acht folchuidh an grádh na huile chionta.

As í so máithnesi, sibhsi do ghrádhughadh a cheile, mar do ghrádhaigh misi sibhsi.

Agus do rinne Iacob seirbhis sheachd mblíadhan do cheannach ar Ráchel; agus níor tai hsiughadh dhó íad ach na mbeagán láethe, do mheid an ghradh do bhí aige uirre.

Ná tréigeadh trócaire agus fírinne thú: ceangail fad bhrághaid íad; scríobh íad ar chlár do chroidhe:Marsin do gheabha tú fabhar agus tuigsi mhaith a radharc Dé agus duine.

A fhiora, bíodh grádh aguibh dá bhur mnáibh, mar do ghrádhuigh Críosd a neagluis, agus tug sé é féin air a son;

Agus bíodh do dhúil fós annsa TIGHEARNA; agus do bhéura sé dhuit íarratas do chroidhe.

Gradhuigh an chara gach uile uáir, agus rugadh an dearbhráthair a naghaidh buaidheartha.

Ní dhéanann grádh olc don chomharsain: ar a nadhbharsin a sé an grádh coimhlionadh an dlighe.

Tárla trocaire agus fírinne ré chéilé; do phógadar a nfíréantacht agus an tsíothcháin ar oile.

¶ Is le mo ghrádh misi, agus atá a fhonnsan chugamsa.

Maille ris a nuile úmhlachd inntinne agus cheannsachd, maille ré foighid fhada, ag iomchur ré cheile a ngrádh;Ag déunamh díthchill air áondachd na Sbioruide do choimhéud a gcoimhcheangal siothchána.

Rithfiod a slighthibh haitheanta, mar fhairseongair mo chroidhe.

Atá a bhéul ro mhilis; atá sé fós, thríd amach go grádhach: isé so mo ghrádhsa, agus isé so mo chara, ó a ingheana Ierusalem.

Achd a sé as toradh don Spiorúid grádh, gáirdeachas, síothcháin, foíghid fhasa, ceannsachd, rún maitheasa do dhéunamh, creideamh,Macántas, measardhachd: ní bhfuil dligheadh a nadhuigh a samhuil sin.

Déanaidh na huile neithe maillé ré grádh.

Pógadh sé misi lé póguibh a bhéil: óir is féarr do ghrádh ná fíon.Do bhrígh deaghbholuidh huinnimeinte maithe is cosmhuil hainm ré ola dóirte amach, uimesin grádhuighid na maighdiona thú.

Agus is cosmhuil an dara háithne ría so, Gráidheóchuidh tú do chomharsa mar thú féin.

Na himdhearg seanóir, achd teaguisg é mar athair; agus na hogánuigh mar dhearbhráithre;Na mná áosda mar mháithre, agus na mná óga mar dheirbhsheathracha, maille ris a nuile fhíorghloine.

A fhíora, mar an gcéudna, déunuidh cómhnuighe a bhfochair bhur mban mar is cubhaidh do dhaóinibh iúlmhara, ag tabhairt onóra don mhnaói, amhuil don tsoitheach as laige, amhail fós atá sibh bhar gcómhóighribh ghrás na beatha; deagla thoirmisg do chur ar bhur nurnuighibh.

Bíodh toil aguibh dhá chéile maillé ré grádh bráithreamhuil; ag tabhairt onóra uáibh gach áon ag dul roimhe a chéile;

A cháirde, bíodh grádh aguinn dá chéile: óir as ó Dhía tig an gradh; agus gidh bé neach ghrádhuigheas atá sé ar na gheineamhuin ó Dhía, agus is aithnidh dhó Día.

As onórach an pósadh a measg na nuile, agus an leabuidh neamhshalach: achd béuruidh Día breith ar luchd na drúise agus a nadhaltrannuis.

Rug sé go tigh na fleidhe mé, agus ba hí a bhratach a ghrádh dhamhsa.

Coimhlíonuidh mo gháirdeachasa, ré bheith díbh déininntinn, dáonghrádh, déuntoil, agus déinbhreitheamhnas.

Bighidh sochroidhtheach, trócaireach dhá chéile, ag tabhairt maitheamhnuis uáibh, amhuil tug Día mar an gcéudna maitheamhnus dáoibhse a Gcríosd.

Paidir chun Dé