مزامیر 146 - هزارۀ نو

بر امیران توکل مکنید

¹ هَلِلویاه! ای جان من، خداوند را ستایش کن!

² تا زنده‌ام خداوند را ستایش خواهم کرد؛ تا وجود دارم برای خدای خود سرود ستایش خواهم خواند.

³ بر امیران توکل مکنید، بر آدمیزاد، که نزد او نجاتی نیست.

⁴ چون روح او بیرون می‌رود، او به خاک برمی‌گردد، و در همان روز تدبیرهایش نابود می‌شود.

⁵ خوشا به حال آن که خدای یعقوب یاور اوست، که امیدش بر یهوه خدای اوست؛

⁶ بر صانع آسمان و زمین، و دریا و هر چه در آن است، بر او که امانت را تا به ابد نگاه می‌دارد؛

⁷ که مظلومان را دادرسی می‌کند، و گرسنگان را خوراک می‌دهد. خداوند زندانیان را آزاد می‌سازد،

⁸ خداوند چشمان کوران را می‌گشاید؛ خداوند خم‌شدگان را برمی‌افرازد، خداوند پارسایان را دوست می‌دارد.

⁹ خداوند بر غریبان دیدبانی می‌کند، و حامی یتیمان و بیوه‌زنان است؛ اما راههای شریران را بی‌فرجام می‌گذارد.

¹⁰ خداوند جاودانه پادشاهی می‌کند، خدای تو، ای صَهیون، در همۀ اعصار. هللویاه!