مزامیر 121 - هزارۀ نو

یاری من از جانب خداوند است

سرود صعود.

¹ چشمان خود را به سوی کوهها برمی‌افرازم؛ یاریِ من از کجا می‌رسد؟

² یاری من از سوی خداوند است که آسمان و زمین را آفرید.

³ او نخواهد گذاشت پای تو بلغزد؛ او که حافظ توست، چشم بر هم نخواهد گذاشت!

⁴ آری، او که حافظ اسرائیل است چشم بر هم نخواهد گذاشت و به خواب نخواهد رفت!

⁵ خداوند حافظ توست! خداوند به دست راستت سایۀ توست!

⁶ آفتاب در روز به تو آزار نخواهد رسانید؛ و نه ماهتاب در شب.

⁷ خداوند تو را از هر بدی حفظ خواهد کرد؛ او حافظ جان تو خواهد بود!

⁸ خداوند آمد و شد تو را پاس خواهد داشت، از اکنون و تا به ابد!