Proverbs 8 - ბიბლია

¹ განა სიბრძნე არ ღაღადებს? განა გონიერება არ იმაღლებს ხმას?

² სიმაღლეებზე, გზის პირას, გზაჯვარედინებზე დგას იგი,

³ გვიხმობს ქალაქის კარიბჭეებთან, შესასვლელებთან მოგვიწოდებს:

⁴ „ხალხნო, თქვენ მოგიხმობთ ჩემი ხმა, ადამიანთა მიმართაა იგი.

⁵ განისწავლენით უგუნურნო და შეიმეცნეთ სიბრძნე, უმეცარნო;

⁶ ისმინეთ ჩემი, რადგან სასიკეთოდ გიხმობთ და სიმართლე მოდის ჩემს ბაგეთაგან;

⁷ რამეთუ ჭეშმარიტებას იტყვის ჩემი პირი და უკეთურება სისაძაგლეა ჩემს ბაგეთათვის.

⁸ სამართლიანია ჩემი პირის ყოველი სიტყვა, არაა მათში მზაკვრობა და სიცრუე.

⁹ ყოველი მათგანი სანდოა გამგებისათვის და სწორია ცოდნის მაძიებელთათვის.

¹⁰ მიიღეთ ჩემი დარიგება ვერცხლის ნაცვლად, და ცოდნა რჩეული ოქროს წილ.

¹¹ რადგან სიბრძნე სჯობს თვალ-მარგალიტზე და ვერაფერი სანატრელი ვერ შეედრება მას.

¹² მე, სიბრძნე, ვმკვიდრობ გონიერებასთან და მოვიპოვებ ცოდნას და განსჯას.

¹³ უფლის შიში ბოროტების სიძულვილია; ამპარტავანება და ქედმაღლობა, უკეთურების გზა და სიცრუის მეტყველი ბაგენი მძულს მე.

¹⁴ ჩემია რჩევა და საღი აზრი; მე ვარ გონიერება, ჩემია ძალა;

¹⁵ ჩემი მეშვეობით მეფობენ მეფენი და ხელისუფალნი აწესებენ სამართალს.

¹⁶ ჩემით მთავრობენ მთავარნი და დიდებულნი, ქვეყნის ყოველი მოსამართლე.

¹⁷ მიყვარს ჩემი მოყვარულნი და მპოულობენ ჩემი მძებნელნი.

¹⁸ ჩემთან არის სიმდიდრე და პატივი, ულევი დოვლათი და სიმართლე.

¹⁹ ჩემი ნაყოფი ხალას ოქროზე უკეთესია და ჩემგან უფრო მეტი სარგებელია, ვიდრე რჩეული ვერცხლისაგან.

²⁰ სიმართლის გზით დავდივარ, სამართლის ბილიკებით,

²¹ რათა გავამდიდრო ჩემი მოყვარულნი და ავუვსო საგანძურები.

²² უფალმა შემქმნა თავისი გზის დასაწყისში, ყველა თავის ქმნილებამდე, იმ ჟამითვე.

²³ უწინარეს საუკუნეთა აღმოვცენდი, ჟამთ უწინარეს, ქვეყნიერების დასაბამს.

²⁴ უფსკრულთა უწინარეს გავჩნდი, მაშინ, როცა წყალუხვი წყაროებიც ჯერ არ იყო;

²⁵ მე დავიბადე მთების დაფუძნებამდე, ბორცვთა აღმართვამდე,

²⁶ როცა ჯერ კიდევ არ შეექმნა უფალს მიწა და ველ-მინდვრები, სამყაროს დასაბამი მტვერი.

²⁷ როცა ის განამზადებდა ცათა, მე მასთან ვიყავ. როცა წრეს ავლებდა უფსკრულის პირზე,

²⁸ როცა ღრუბელთა ზემოთ ზესკნელს ამყარებდა, როცა ამაგრებდა უფსკრულთა ნაკადებს,

²⁹ როცა ზღვებს წესს უდგენდა, რათა წყლებს არ გადაელახათ ნაპირები, როცა დედამიწას საფუძველს უყრიდა,

³⁰ მე ვიყავ მის წინაშე აღმშენებლად და ყოველდღიურ სიხარულად, ვხარობდი მის წინაშე ყოველ ჟამს,

³¹ ვხარობდი სამყაროში მის მიწაზე, და ადამის მოდგმა იყო ჩემი სიხარული.

³² და ახლა, მისმინეთ, შვილებო, ნეტარია, ვინც ჩემს გზებს იცავს!

³³ ისმინეთ ჩემი შეგონება, იყავით ბრძენნი და ნუ განუდგებით მას.

³⁴ ნეტარია კაცი, რომელიც მისმენს, ჩემს კარებთან ფხიზლობს დღენიადაგ და მელოდება ჩემს ზღურბლთან.

³⁵ რადგან ჩემმა მპოვნელმა სიცოცხლე ჰპოვა და მოიხვეჭა უფლის წყალობა;

³⁶ ხოლო ჩემი შემცოდე თავის თავს ავნებს; ყოველ ჩემს მოძულეს სიკვდილი უყვარს.“