5 Rak e vreudeur o-unan ne gredent ket ennañ.
5 Rag he vreudeur ho‐unan na gredent ket enhan.
Evel ma komze c’hoazh ouzh ar bobl, setu, e vamm hag e vreudeur a chome er-maez hag a glaske komz outañ.
E vignoned o vezañ klevet kement-se, a yeas evit e gemer, rak lavarout a raent: Diskiantet eo.
Ha pa voe aet e vreudeur d’ar gouel, ez eas ivez, nann a-wel d’an holl, met evel e-kuzh.
Neuze e vreudeur a lavaras dezhañ: Kae kuit ac’han ha kae e Judea, evit ma welo ivez da ziskibien an oberoù a rez,
rak den ne ra netra e-kuzh pa glask bezañ anavezet. Mar rez an traoù-se, en em ziskouez da-unan d’ar bed.