อาโมส 7:2 - พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย2 เมื่อตั๊กแตนเหล่านั้นกินพืชจนแผ่นดินโล่งเตียน ข้าพเจ้าก็ร้องทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตขอทรงอภัยเถิด! ยาโคบจะอยู่รอดได้อย่างไร? ในเมื่อเขาเล็กกระจ้อยร่อยเพียงนี้!” See the chapterMore versionsฉบับมาตรฐาน2 เมื่อตั๊กแตนกินพืชผักในแผ่นดินนั้นหมดแล้ว ข้าพเจ้าจึงว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ขอทรงให้อภัย ยาโคบจะดำรงอยู่ได้อย่างไร? เขาเล็กนิดเดียว” See the chapterพระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV2 และต่อมาเมื่อตั๊กแตนกินหญ้าในแผ่นดินนั้นหมดแล้ว ข้าพเจ้าจึงว่า “โอ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า ขอทรงให้อภัย ยาโคบจะตั้งอยู่ได้อย่างไร เพราะเขาเล็กนิดเดียว” See the chapterพระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย2 หลังจากที่ฝูงตั๊กแตนกินพืชผักในแผ่นดินจนหมดแล้ว ผมก็พูดว่า “พระยาห์เวห์ องค์เจ้าชีวิต โปรดยกโทษให้ด้วย ยาโคบจะทนได้ยังไง เขาเป็นชนชาติที่อ่อนแอและเล็กมาก” See the chapterพระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 19402 แลอยู่มาเมื่อจักจั่นกินหญ้าในแผ่นดินหมดแล้ว, ข้าพเจ้าจึงว่าโอ้พระยะโฮวาเจ้า, ข้าพเจ้าขอให้พระองค์โปรดยกโทษเสีย, ยาโคบเป็นอะไรมาจึงจะยั่งยืนได้, ด้วยเขาเป็นแต่ผู้น้อย. See the chapterพระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV)2 เมื่อฝูงตั๊กแตนกัดกินหญ้าบนแผ่นดินจนเกลี้ยงแล้ว ข้าพเจ้าพูดว่า “โอ พระผู้เป็นเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ โปรดยกโทษด้วยเถิด พงศ์พันธุ์ยาโคบจะรอดได้อย่างไร เขาเป็นเพียงชนกลุ่มน้อย” See the chapter |