مزامیر 6 - هزارۀ نو

خداوندا، جانم را برهان

برای سالار سرایندگان: با همراهی سازهای زهی؛ در مایۀ ’شِمینیت. مزمور داوود.

¹ خداوندا، در خشم خود توبیخم مکن، و در غضب خویش تأدیبم منما.

² خداوندا، مرا فیض عطا فرما، زیرا که پژمرده‌ام؛ خداوندا، شفایم بخش، زیرا استخوانهایم مضطرب است،

³ و جانم سخت پریشان است. و اما تو، ای خداوند، تا چند؟

⁴ خداوندا، بازگرد و جانم را برهان؛ به‌خاطر محبت خویش نجاتم بخش.

⁵ زیرا مردگان، تو را یاد نتوانند کرد. کیست که در هاویه تو را بستاید؟

⁶ از نالیدن خسته‌ام، هر شب بسترم را غرق اشک می‌کنم، و تختخوابم را به گریه تَر می‌سازم.

⁷ دیدگانم از اندوه، کم‌سو شده و به سبب همۀ دشمنانم، تار گشته است.

⁸ ای همۀ بدکاران از من دور شوید، زیرا خداوند صدای گریۀ مرا شنیده است.

⁹ آری، خداوند التماس مرا شنیده است؛ خداوند دعای مرا قبول می‌فرماید.

¹⁰ دشمنانم جملگی سرافکنده و سخت پریشان خواهند شد، آنان روی برگردانیده، به ناگاه خجل خواهند گشت.