مزامیر 137 - هزارۀ نو

چگونه سرود خداوند را بخوانیم

¹ کنار نهرهای بابِل، آنجا نشستیم و‌گریستیم، چون صَهیون را به یاد آوردیم.

² بر درختان بید که در میان آنند بربطهای خود را آویختیم،

³ زیرا اسیرکنندگانِ ما در آنجا از ما سرود خواستند، و عذاب‌کنندگانِ ما سرودهای شادمانی طلب کردند. گفتند: «یکی از سرودهای صَهیون را برای ما بسرایید!»

⁴ چگونه سرود خداوند را در زمین بیگانه بخوانیم؟

⁵ ای اورشلیم، اگر تو را فراموش کنم، باشد که دست راستم هنرش را فراموش کند!

⁶ اگر تو را یاد نکنم، و اورشلیم را بر بزرگترین شادیِ خود ترجیح ندهم، باشد که زبانم به کامم بچسبد!

⁷ خداوندا، به یاد آر آنچه را که اَدومیان به روز سرنگونی اورشلیم کردند؛ چگونه فریاد برآوردند که: «ویرانش کنید! از بیخ و بن ویرانش کنید!»

⁸ ای دختر بابِل که محکوم به نابودی هستی، خوشا به حال آن که تو را جزا دهد، به عوض آنچه بر ما روا داشتی!

⁹ خوشا به حال آن که کودکان تو را برگیرد و آنها را به صخره‌ها بزند!