degas a rin anezhi en glac'har, ne vo ken troc'het na palaret, an drez hag ar spern a gresko enni, gourc'hemenn a rin d'ar c'houmoul, chom hep lezel ar glav da gouezhañ warni.
Bez' e vo evel ur wezenn plantet war vord an doureier, a astenn he gwrizioù a-hed un dour-red, ne welo ket pa zeuio an tommder, ha delienn a vo glas, ne vo ket enkrezet gant ur bloavezh sec'hor ha ne baouezo ket da zougen frouezh.