امثال 5 - هزارۀ نو

هشدار علیه زنا

¹ پسرم! به حکمت من توجه کن، و به بصیرت من نیک گوش فرا ده؛

² تا دوراندیشی را پاس داری و لبانت معرفت را نگاه دارد.

³ زیرا از لبان زن زناکار عسل می‌چکد، و زبان او از روغن چربتر است.

⁴ اما سرانجامش همچون اَفسَنطین، تلخ است، و تیز همچون شمشیرِ دو دم.

⁵ پاهایش به کام مرگ فرو می‌رود؛ و گامهایش مستقیم به گور می‌انجامد.

⁶ به راه حیات هرگز نمی‌اندیشد؛ گمراه است، اما این را نمی‌داند.

⁷ پس اکنون، پسرم به من گوش فرا ده، و سخنان زبانم را ترک مگو.

⁸ راه خویش از او دور نگاه دار و به درِ خانه‌اش نزدیک مشو.

⁹ مبادا عنفوان جوانی خود را به دیگران بدهی و سالهای خویش را به آن که بی‌رحم است.

¹⁰ مبادا بیگانگان از دولت تو سیر شوند و دسترنج تو، خانۀ غریبه را آباد کند؛

¹¹ و در پایانِ عمر، ناله سر دهی، آنگاه که گوشت و تَنَت زایل شده باشد.

¹² و بگویی: «دریغا که از تأدیب بیزار بودم! و افسوس که دل من توبیخ را خوار شمرد!

¹³ آوای معلمانِ خویش نشنیدم و به آموزگاران خود گوش فرا ندادم.

¹⁴ و در میان قوم و جماعت، به لبۀ پرتگاه رسیده‌ام.»

¹⁵ آب را از منبعِ خودت بنوش، آب گوارا را از چاهِ خویشتن.

¹⁶ چرا چشمه‌هایت در کویها جاری شود و نهرهایت در معابر عمومی؟

¹⁷ بگذار تنها از آن تو باشند و بیگانگان را در آنها سهیم مساز.

¹⁸ سرچشمه‌ات مبارک باد، و از همسر روزگار جوانیِ خویش شادمان باش؛

¹⁹ همچون غزالی دلپذیر و آهویی زیبا، پستانهایش تو را همیشه خرّم سازد و عشق او سرمستت کند.

²⁰ چرا سرمستِ زنِ بیگانه باشی و با زنِ زناکار هم‌آغوشی کنی؟

²¹ زیرا راههای انسان در برابر چشمان خداوند است و همۀ طریقهای او را می‌سنجد.

²² بدکاریهای شریر به دامش می‌افکنَد، و در بندِ گناهان خویش گرفتار می‌آید.

²³ از بی‌ادبی خواهد مرد، و از جهلِ بسیار گمراه خواهد شد.