David a lavaras da Abishai ha d'e holl servijerien: Setu, va mab va-unan, an hini a zo deuet eus va c'horf, a glask va buhez. Pegement muioc'h bremañ ar Benjaminad-se! Lezit-eñ ha ra villigo, rak an AOTROU en deus lavaret dezhañ.
Rak da vreudeur zoken ha ti da dad, ar re-se zo bet touellus ez keñver, ar re-se o deus kriet a-leizh-korzenn war da lerc'h. Na gred ket anezho, ha pa gomzont zoken en un doare c'hwek ouzhit.
Rak klevet em eus kunujennoù a-berzh kalz a dud: Spouron a bep tu! Tamallit-eñ, hag e damall a raimp! An holl re a oa e peoc'h ganin a zo war spi evit gwelout hag e kouezhin: Marteze e vo paket ha neuze e trec'himp warnañ, hag en em veñjimp dioutañ!
Da holl gevredidi o deus da gaset kuit betek da harzoù. Ar re a oa e peoc'h ganit o deus da douellet ha da vestroniet, ar re a zebre da vara o deus stegnet pechoù dit, ha ne gomprenes ket!
an tad a vo a-enep ar mab hag ar mab a-enep an tad, ar vamm a-enep ar verc’h hag ar verc’h a-enep ar vamm, ar vamm-gaer a-enep ar verc’h-kaer hag ar verc’h-kaer a-enep ar vamm-gaer.
Ne gomzan ket ac’hanoc’h holl. Gouzout a ran ar re am eus dibabet. Met ret eo d’ar Skritur bezañ peurc’hraet: An hini a zebr bara ganin en deus savet e droad em enep.