دوّمین نامه قرنتیانِ وَسین 7:8 - کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی8 چوون حَتَّی اگه مِن شه نامهِ هِمراه، شِما ره غُصّه دار هاکاردِمه، شه هاکارده جِم پشیمون نیمه - با این که اَت کم پشیمون بَیمه - این وِسه که ویمبه مِ اون نامه شِما ره غُصّه دار هاکارده هر چَن فِقَط اَت کم. See the chapterگیله ماز8 چون حتّی اگه مَن می نامِه یه هَمره شِمِرِه غُصِّه دار هَکُردم، می هَکُردِه یه جی پَشیمان نییَم. با اینکه یِکَم پَشیمان بام - اینِه وَسین که دینَم می اون نامِه یه مدت کم شِمِرِه غُصِّه دار هَکُردِه- See the chapterکتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی8 چون حتّی اگه مِن شی نامِه ای هَمرا شِمارِ غِرصِه دار هاکِردمِه، شی هاکِردی جا پَشیمون نیمِه. با هَینگه اَقدّی پَشیمون بَوِمِه - هَینِسه گه ویمِّه می هون نامِه شِمارِ غِرصِه دار هاکِردِه، هر چَن فقط اَقّدی- See the chapter |