مزامیر 14 - هزارۀ نو

ابله می‌گوید خدایی نیست

برای سالار سرایندگان. مزمور داوود.

¹ ابله در دل خود می‌گوید: «خدایی نیست!» اینان فاسدند و کارهایشان کراهت‌آور است! نیکوکاری نیست!

² خداوند از آسمان بر بنی آدم می‌نگرد، تا ببیند آیا کسی هست که عاقلانه رفتار کند و خدا را بجوید.

³ همه گمراه گشته‌اند، و با هم فاسد شده‌اند! نیکوکاری نیست، حتی یکی!

⁴ آیا بدکاران را شناختی نیست؟ آنان که قوم مرا فرو می‌بلعند چنانکه گویی نان می‌خورند، و خداوند را نمی‌خوانند؟

⁵ آنجا ایشان سخت ترسانند، زیرا خدا با مردمان پارسا است.

⁶ شما تدبیرهای ستمدیدگان را باطل می‌سازید، اما خداوند پناه ایشان است.

⁷ کاش که نجات برای اسرائیل از صَهیون فرا می‌رسید! چون خداوند سعادت گذشته را به قوم خویش بازگردانَد، یعقوب به وجد آید و اسرائیل شادی کند!