مزامیر 129 - هزارۀ نو

از ایام جوانی بر من ستم کرده‌اند

سرود صعود.

¹ از ایام جوانی بر من بسیار ستم کرده‌اند - اسرائیل بگوید -

² «از ایام جوانی بر من بسیار ستم کرده‌اند، اما بر من چیره نشدند!

³ شخم‌زنَندگان بر پشت من شخم زدند، و شیارهای خود را دراز کردند.»

⁴ اما خداوند عادل است؛ او بندهای شریران را از من گسسته است.

⁵ باشد کسانی که از صَهیون بیزارند جملگی شرمسار و مغلوب گردند.

⁶ همچون علفی باشند که بر بامها می‌روید، و پیش از آنکه رشد کند، خشک می‌شود!

⁷ که دروگر دست خود را از آن پر نتواند کرد، و نه گِردآورندۀ محصول دامن خویش را؛

⁸ و نه رهگذران توانند گفت: «برکت خداوند بر شما باد! به نام خداوند شما را برکت می‌دهیم!»