مزامیر 30 - هزارۀ نو

صبحگاهان شادمانی فرا می‌رسد

مزمور داوود. سرودی برای تخصیص معبد.

¹ خداوندا، تو را تمجید می‌کنم، زیرا که مرا بالا کشیدی، و نگذاشتی دشمنانم بر من شادی کنند.

² ای یهوه خدای من، نزد تو فریاد کمک برآوردم و مرا شفا بخشیدی.

³ خداوندا، تو جان مرا از هاویه برآوردی؛ و مرا از میان آنان که به گودال فرو می‌روند، زنده ساختی.

⁴ ای سرسپردگان خداوند، او را بسرایید؛ نام قدوس او را بستایید!

⁵ زیرا خشم او دمی بیش نمی‌پاید، اما لطفش همۀ عمر را در بر می‌گیرد؛ شبی ممکن است سراسر به گریه بگذرد، ولی صبحگاهان شادمانی رخ می‌نماید.

⁶ و اما من، در آسودگی خود گفتم: «هرگز جنبش نخواهم خورد.»

⁷ خداوندا، آنگاه که لطف تو شامل حالم بود، کوهِ مرا در قوّت استوار گردانیدی؛ اما چون روی از من نهان کردی، هراسان گشتم.

⁸ خداوندا، تو را می‌خوانم؛ نزد تو، ای خداوندگار، فریاد التماس بلند می‌کنم:

⁹ «در مرگ من چه سودی است، و در فرو رفتنم به گودال چه فایده؟ آیا خاک تو را خواهد ستود؟ آیا از امانت تو خبر خواهد داد؟

¹⁰ خداوندا، بشنو و مرا فیض عطا فرما؛ خداوندا، یاور من باش.»

¹¹ تو شیون مرا به رقص بدل کردی؛ پلاس را از تنم به در آوردی و مرا به شادی پوشانیدی،

¹² تا همۀ وجودم تو را بسراید و خاموش نماند. ای یهوه خدای من، تو را جاودانه شکر خواهم گزارد.