مزامیر 105 - هزارۀ نو

همۀ کارهای شگفتش را بازگویید

¹ خداوند را سپاس گویید و نام او را بخوانید! ملتها را از کرده‌های او باخبر سازید!

² او را بسرایید و برایش سرود ستایش بخوانید! همۀ کارهای شگفتش را بازگویید!

³ در نام قدوس او فخر کنید؛ دل جویندگان خداوند شادمان گردد!

⁴ خداوند و قوّت او را بطلبید؛ پیوسته جویای روی او باشید!

⁵ عجایبی را که به عمل آورده است، یاد بدارید، آیات او و داوریهای دهانش را.

⁶ ای نسلِ خادم او ابراهیم، ای پسرانِ یعقوب، که برگزیدۀ اویید.

⁷ اوست یهوه خدای ما! داوریهای او در تمام جهان است!

⁸ عهد خود را تا ابد یاد می‌دارد، کلامی را که امر فرموده است، تا هزاران پشت؛

⁹ عهدی را که با ابراهیم بست، و سوگند خود را به اسحاق!

¹⁰ آن را چون فریضه‌ای برای یعقوب استوار فرمود، و چون عهدی جاودان برای اسرائیل.

¹¹ گفت: «به تو سرزمین کنعان را خواهم بخشید، تا قلمروی میراث شما شود.»

¹² آنگاه که شمارشان اندک بود و انگشت‌شمار بودند و در آنجا غریب؛

¹³ آنگاه که از قومی به قوم دیگر آواره بودند، و از مملکتی به ملت دیگر،

¹⁴ نگذاشت کسی بر ایشان ظلم روا دارد، بلکه پادشاهان را به‌خاطر ایشان توبیخ کرده، گفت:

¹⁵ «دست خود را بر مسیحان من دراز مکنید، و انبیای مرا آزار مرسانید!»

¹⁶ او قحطی را بر زمین فرا خواند و تمامی ذخیرۀ نان را از میان برد؛

¹⁷ و مردی را پیشاپیش ایشان فرستاد، یوسف را، که به غلامی فروخته شد.

¹⁸ پاهای او را به غُل و زنجیر زخمی کردند، و گردنش در حلقۀ آهنین بسته شد؛

¹⁹ تا زمانی که سخن او واقع گردید، و کلام خداوند درستی او را ثابت کرد.

²⁰ پادشاه فرستاد و رهایش کرد؛ حاکم ملتها آزادش ساخت.

²¹ او را بر خانۀ خویش سرور ساخت، و حاکم بر تمامی دارایی‌اش؛

²² تا به ارادۀ خود بزرگان وی را در بند نهد و مشایخِ وی را حکمت آموزد.

²³ آنگاه اسرائیل به مصر درآمد، و یعقوب در زمین حام غربت پذیرفت.

²⁴ او قوم خویش را بسیار بارور ساخت، و ایشان را از خصمانشان نیرومندتر گردانید؛

²⁵ لیکن دل آنان را برگردانید تا از قوم او نفرت کنند، و با خادمانش به نیرنگ رفتار نمایند.

²⁶ او خادم خویش موسی را فرستاد، و هارون را، که برگزیده بود.

²⁷ آنان آیات او را در میان ایشان به ظهور آوردند، و عجایب او را در زمین حام.

²⁸ او تاریکی فرستاد و ظلمت پدید آمد؛ زیرا با کلام او مخالفت ورزیدند.

²⁹ آبهایشان را به خون بدل ساخت، و ماهیان ایشان را میرانید.

³⁰ سرزمینشان از قورباغه پُر شد، حتی خوابگاه شاهانشان.

³¹ او سخن گفت و انبوه مگسها پدید آمد، و پشه‌ها در همۀ حدود ایشان.

³² به عوض باران، بدیشان تگرگ داد، با برق آذرخش در تمامی سرزمینشان؛

³³ درختان تاک و انجیر ایشان را زد و درختان قلمروی ایشان را شکست.

³⁴ سخنی گفت، و انبوه ملخها آمدند، انواع ملخهای بی‌شمار!

³⁵ همۀ نباتاتِ زمین ایشان را فرو بلعیدند، و محصول خاک ایشان را خوردند!

³⁶ آنگاه همۀ نخست‌زادگان را در سرزمین ایشان زد، نوبر قوّت ایشان را.

³⁷ او اسرائیل را با طلا و نقره بیرون آورد، و از قبایل ایشان هیچکس لغزش نخورد.

³⁸ مصر از رفتن آنها شادمان بود، زیرا وحشتِ ایشان بر آن مستولی شده بود.

³⁹ ابری برای پوشش گسترانید، و آتشی تا شب‌هنگام روشنایی دهد.

⁴⁰ تقاضا کردند، و برایشان بلدرچین فرستاد و آنان را به نان آسمانی سیر گردانید.

⁴¹ صخره را بشکافت و آب برجهید، و چون نهری در زمین خشک روان گردید!

⁴² زیرا که کلام مقدس خویش را به یاد آورد و ابراهیم، خدمتگزار خود را.

⁴³ او قوم خود را با شادمانی بیرون آورد، و برگزیدگان خویش را با بانگ شادی؛

⁴⁴ سرزمینهای قومها را بدیشان بخشید، و ثمرۀ محنت ملتها را به میراث بردند،

⁴⁵ تا فرایض او را نگاه دارند، و احکام شریعت او را به جا آورند. هَلِلویاه!