مزامیر 36 - هزارۀ نو

محبتت چه گرانقدر است

برای سالار سرایندگان. مزمور داوود، خدمتگزار خداوند.

¹ نافرمانی در اعماق دل شریر بدو ندا می‌دهد؛ ترس خدا در چشمان او نیست.

² زیرا خویشتن را در نظر خود چندان تملق می‌گوید که از پی بردن به گناه خویش و بیزاری از آن ناتوان است!

³ سخنان دهانش خباثت است و فریب؛ از خردمندی و نیکوکاری دست شسته است.

⁴ حتی بر بستر خود طرح شرارت می‌ریزد؛ راهی ناپسند در پیش گرفته است و از شرارت روی نمی‌گرداند.

⁵ خداوندا، محبتت تا به آسمانها می‌رسد و وفاداریت تا به ابرها.

⁶ عدالتت همچون کوههای سر به فلک کشیده است، و دادگری‌ات به‌سان ژرفنای عظیم. تویی، خداوندا، که انسان و حیوان را نجات می‌بخشی.

⁷ خدایا، محبتت چه گرانقدر است! بنی‌آدم در سایۀ بالهایت پناه می‌جویند.

⁸ از نعمتِ سرشارِ خانۀ تو، سیراب می‌شوند، و از نهر لذایذ خود بدیشان می‌نوشانی.

⁹ زیرا نزد تو چشمۀ حیات است، و در نور توست که نور را می‌بینیم.

¹⁰ محبتت را برای شناسندگان خود دوام بخش و عدالتت را برای راست‌دلان.

¹¹ مباد که متکبران بر من پا بگذارند، یا دست شریران مرا براند.

¹² بنگر که شرارت‌پیشگان چگونه فرو افتاده‌اند؛ به خاک افکنده شده‌اند و یارای برخاستنشان نیست!