DANIEL - A Biblia Galega (Ed. SEPT) 14 - Biblia SEPT

BEL E MAIS O DRAGÓN (TEXTO GREGO) Daniel e os sacerdotes de Bel

¹ O rei Astiaxes foise xuntar con seus pais, e Ciro, o persa, recibiu o seu reino.

² Daniel convivía co rei, e era o máis honrado de todos os seus amigos.

³ Tiñan os babilonios un ídolo chamado Bel; cada día levábanlle medio quintal de fariña peneirada, corenta ovellas e cento trinta litros de viño.

⁴ Tamén o veneraba o rei e ía adoralo cada día, en cambio Daniel adoraba o seu Deus.

⁵ O rei preguntoulle: Por que non adoras a Bel? El respondeu: Porque eu non venero ídolos feitos pola man dos homes, senón o Deus vivo, que creou o ceo e mais a terra e ten poder sobre todo vivente.

⁶ Replicoulle o rei: Entón, ti non cres que Bel é un deus vivo? Non ves todo o que come e bebe cada día?

⁷ Contestou Daniel sorrindo: Non te enganes, maxestade, porque este por dentro é de barro e por fóra de bronce, endexamais non comeu nin bebeu.

⁸ O rei, alporizado, chamou ós seus sacerdotes e díxolles: Se non me dicides quen é o que come este gasto, morreredes; pola contra, se me demostrades que o come Bel, morrerá Daniel por blasfemar contra Bel.

⁹ Daniel díxolle ó rei: Que se faga conforme dixeches.

¹⁰ Os sacerdotes de Bel eran setenta, sen contar as mulleres nin os fillos. O rei foi con Daniel ó templo de Bel.

¹¹ Os sacerdotes de Bel dixéronlle: Mira, nós imos saír para fóra. Ti, maxestade, deposita os alimentos, pon o viño despois de mesturalo, pecha a porta e sélaa co teu anel. Se cando volvas mañá cedo descobres que Bel non comeu todo, morreremos nós; en caso contrario, morrerá Daniel, que mentiu contra nós.

¹² Eles estaban despreocupados, porque fixeran unha entrada secreta por debaixo da mesa, pola que entraban decote e comían as ofrendas.

¹³ En canto tiveron saído aqueles, o rei depositou os alimentos diante de Bel.

¹⁴ Daniel mandou ós seus criados que trouxesen cinsa e a esparexesen por todo o templo; só estaba presente o rei. Tras saíren, pecharon a porta, selárona co anel do rei e marcharon.

¹⁵ Pola noite, segundo o seu costume, viñeron os sacerdotes coas súas mulleres e mais os fillos, e comeron e beberon todo.

¹⁶ O rei madrugou moito, e Daniel foi con el.

¹⁷ Preguntou o rei: Están intactos os selos, Daniel? El respondeu: Intactos, maxestade.

¹⁸ Tan pronto como abriu a porta, o rei botoulle unha ollada á mesa e exclamou con voz forte: Que grande es, Bel! En ti non hai engano!

¹⁹ Daniel riu e, detendo o rei para que non entrase dentro, díxolle: Olla o chan e procura pescudar de quen son estas pegadas.

²⁰ Repuxo o rei: Vexo pegadas de homes, de mulleres e de nenos.

²¹ Entón o rei, cheo de furor, mandou prender os sacerdotes, as súas mulleres e os seus fillos. Eles mostráronlle a porta secreta pola que entraban e comían o que había sobre a mesa.

²² O rei mandounos matar e a Bel púxoo nas mans de Daniel, quen o desfixo xuntamente co templo.

Daniel mata o dragón

²³ Tamén había un dragón enorme, que veneraban os babilonios.

²⁴ O rei díxolle a Daniel: Non podes dicir que este non é un deus vivo. Así que, adórao.

²⁵ Replicou Daniel: Eu adoro o Señor, meu Deus, porque El é o Deus vivo. Pero ti, maxestade, dáme permiso e eu matarei o dragón sen espada e sen caxato.

²⁶ Contestou o rei: Estache concedido.

²⁷ Entón Daniel colleu pez, graxa e mais pelos, coceu todo xunto, fixo unhas bolas e meteullas na boca ó dragón. O dragón comeunas e rebentou. E dixo Daniel: Mirade o que estades venerando vós.

Daniel na cova dos leóns

²⁸ Sucedeu que cando se informaron os babilonios, puxéronse moi rabiosos, e manifestáronse contra o rei, pois dixeron: "O rei fíxose xudeu; derrubou a Bel, matou o dragón e degolou os sacerdotes".

²⁹ Foron onda o rei e dixéronlle: Entréganos a Daniel; se non, matarémoste a ti e mais a túa familia.

³⁰ O rei, ó ver que o ameazaban gravemente, cedendo ante a necesidade, entregoulles a Daniel.

³¹ Eles botárono na cova dos leóns, onde pasou seis días.

³² Na cova había sete leóns, cada día botábanlles dous corpos humanos e mais dúas ovellas; pero naquela ocasión non se lles deu nada, para que devorasen a Daniel.

³³ En Xudea vivía o profeta Habacuc; acababa de preparar un cocido e de esmiuzar pan nun prato, e marchaba para o agro a llelo levar ós segadores.

³⁴ Pero o anxo do Señor díxolle a Habacuc: Leva esa comida que tes, a Babilonia, a Daniel, que está na cova dos leóns.

³⁵ Habacuc respondeu: Señor, nunca vin Babilonia e non coñezo a cova.

³⁶ Entón o anxo do Señor colleuno polo curuto e, levándoo agarrado polo pelo da cabeza coa forza do seu espírito, trasladouno a Babilonia, en fronte da cova.

³⁷ Habacuc gritou: Daniel, Daniel, toma a comida que Deus che envía.

³⁸ Respondeu Daniel: Meu Deus, lembrácheste de min! Ti nunca desamparaches ós que te aman.

³⁹ Daniel ergueuse e púxose a comer. E o anxo de Deus volveu levar de contado a Habacuc ó seu lugar.

⁴⁰ O sétimo día veu o rei para chorar a Daniel. Aproximouse á cova e ollou cara a dentro, e viu a Daniel sentado.

⁴¹ Entón, berrando con toda a voz, dixo: Que grande es, Señor, Deus de Daniel, fóra de Ti non hai outro!

⁴² Fíxoo sacar, e ós causantes do atentado botounos na cova, e nun instante foron devorados na súa presenza.