မောဘဘုရင်သည် တိုက်ပွဲပြင်းထန်ကြောင်းကို ရိပ်မိလျှင် ဓားကိုင်တပ်သားအယောက်ခုနစ်ရာကို ခေါ်၍ ဧဒုံဘုရင်၏တပ်ကို ထိုးဖောက်၏။ သို့သော် မထိုးဖောက်နိုင်ကြ။
မောဘဘုရင်သည်မိမိရှုံးနိမ့်လျက်ရှိကြောင်း ကိုသိသောအခါ ဋ္ဌားကိုင်စစ်သူရဲခုနစ်ရာကို ခေါ်၍ရန်သူ၏တပ်ကိုထိုးဖောက်ပြီးလျှင် ရှုရိ ဘုရင်ထံသို့ထွက်ပြေးရန်အားထုတ်လေသည်။ သို့ရာတွင်မအောင်မြင်ချေ။-
မ ခံ မ ရပ် နိုင် ကြောင်း သိ မြင် သော မော ဘ ဘု ရင် သည် ဧ ဒုံ ဘု ရင့် ထံ ပေါက် ရောက် နိုင် ရန် ဓား ကိုင် သူ ရဲ ခု နစ် ရာ ကို ခေါ်၍ တိုက် ဝင် သော် လည်း မ ပေါက် နိုင် သည် နှင့်
မောဘမင်းကြီးသည် အတိုက်မခံနိုင်သည်ကိုသိသောအခါ၊ ဓားကိုင်သောသူခုနစ်ရာကိုခေါ်၍ ဧဒုံရှင်ဘုရင်၏တပ်ကိုဖျက်မည်ဟု အားထုတ်သော်လည်း မဖျက်နိုင်။
မြို့တို့ကို ဖြိုဖျက်ပြီး ကောင်းသောလယ်မြေအားလုံးတွင်လည်း ကျောက်တုံးများအပြည့် ပစ်ချထားကြ၏။ ကိရဟရက်မြို့၌ ကျောက်တုံးများသာကျန်တော့သည်အထိ စမ်းရေပေါက်အားလုံးကိုလည်း ပိတ်ဆို့ပစ်ပြီး ကောင်းသောအပင်အားလုံးကိုလည်း ခုတ်လှဲပစ်ကြ၏။ လောက်လွှဲတပ်သားတို့ကလည်း ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြ၏။
ထိုအခါ မိမိအရိုက်အရာကိုဆက်ခံမည့်သားဦးအား ယူ၍ မြို့ရိုးပေါ်တွင် ယဇ်ပူဇော်လေ၏။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် အမျက်ဒဏ်ကြီးစွာခံရသဖြင့် တပ်ကိုဆုတ်ခွာပြီး မိမိတို့ပြည်သို့ ပြန်သွားကြလေ၏။
သို့ဖြစ်၍ အစ္စရေးဘုရင်သည် ယုဒဘုရင်၊ ဧဒုံဘုရင်တို့နှင့်ပေါင်း၍ စစ်ချီကြလေ၏။ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံးကွေ့ပတ်ချီတက်လာကြရာ လိုက်ပါလာသောစစ်သည်များနှင့် တိရစ္ဆာန်တို့အဖို့ ရေမရှိသဖြင့်
ယဟောရံမင်းကြီးလက်ထက်တွင် ယုဒပြည်လက်အောက်ခံဖြစ်သော ဧဒုံပြည်သည် ယုဒပြည်ကိုပုန်ကန်၍ သူတို့ကို အုပ်စိုးရန် ဘုရင်တစ်ပါးကို တင်မြှောက်လိုက်ကြ၏။
တစ်ဖန် ထာဝရဘုရားဤသို့မိန့်တော်မူပြီ။ ထာဝရဘုရားက “မောဘပြည်သည် အပြစ်သုံးလေးမျိုးမက ကျူးလွန်သောကြောင့် ငါအပြစ်မပေးဘဲမနေ။ အကြောင်းမူကား သူသည် ဧဒုံဘုရင်၏အရိုးစုကို မီးရှို့ပြာချပစ်လေပြီ။