D'abardaez ec'h erruas ma savas David a-ziwar e wele, hag evel ma pourmene war doenn ti ar roue, e welas diwar an doenn ur vaouez oc'h en em walc'hiñ. Ar vaouez a oa kaer-meurbet da welout.
Mard eo lakaet an tan en draen ha ma teu ed en herdin, pe an eost, pe er park, da vezañ kuzumet, an hini en devo lakaet an tan a zaskoro kement holl a zo bet devet.
Tiez Jeruzalem ha tiez rouaned Juda a vo saotret evel lec'h Tofed, evel an holl diez ma o deus kinniget ezañs war o zoennoù da holl arme an neñvoù, hag o deus graet sparfadurioù da zoueoù all.
Pa lavarin d'an hini drouk: Mervel a ri! ma ne gemennez ket anezhañ, ma ne gomzez ket ouzh an hini drouk, evit e aliañ da zistreiñ eus e hent fall evit saveteiñ e vuhez, an den drouk-se a varvo en e zireizhder, met me a c'houlenno e wad eus da zorn.
Ha mar distro an hini reizh diwar e reizhder ha ma ra an droug, e lakain ur maen-kouezh dirazañ hag e varvo. Dre ma na'z po ket e gemennet, e varvo en e bec'hed ha ne vo ket meneget e zireizhder en doa graet, ha me a c'houlenno e wad eus da zorn.
Evel na c’hellent ket tostaat ouzh an nor abalamour d’an dud niverus, e tistojont an ti ma oa ennañ hag, o vezañ graet un toull, e tiskennjont ar gwele ma oa gourvezet an den seizet warnañ.