مزامیر 58 - هزارۀ نو

خدایی هست که داوری می‌کند

برای سالار سرایندگان: در مایۀ ’نابود مکن‘. غزل داوود.

¹ ای حاکمان، آیا براستی به دادگری سخن می‌گویید؟ آیا در میان بنی‌آدم به انصاف داوری می‌کنید؟

² چنین نیست! بلکه در دل خود مرتکب بی‌عدالتی می‌شوید، و دستانتان خشونت بر زمین می‌گسترد.

³ شریران از رَحِم منحرفند، و از بطن مادر، گمراه و دروغگو!

⁴ آنان را زهری است چون زهر مار، چون مار کُبرایی که گوشهای خود را بسته باشد،

⁵ و به آواز افسونگران اعتنا نکند، هرچند ماهرانه افسون کنند!

⁶ خدایا، دندانهای ایشان را در دهانشان بشکن! خداوندا، دندانِ نیشِ این شیران درنده را بِکَن!

⁷ بگذار چون آبی که ریخته می‌شود، محو شوند، و چون کمان خود را می‌کِشند، تیرهایشان بی‌اثر شود.

⁸ همچون حلزون باشند که در حین حرکت تحلیل می‌رود، و مانند طفل سقط شده، هرگز رویِ آفتاب را نبینند!

⁹ پیش از آنکه دیگهایتان آتش خارها را حس کند، باشد که آنها را چه تر و چه خشک، بروبد.

¹⁰ پارسا چون کشیده شدن انتقام را بیند شادی خواهد کرد، چون پاهای خود را در خون شریران بشوید.

¹¹ پس آنگاه مردمان خواهند گفت: «به‌یقین پارسایان هنوز پاداش می‌گیرند، به‌یقین خدایی هست که در جهان داوری می‌کند!»