betek ma teuin ha ma kasin ac'hanoc'h d'ur vro heñvel ouzh hoc'h hini, ur vro a winizh hag a win, ur vro a vara hag a winiegi, ur vro a olivez, a eoul hag a vel; hag e vevot ha ne varvot ket. Na selaouit ket Ezekiaz, rak touellañ a ra ac'hanoc'h o lavarout: An AOTROU hon dieubo.
Rak em eus ho lakaet da vont da ur vro a liorzhoù, evit ma tebrot he frouezh hag he madoù, met kerkent ha ma'z oc'h aet enni hoc'h eus saotret va bro, hag hoc'h eus graet un euzhusted eus va hêrezh.
Lonkañ a raio da eost ha da vara, lonkañ a raio da vibien ha da verc'hed, lonkañ a raio da zeñved ha da ejened, lonkañ a raio da winienn ha da wezenn-fiez, distrujañ a raio gant ar c'hleze da gêrioù kreñv ma fizies enno.
Rak ar wezenn-fiez ne vleunio ket, ha ne vo ken a frouezh er gwiniegoù, frouezh ar wezenn-olivez a raio diouer, ar parkeier ne roint ken a vagadur. An deñved a yelo diwar wel er c'hraou-deñved, ha ne vo ken a ejened er c'hrevier-saout.
Dont a rejont betek gwazh Eshkol hag e troc'hjont eno ur skourr gant ur blokad rezin, hag en dougjont war ur berchenn etre daou zen, kenkoulz ha greunadez ha fiez.
Selaou a ri eta, Israel, hag ec'h eveshai ma vo graet diouto, evit ma vi eürus ha ma kreskot meurbet, evel m'en deus lavaret an AOTROU, Doue da dadoù, er vro a zever gant laezh ha mel.