مزامیر 95 - هزارۀ نو

بیایید خداوند را بسراییم

¹ بیایید خداوند را شادمانه بسراییم، و برای صخرۀ نجات خویش فریاد بلند سر دهیم!

² به پیشگاهش با شکرگزاری نزدیک شویم و به فریاد بلند برایش سرود بخوانیم.

³ زیرا یهوه، خدای بزرگ است، پادشاه بزرگ بر همۀ خدایان!

⁴ نشیبهای زمین در دست اوست، و فرازهای کوهها از آن او.

⁵ دریا از آنِ اوست، او آن را بساخت، و دستانش خشکی را شکل داد.

⁶ بیایید تا پرستش و سَجده کنیم، و در پیشگاه آفرینندۀ خویش، خداوند، زانو زنیم.

⁷ زیرا او خدای ماست، و ما قومِ چراگاه، و گلۀ دست اوییم. امروز، اگر صدای او را می‌شنوید،

⁸ دلهای خود را سخت مسازید، چنانکه در مِریبَه کردید، در روز مَسَّه، در بیابان.

⁹ آنجا پدران شما مرا آزمایش و امتحان کردند، با اینکه کارهای مرا دیده بودند.

¹⁰ چهل سال از آن نسل بیزار بودم، و گفتم: «قومِ گمراه دل هستند و راههای مرا نمی‌شناسند.»

¹¹ پس در خشم خود سوگند خوردم که به آسایش من هرگز راه نخواهند یافت.