مزامیر 16 - هزارۀ نو

جان مرا ترک نخواهی گفت

غزل داوود.

¹ خدایا، مرا محافظت فرما، زیرا که در تو پناه جُسته‌ام.

² خداوند را گفتم: «تویی خداوندگار من؛ جز تو مرا چیز نیکویی نیست!»

³ و اما مقدسینی که بر زمینند، آنانند والامرتبگانی که همۀ خوشی من در ایشان است.

⁴ غمهای کسانی که در پی خدایی دیگر می‌شتابند، بسیار خواهد شد؛ هدایای خونی ایشان را نخواهم ریخت و نامشان را بر زبان نخواهم آورد.

⁵ خداوندا، تویی نصیبِ مقرر و پیالۀ من؛ تو سهم مرا نگاه می‌داری.

⁶ حدود من به جاهای دلپذیر افتاده است؛ میراثی دل‌انگیز به من رسیده.

⁷ خداوند را که به من مشورت می‌دهد، متبارک می‌خوانم؛ شبانگاه نیز دلم مرا تأدیب می‌کند.

⁸ خداوند را همواره پیش روی خود می‌دارم. چون بر دست راست من است، جنبش نخواهم خورد.

⁹ از این رو دلم شادمان است و تمام وجودم در وجد؛ پیکرم نیز در امنیت ساکن خواهد بود.

¹⁰ زیرا جانم را در هاویه وا نخواهی نهاد، و نخواهی گذاشت سرسپردۀ تو فساد را ببیند.

¹¹ تو راه حیات را به من خواهی آموخت؛ در حضور تو کمال شادی است، و به دست راست تو لذتها تا ابدالآباد!