مزامیر 48 - هزارۀ نو

شهر خدای ما

سرود. مزمور پسران قورَح.

¹ خداوند، بزرگ است و بسیار درخورِ ستایش؛ در شهر خدای ما، در کوه مقدس خویش.

² کوه صَهیون، زیبا در بلندایش، شادمانی تمامی جهان است. همچون بلندترین ارتفاعات صفون است، آن شهر پادشاهِ بزرگ!

³ خدا در دژهای آن است، او خود را چون قلعۀ بلند شناسانیده.

⁴ هان پادشاهان به هم پیوستند و با هم پیش آمدند؛

⁵ اما چون آن را دیدند، مبهوت گشتند، و هراسان گریختند!

⁶ لرزه بر ایشان مستولی شد، و درد شدید همچون زنی که می‌زاید.

⁷ تو کشتیهای تَرشیش را به باد شرقی در هم شکستی.

⁸ چنانکه شنیده بودیم، به چشم خود دیدیم، در شهر خداوندِ لشکرها؛ در شهر خدای ما، که خدا تا به ابد استوارش خواهد ساخت. سِلاه

⁹ خدایا، در اندرون معبد تو در محبتت تأمل می‌کنیم.

¹⁰ ستایش تو، خدایا، همچون آوازۀ نامت، تا به کرانهای زمین می‌رسد؛ و دست راستت آکنده از عدالت است.

¹¹ کوه صَهیون شادمان باشد و شهرهای یهودا مسرور گردند از داوریهای تو.

¹² صَهیون را طواف کنید و گرداگردش گام زنید! بُرجهایش را بشمارید.

¹³ سنگرهایش را ملاحظه کنید، و در دژهایش تأمل نمایید، تا برای نسل آینده بازگویید!

¹⁴ زیرا این است خدا، خدای ما، تا ابدالآباد، او ما را تا به مرگ رهبری خواهد کرد.