5 Ha me Daniel a sellas, ha setu daou all en em zalc'he en o sav, unan en tu-mañ da ribl ar stêr, hag egile en tu all da ribl ar stêr.
Ha setu un dorn a stokas ouzhin hag a reas din en em lakaat war va daoulin ha war balvoù va dorn.
Ha setu, unan bennak heñvel ouzh mibien an den a stokas ouzh va muzelloù. Neuze e tigoris va genoù hag e komzis, o lavarout d'an hini en em zalc'he dirazon: Va aotrou, gant ar weledigezh, an enkrez a zo kroget ennon, ne'm eus ken a nerzh.
Ha te Daniel, mir kuzh ar c'homzoù-se, siell al levr betek amzer an diwezh. Kalz a redo amañ hag ahont, hag an anaoudegezh a gresko.
Unan anezho a lavaras d'an den gwisket gant lin a oa dreist doureier ar stêr: Pegoulz e vo echu ar burzhudoù-se?