Mathæussa 24 - BÍBLIA

Jesus boðar oyðing Jerúsalems og afturkomu sína

¹ Og Jesus fór út og gekk burtur frá halgidóminum; og lærusveinar hansara komu til hansara at vísa honum bygningar halgidómsins.

² Men hann tók til orða og segði við teir: «Síggja tit ikki alt hetta? Sanniliga sigi eg tykkum: her skal ikki liggja steinur eftir á steini, sum ikki skal verða rivin niður.»

³ Men meðan hann sat uppi á Oljufjallinum, komu lærusveinarnir til hansara einsæris og søgdu: «Sig okkum, nær man hetta fara at verða? Og hvat er tekinið fyri komu tíni og veraldar enda?»

⁴ Og Jesus svaraði og segði við teir: «Varið tykkum, at eingin villleiðir tykkum.

⁵ Tí at mangir skulu koma í navni mínum og siga: «Eg eri Kristus,» og teir skulu villleiða mong.

⁶ Men tit skulu hoyra um bardagar og frætta tíðindi um bardagar. Verið varnir, at ræðsla ikki kemur á tykkum; tí at hetta má henda, men ikki er endin enn.

⁷ Tí at fólkaflokkur skal reisast móti fólkaflokki, og ríki móti ríki; og tað skal verða hungur og drepsótt og landskjálvti víða hvar.

⁸ Men alt hetta eru teir fyrstu verkirnir.

⁹ Tá skulu tey koma tykkum í neyð og trongd og drepa tykkum, og tit skulu verða hataðir av øllum fólkasløgum fyri navns míns skuld.

¹⁰ Og tá skulu mangir fáa meinboga, og hvør skal svíkja annan, og hvør skal hata annan.

¹¹ Og mangir svikaprofetar skulu koma upp og villleiða mong:

¹² og av tí at lógloysið økist, skal kærleikin kólna hjá teimum flestu.

¹³ Men tann, ið heldur út til enda, hann skal verða frelstur.

¹⁴ Og hesin gleðiboðskapurin um ríkið skal verða boðaður um allan heimin til vitnisburðar fyri øllum fólkasløgunum; og tá skal endin koma.

¹⁵ Tá ið tit tí síggja andstygd oyðingarinnar, sum talað er um av Dánjali profeti, standa á heilagum staði – tann, ið hetta lesur, hann gevi tí gætur –

¹⁶ tá rými tey, sum eru í Júdeu, til fjals.

¹⁷ Tann, ið er staddur uppi á tekjuni, hann fari ikki niður eftir tí, ið inni er í húsi hansara;

¹⁸ og tann, ið er staddur úti á markini, hann vendi ikki heim aftur eftir klæðum sínum!

¹⁹ Men tær neyðarkonur, sum í teimum døgum hava barn undir belti og á brósti!

²⁰ Men biðið um, at flýggjan tykkara ikki skal verða um vetrartíð, ikki heldur ein hvíludag.

²¹ Tí at tá skal verða mikil trongd, slík sum hon ikki hevur verið frá upphavi heimsins og til henda dag, og sum hon onga tíð skal verða.

²² Og um hesir dagar ikki vórðu styttir, tá varð ikki maður frelstur; men vegna teirra útvaldu skulu hesir dagar verða styttir.

²³ Um onkur tá sigur við tykkum: «Sí, her er Kristus!» ella: «har er hann,» tá skulu tit ikki trúgva tí.

²⁴ Tí at svikakristusar og svikaprofetar skulu koma upp, og teir skulu gera stór tekin og undurverk, fyri at eisini tey útvaldu skuldu verða villleidd, um tað var gjørligt.

²⁵ Sí, eg havi sagt tykkum tað frammanundan.

²⁶ Um tey tí siga við tykkum: «Sí, hann er í oyðimørkini,» tá farið ikki út hagar; «sí, hann er í kømurunum,» tá trúgvið tí ikki.

²⁷ Tí at eins og snarljósið skyggir í eystri og lýsir í vestri, soleiðis skal koma menniskjusonarins verða.

²⁸ Har sum ræið er, har munnu ørnirnar flykkjast.

²⁹ Men brátt aftan á trongdina í teimum døgum skal sólin myrkna og mánin ikki geva skin sítt, og stjørnurnar skulu falla niður av himli, og skakast skulu himmalsins kreftur.

³⁰ Og tá skal tekin menniskjusonarins koma til sjóndar á himlinum; og tá skulu allar mannaættir á jørðini eymka seg, og tær skulu síggja menniskjusonin koma á skýggjum himmalsins við veldi og miklari dýrd.

³¹ Og hann skal senda út einglar sínar við hvøllum lúðri, og teir skulu savna saman tey útvaldu hansara úr teimum fýra ættunum, frá einum enda á himlinum at øðrum.

³² Men lærið líknilsið av fikutræinum. Tá ið gróðurin er komin í greinarnar og leyvið fer at spretta, tá vita tit, at summarið er í nánd.

³³ Soleiðis skulu tit eisini vita, at tá ið tit síggja alt hetta, tá er hann í nánd, fyri durunum.

³⁴ Sanniliga sigi eg tykkum: henda ætt skal ikki ganga undir, fyrr enn alt hetta hevur hent.

³⁵ Himmalin og jørðin skulu ganga undir, men orð míni skulu als ikki ganga undir.

³⁶ Men um tann dag og tíma veit eingin, sjálvt ikki himmalsins einglar, ei heldur sonurin, men eina faðirin einsamallur.

³⁷ Men eins og dagar Nóa vóru, soleiðis skal eisini koma menniskjusonarins verða.

³⁸ Tí at eins og tey í døgunum framman undan flóðini miklu ótu og drukku, giftust og giftu, líka til tann dagin, tá ið Nóa gekk inn í ørkina,

³⁹ og tey ongum skoyttu, fyrr enn flóðin mikla kom og tók tey øll burtur, soleiðis skal eisini koma menniskjusonarins verða.

⁴⁰ Tá skulu tveir menn vera staddir úti á markini; annar verður tikin við, og annar verður eftir.

⁴¹ Tvær konur skulu mala á kvørnini; onnur verður tikin við, og onnur verður eftir.

Vakið tí

⁴² Vakið tí; tí at tit vita ikki, á hvørjum degi harri tykkara kemur!

⁴³ Men tað skilja tit, at um húsbóndin hevði vitað, í hvørji økt um náttina tjóvurin kom, tá hevði hann vakt og ikki latið verið innbrot í hús síni.

⁴⁴ Av hesi orsøk skulu eisini tit vera búnir; tí at menniskjusonurin kemur í teirri stund, sum tykkum ikki varir.

⁴⁵ Hvør er so hin trúgvi og hygni húskallurin, sum húsbóndin hevur sett yvir húsfólk sítt at geva teimum føðina í rættari tíð?

⁴⁶ Sælur er tann húskallur, sum húsbóndin, tá ið hann kemur, finnur berandi seg soleiðis at.

⁴⁷ Sanniliga sigi eg tykkum: hann skal seta hann yvir øllum ognum sínum.

⁴⁸ Men um hin ringi húskallurin hugsar við sær sjálvum: «Húsbóndi mín bíðar við at koma;»

⁴⁹ og hann so fer at sláa lagsmenn sínar, og etur og drekkur í felagi við drykkjumonnum,

⁵⁰ tá skal húsbóndin hjá hesum húskalli koma á tí degi, sum hann ikki væntar, og í tí tíma, sum hann ikki veit av;

⁵¹ og hann skal høgga hann sundur og lata hann fáa part saman við falsarunum; har skal verða grátur og tannagrísl.