Setu perak va divgroazell a zo karget a c'hlac'har; gouzañv a ran gwentloù evel ur vaouez o wilioudiñ, ar poanioù am harz da glevout, ar spouron am harz da welout,
Goulennit ha gwelit hag-eñ e c'hell ur gwaz genel. Perak e welan pep den gant e zaouarn war e zivgroazell, evel ur vaouez er poanioù? Perak eo deuet an holl zremmoù da vezañ drouklivet?
hag e lavari: AOTROU, lavaret ec'h eus diwar-benn al lec'h-mañ e vo distrujet, en doare na chomo ennañ na den na loen, met ma vo ur gouelec'h da viken.
Evel-henn e komz an Aotrou AOTROU: En deiz ma tiskennas da lec'h ar marv, lakaet em eus dougen kañv, goloet em eus an donder eviti, harzet em eus ouzh he stêrioù da redek, dalc'het e voe an doureier bras, lakaet em eus al Liban e kañv eviti, hag holl wez ar parkeier a zo bet gwanaet en abeg dezhi.
Kaset em eus da netra broadoù, o zourioù a zo distrujet, gwastet em eus o straedoù, kement ken na dremen den enno. O c'hêrioù a zo gwastet, diboblet ken n'eus annezad enno.
Klevet hon eus-se hag hor c'halon a zo teuzet ha n'eus ken a nerzh-kalon e den dirazoc'h, rak an AOTROU ho Toue a zo Doue en neñvoù en nec'h ha war an douar en traoñ.
Tud Ai a lazhas war-dro c'hwec'h den ha tregont, rak e redjont war o lerc'h adalek an nor betek Shebarim, hag e piljont anezho war un dinaou. Kalon ar bobl en em deuzas hag a zeuas da vezañ evel dour.