ایّوب 18 - هزارۀ نو

گفتار بِلدَد

¹ آنگاه بِلدَدِ شوحی در پاسخ گفت:

² «تا به کِی به این سخنان ادامه خواهی داد؟ تأمل کن و آنگاه سخن خواهیم گفت.

³ چرا همچون چارپایان به شمار آییم؟ چرا در نظرت ابله بنماییم؟

⁴ ای که از خشم، خویشتن را می‌دَری، آیا زمین باید به خاطر تو متروک شود، یا صخره‌ها از جای خود منتقل گردند؟

⁵ «براستی که روشناییِ شریران خاموش می‌شود و شعلۀ آتشِ ایشان نوری ندارد.

⁶ نوری که در خیمۀ اوست تاریک می‌شود، و چراغ بالای سرش خاموش می‌گردد.

⁷ قدمهای استوارش کوتاه شده، و تدبیرهایش او را به زیر افکنده است.

⁸ زیرا به پای خود به دام می‌افتد، و بر روی تورها راه می‌رود.

⁹ تله، پاشنه‌اش را می‌گیرد، و دام، او را محکم نگاه می‌دارد.

¹⁰ طناب برایش بر زمین پنهان است، و تله برایش بر سر راه.

¹¹ ترسها از هر سو او را هراسان می‌سازد، و در هر قدم آزارش می‌دهد.

¹² قوایش رو به تحلیل است، و مصیبت انتظارِ لغزش او را می‌کِشد.

¹³ بیماری پوستِ تن او را می‌خورَد، و نخست‌زادۀ مرگ، اعضای بدنِ او را.

¹⁴ از خیمه‌ای که بر آن اعتماد داشت کنده شده، و به حضور پادشاهِ وحشت آورده شده است.

¹⁵ ساکنان خیمۀ او هیچ‌یک از کسانِ او نیستند؛ بر مَسکن او گوگرد پاشیده شده است.

¹⁶ ریشه‌هایش از زیر می‌خشکد، و شاخه‌اش از بالا قطع می‌شود.

¹⁷ خاطره‌اش از زمین محو می‌گردد، و در کوچه‌ها نامی ندارد.

¹⁸ از روشنایی به تاریکی بیرون رانده شده، و از جهان بیرون افکنده گشته است.

¹⁹ او را در میان قومش نه اولادی است و نه نسلی، و نه در اقامتگاهش هیچ بازمانده‌ای.

²⁰ مغرب‌زمینیان از سرنوشتش در حیرتند، و مشرق‌زمینیان را وحشت درگرفته است.

²¹ بدرستی که چنین است مسکنِ بدکاران، و اینچنین، منزلگه خدانشناسان.»