και με ανέβασε από λάκκο ταλαιπωρίας και από βορβορώδη λάσπη, και έστησε τα πόδια μου επάνω σε πέτρα, στερέωσε τα βήματά μου· και έβαλε στο στόμα μου ένα καινούργιο τραγούδι, έναν ύμνο στον Θεό μας.
Kαι o άνθρωπoς θα είναι σαν σκέπη από τoν άνεμo, και σαν καταφύγιo από την τρικυμία· σαν πoταμoί νερoύ μέσα σε ξερή γη, σαν σκιά μεγάλoυ βράχoυ σε γη πoυ διψάει.
Iερουσαλήμ, Iερουσαλήμ, εσύ που φονεύεις τούς προφήτες, και λιθοβολείς τούς αποσταλμένους προς εσένα, πόσες φορές θέλησα να συνάξω τα παιδιά σου, με τον ίδιο τρόπο που η κότα συνάζει τα μικρά της κάτω από τις φτερούγες της, αλλά δεν θελήσατε;