امثال 9 - هزارۀ نو

دعوت حکمت

¹ حکمت، خانۀ خود را بنا کرده و هفت ستون خویش را تراشیده است.

² او گوشت خود را طبخ کرده، شراب خویش را برآمیخته، و سفره‌اش را نیز آراسته است.

³ کنیزانش را گسیل داشته و از بالاترین نقطۀ شهر ندا در می‌دهد:

⁴ «هر آن که ساده‌لوح است بدین‌جا بیاید!» و به کم‌عقلان، می‌گوید:

⁵ «بیایید از طعام من بخورید و از شرابی که برآمیخته‌ام، بنوشید.

⁶ ساده‌لوحیِ خود را ترک کنید که خواهید زیست؛ و در طریق فهم گام بردارید.»

⁷ «هر که تمسخرگری را تأدیب کند، به استقبال بی‌حرمتی می‌رود؛ هر که مرد شریر را توبیخ کند، بد می‌بیند.

⁸ تمسخرگر را توبیخ مکن، مبادا از تو نفرت کند؛ حکیم را توبیخ کن، که تو را دوست خواهد داشت.

⁹ حکیم را بیاموز که حکیمتر خواهد شد؛ پارسا را تعلیم ده که آموخته‌هایش افزون خواهد گشت.

¹⁰ «ترس خداوند آغاز حکمت است، و شناخت آن قدوس، بصیرت.

¹¹ زیرا به واسطۀ من، روزهای تو بسیار خواهد شد و بر سالهای عمرت افزوده خواهد گردید.

¹² اگر حکیمی، خود از آن بهره خواهی برد؛ اگر تمسخرگری، خود به تنهایی زیان خواهی دید.»

دعوت جهالت

¹³ بانو ’جهالت‘، یاوه‌گو است و ساده‌لوح، و هیچ نمی‌داند.

¹⁴ بر درِ خانۀ خود می‌نشیند، بر کرسی‌ای در بالاترین نقطۀ شهر،

¹⁵ و رهگذران را ندا می‌دهد، آنان را که مستقیم به راه خود می‌روند:

¹⁶ «ای ساده‌لوحان، بدین سو آیید!» و به کم‌عقلان، گوید:

¹⁷ «آبِ دزدیده شیرین است؛ و نانی که پنهانی خورده شود، لذیذ.»

¹⁸ اما نمی‌دانند که مردگان، در آنجایند، و مهمانان او در اعماق گورند.