Στο μεταξύ, ο Hρώδης ήταν εξοργισμένος με τους κατοίκους της Τύρου και της Σιδώνας. Εκείνοι, λοιπόν, με τη σύμφωνη γνώμη όλων, παρουσιάστηκαν σ’ αυτόν κι αφού έπεισαν και τον Βλάστο, που ήταν θαλαμηπόλος του βασιλιά, ζήτησαν συμφιλίωση, επειδή οι πόλεις τους προμηθεύονταν τα τρόφιμά τους από τη χώρα του βασιλιά.
Kαι με τούτο εννοώ πως τη διαθήκη που αναφέρεται στον Χριστό κι έχει επικυρωθεί προηγουμένως από τον Θεό δεν μπορεί να την ακυρώσει ο νόμος που θεσπίστηκε ύστερα από τετρακόσια τριάντα χρόνια, με αποτέλεσμα να καταργήσει την υπόσχεση.
Tώρα όμως ο Ιησούς έχει αναλάβει ένα τόσο ανώτερο ιερατικό λειτούργημα, όσο ανώτερη είναι η διαθήκη της οποίας είναι μεσίτης, και η οποία έχει νομοθετηθεί με βάση υπέρτερες υποσχέσεις.
Γι’ αυτό άλλωστε είναι και μεσίτης μιας καινούριας διαθήκης, ώστε με το θάνατό του, που έγινε για την απολύτρωση του ανθρώπου από τις παραβάσεις του στην περίοδο της πρώτης διαθήκης, να λάβουν οι καλεσμένοι την αιώνια κληρονομιά που τους έχει υποσχεθεί.