مزامیر 63 - هزارۀ نو

جان من تشنۀ توست

مزمور داوود، آنگاه که در بیابان یهودا به سر می‌برد.

¹ خدایا، تو خدای من هستی، با تمام وجود، تو را می‌جویم؛ جان من تشنۀ توست، و پیکرم مشتاق تو، در زمین خشک و بی‌طراوت و بی‌آب!

² من در قُدس بر تو نگریسته‌ام و قدرت و جلالت را نظاره‌گر شده‌ام.

³ از آن رو که محبت تو از حیات نیکوتر است، لبهایم تو را خواهد ستود.

⁴ پس تا زنده‌ام تو را متبارک خواهم خواند، و در نام تو دستهایم را بر خواهم افراشت.

⁵ جان من سیر خواهد شد چنانکه از مغز و چربی، و دهانم با لبهایی شادمان تو را خواهد ستود.

⁶ در بستر خود تو را یاد می‌کنم؛ و در پاسهای شب به تو می‌اندیشم.

⁷ در سایۀ بالهایت شادمانه می‌سرایم، زیرا تو یاور من بوده‌ای.

⁸ جان من به تو چسبیده است، و دست راستت مرا حمایت می‌کند.

⁹ آنان که قصد جان من دارند هلاک خواهند شد، و به ژرفای زمین فرو خواهند رفت.

¹⁰ به دم شمشیر سپرده خواهند شد و خوراک شغالها خواهند گردید.

¹¹ اما پادشاه در خدا شادی خواهد کرد، و هر که به او سوگند خورَد فخر خواهد نمود، زیرا دهان دروغگویان بسته خواهد شد.