SARRERA
Idazlea eta ingurugiro historikoa
Sofoniasek Judako erreinuan bete zuen bere profetagintza K.a. VII. mendearen azken aldera, Habakuken aurretik eta Josias erregearen erlijio-erreforma (ik. 2 Erg 23,1-28) baino lehenago segur aski. Judako erreinuak historia-une dramatikoa bizi zuen (Nahum eta Habakuken liburuen sarreretan eman dugu krisialdi honen berri). Egipto eta Asiria ditugu garaiko bi potentzia nagusiak, Asiriak bere tokia babiloniar inperio berriari laster utzi beharko badio ere; bi potentzia horien arteko etsaigoak joko politiko korapilotsuan biltzen ditu gainerako estatu txikiak, eta Judako erreinua ez dago aparte. Erreinuan bertan, berriz, eragin handia dute kanpoko erlijio-usadioek, eta herri-gidariek beren probetxua besterik ez dute gogoan.
Ezaugarri nagusiak
Jainkoak benetan gizakien ardurarik ba ote duen eta historia benetan gidatzen ote duen zalantzan dauden bere garaikideei erantzuten die Sofoniasek, Jainkoaren era askotako egintza iragarriz. Jainkoak Jerusalem eta Judako erreinua zigortzea erabaki duela iragarriz hasten da liburua, haren kontra bekatu egin baitute, idolatrian eta gogorkerian biziz (1,1-13). Epai hori Jaunaren haserre-egunean beteko da, eta hondamendi ikaragarria izango da orduan (1,14-18), baina Jaunaren esana egingo dutenak salbatu egingo dira (2,1-3). Epaiak eta hondamendiak ez dute Judako erreinua bakarrik joko, baita auzoko nazioak ere (2,4-15). Jerusalemek eta handikiek Jauna ahaztua dute; beraz, hiriak zigorra jasango du (3,1-8).
Baina heriotzatik bizia sortuko da: Jaunak berriztatu egingo ditu nazioak, eta berak espero duen kultua emango diote (3,9); bizirik geldituekin herri berria egingo du, ohore emango dion herri apal eta behartsua; orduan, pozaren pozez izango dira Jerusalemen, Jaunak bere maitasuna agertu dielarik (3,9-20).
Hona Sofoniasen ideia nagusia: «Jaunaren eguneko» suntsipenetik «Israelen hondarra» aterako da bizirik, Jainkoari leial zaion eta Jainkoak samurki maite duen «lurraldeko jende apala» (2,3; 3,12).
Eskema
—Jaunaren eguna (1,2—2,3).
—Israelen auzoko herrientzat epaia (2,4-15).
—Salaketa eta salbamen-agintzaria (3,1-20).
