مزامیر 107 - هزارۀ نو

کتاب پنجم چنین گویند فدیه‌شدگانِ خداوند

¹ خداوند را سپاس گویید، زیرا که او نیکو است و محبتش تا ابدالآباد است!

² چنین گویند فدیه‌شدگان خداوند، که ایشان را از تنگی فدیه داده است،

³ و از سرزمینها گِردشان آورده است، از شرق و غرب، از شمال و جنوب.

⁴ برخی در بیابانهای بی‌آب و علف سرگردان شدند، و راه به شهری مسکون نیافتند؛

⁵ گرسنه و بسیار تشنه، جانشان در اندرونشان کاهیده شد.

⁶ آنگاه در تنگی خویش نزد خداوند فریاد برآوردند، و ایشان را از تنگیهایشان رهایی بخشید.

⁷ آنان را از راهی راست هدایت کرد، تا به شهری مسکون درآمدند.

⁸ پس خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، به جهت کارهای شگفت‌انگیزش برای بنی‌آدم.

⁹ زیرا که جان آرزومند را سیر می‌گرداند و جان گرسنه را به چیزهای نیکو پر می‌سازد.

¹⁰ برخی در تاریکی و ظلمت غلیظ نشسته بودند، زندانیان ظلم و زنجیرهای آهنین؛

¹¹ زیرا بر کلام خدا طغیان ورزیده، و مشورت آن متعال را نپذیرفته بودند.

¹² پس دلهای ایشان را زیر بار مشقت خم ساخت؛ و لغزیدند و یاری‌رسانی نبود.

¹³ آنگاه در تنگی خویش نزد خداوند فریاد برآوردند، و ایشان را از تنگیهایشان نجات بخشید.

¹⁴ ایشان را از تاریکی و ظلمت غلیظ بیرون آورد، و بندهای ایشان را بگسست.

¹⁵ پس خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، به جهت کارهای شگفت‌انگیزش برای بنی‌آدم.

¹⁶ زیرا که درهای برنجین را در هم می‌شکند، و پشت‌بندهای آهنین را دو پاره می‌کند.

¹⁷ برخی به واسطۀ راههای عِصیانگرانۀ خود احمق گردیدند، و به سبب تقصیرات خویش ستم دیدند.

¹⁸ جان ایشان از هر خوراکی کراهت داشت، و به دروازه‌های مرگ نزدیک آمدند.

¹⁹ آنگاه در تنگی خویش نزد خداوند فریاد برآوردند، و ایشان را از تنگیهایشان نجات بخشید.

²⁰ کلام خود را فرستاد و شفایشان داد، و ایشان را از نابودی خلاصی بخشید.

²¹ پس خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، به جهت کارهای شگفت‌انگیزش برای بنی‌آدم.

²² قربانیهای تشکر تقدیم کنند، و با فریاد شادی کارهای او را بازگویند.

²³ برخی بر کشتیها رهسپار دریا شدند، و بر آبهای عظیم به تجارت پرداختند.

²⁴ کارهای خداوند را دیدند، اعمال شگفتش را در ژرفا!

²⁵ زیرا او سخن گفت و بادْ توفان را به پا داشت که امواجِ دریا را برافراشت.

²⁶ به آسمانها بالا رفتند و به ژرفاها فرود آمدند، و در این مَهلکه، جانی در ایشان نماند.

²⁷ همچو مستان افتان و خیزان شدند، و عقلشان از چاره‌اندیشی درماند.

²⁸ آنگاه در تنگی خویش نزد خداوند فریاد برآوردند، و ایشان را از تنگیهایشان بیرون کشید.

²⁹ توفان را آرام و ساکت ساخت، و امواج دریا ساکن گشت.

³⁰ شادمان شدند چون آرامی پدید آمد و ایشان را به بندرِ مرادشان رهنمون گشت.

³¹ پس خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند به جهت کارهای شگفت‌انگیزش برای بنی‌آدم؛

³² او را در جماعت مردمان تمجید کنند، و در مجمع مشایخ بستایند.

³³ او رودخانه‌ها را به بیابان بدل می‌سازد و چشمه‌های آب را به زمین تشنه؛

³⁴ و زمین بارور را به شوره‌زار، به سبب شرارت ساکنانش.

³⁵ بیابان را به حوضهای آب بدل می‌سازد و زمین خشک را به چشمه‌های آب!

³⁶ گرسنگان را آنجا اِسکان می‌دهد و در آنجا شهری مسکون بنیان می‌نهند؛

³⁷ مزارع را می‌کارند و تاکستانها غرس می‌کنند، و محصول پر بار به دست می‌آورند.

³⁸ ایشان را برکت می‌دهد، و به‌غایت کثیر می‌گردند و نمی‌گذارد گله و رمۀ ایشان کم شود.

³⁹ چون از شمار ایشان کم می‌شود و ذلیل می‌گردند، به سبب ظلم و بلا و اندوه،

⁴⁰ او اهانت را بر حاکمان می‌ریزد و ایشان را در بیابانِ بیراهه آواره می‌سازد.

⁴¹ اما نیازمند را از مذلت ایشان برمی‌افرازد، و اهل خانه‌اش را همچون گله‌های گوسفند کثیر می‌گرداند.

⁴² صالحان این را می‌بینند و شادمان می‌شوند، و بی‌انصافی یکسره دهان خود را می‌بندد.

⁴³ هر که حکیم است در این امور بیاندیشد و در محبتهای خداوند تأمل نماید.