مزامیر 2 - هزارۀ نو

سلطنت پادشاه برگزیدۀ خدا

¹ از چه سبب قومها می‌شورند و ملتها به عبث تدبیر می‌کنند؟

² پادشاهان زمین به صف می‌شوند و فرمانروایان به مشورت می‌نشینند، بر ضد خداوند و بر ضد مسیح او؛

³ که «بیایید بندهایشان بگسلیم و زنجیرهایشان از خود بیفکنیم.»

⁴ آن که در آسمانها جلوس کرده، می‌خندد؛ خداوندگار ریشخندشان می‌کند.

⁵ آنگاه در خشم خویش بدیشان سخن خواهد گفت، و به غضب خویش ایشان را هراسان خواهد ساخت.

⁶ خواهد گفت: «من پادشاه خود را نصب کرده‌ام، بر کوه مقدسم صَهیون».

⁷ و حال، من حکم را بازمی‌گویم، خداوند مرا گفته است: «تو پسر من هستی؛ امروز من تو را مولود ساخته‌ام.

⁸ از من بخواه، که ملتها را میراث تو خواهم گردانید و کرانهای زمین را مُلک تو خواهم ساخت.

⁹ به عصای آهنین ایشان را خواهی شکست و همچون کوزۀ کوزه‌گر خُردشان خواهی کرد.

¹⁰ پس حال خردمند باشید، ای شاهان، و ادب شوید، ای فرمانداران جهان.

¹¹ خداوند را با ترس عبادت کنید و با لرز به وجد آیید.

¹² پسر را ببوسید، مبادا به خشم آید، و در راه هلاک شوید، زیرا خشم او به دمی افروخته می‌شود. خوشا به حال همۀ آنان که به او پناه می‌برند.