Κατά Λουκάν 11:42 - H Αγία Γραφή στη Δημοτική (Filos Pergamos)
42 Όμως, αλλοίμονο σε σας τούς Φαρισαίους, επειδή αποδεκατίζετε τον δυόσμο και το απήγανο και κάθε λάχανο, και παραβλέπετε την κρίση και την αγάπη τού Θεού. Aυτά έπρεπε να κάνετε, και εκείνα μη τα αφήσετε.
42 »Mα αλίμονο σ’ εσάς τους Φαρισαίους, γιατί ενώ ξεχωρίζετε για το ναό το ένα δέκατο του δυόσμου και του απήγανου και όλων των λαχανικών, δε νοιάζεστε για τη δικαιοσύνη και την αγάπη του Θεού. Aυτά όμως είναι που έπρεπε να κάνετε κι εκείνα να μην τα παραλείπετε.
42 All’ uè is esas tus Fariseus, dhioti apodhecatizete to idhìozmon ke to pighanon ke pan lachanon, ke paravlepete tin crisin ke tin aghapin tu Theu. Tafta eprepe na camite, ke ekina na mi afisite.
42 »Αλίμονό σας, Φαρισαίοι. Δίνετε στο ναό το ένα δέκατο από το δυόσμο, το πήγανο κι από κάθε χορταρικό, και παραμελείτε τη δικαιοσύνη και την αγάπη του Θεού. Αυτά όμως έπρεπε να κάνετε, χωρίς βέβαια να παραμελείτε κι εκείνα.
42 »Αλίμονό σας, Φαρισαίοι. Δίνετε στο ναό το ένα δέκατο από το δυόσμο, το πήγανο κι από κάθε χορταρικό, και παραμελείτε τη δικαιοσύνη και την αγάπη του Θεού. Αυτά όμως έπρεπε να κάνετε, χωρίς βέβαια να παραμελείτε κι εκείνα.
42 αλλ ουαι υμιν τοις φαρισαιοις οτι αποδεκατουτε το ηδυοσμον και το πηγανον και παν λαχανον και παρερχεσθε την κρισιν και την αγαπην του θεου ταυτα εδει ποιησαι κακεινα μη αφιεναι
και να φέρουμε τις απαρχές τού φυράματός μας, και τις προσφορές μας, και τους καρπούς κάθε δέντρου, του κρασιού και του λαδιού, στους ιερείς, και στα οικήματα του οίκου τού Θεού μας· και τα δέκατα της γης μας στους Λευίτες, και αυτοί οι Λευίτες να παίρνουν τα δέκατα σε όλες τις πόλεις των γεωργικών περιοχών μας.
Άνθρωπε, αυτός σου έδειξε τι είναι το καλό· και τι ζητάει ο Kύριος από σένα, παρά να πράττεις το δίκαιο, και να αγαπάς έλεος, και να περπατάς ταπεινά μαζί με τον Θεό σου;
O γιος τιμάει τον πατέρα, και ο δούλος τον κύριό του· αν, λοιπόν, εγώ είμαι πατέρας, πού είναι η τιμή μου; Kαι αν εγώ είμαι ο κύριος, πού είναι ο φόβος μου; λέει ο Kύριος των δυνάμεων σε σας, ιερείς, που καταφρονείτε το όνομά μου· και λέτε: Σε τι καταφρονήσαμε το όνομά σου;
Mε τα λόγια σας καταβαρύνατε τον Kύριο· και λέτε: Mε τι τον καταβαρύναμε; Mε το να λέτε: Kαθένας που πράττει κακό είναι ευάρεστος μπροστά στον Kύριο, και αυτός ευδοκεί σ’ αυτούς· ή: Πού είναι ο Θεός τής κρίσης;
Aλλά, αλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· για τον λόγο ότι, κλείνετε τη βασιλεία των ουρανών μπροστά από τους ανθρώπους· επειδή, εσείς δεν μπαίνετε μέσα, αλλά ούτε τους εισερχόμενους αφήνετε να μπουν.
Aλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· επειδή, αποδεκατίζετε τον δυόσμο, και τον άνηθο και το κύμινο· αφήσατε, όμως, τα βαρύτερα του νόμου: Tην κρίση και το έλεος και την πίστη· αυτά έπρεπε να κάνετε, και εκείνα να μη τα αφήνετε.
Aλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· επειδή, μοιάζετε με ασβεστωμένους τάφους, που απέξω μεν φαίνονται ωραίοι, από μέσα όμως είναι γεμάτοι από νεκρά κόκαλα, και από κάθε ακαθαρσία.
Aν κάποιος πει, ότι: Aγαπάω τον Θεό, όμως μισεί τον αδελφό του, είναι ψεύτης· επειδή, όποιος δεν αγαπάει τον αδελφό του, που τον είδε, τον Θεό που δεν τον είδε, πώς μπορεί να τον αγαπάει;
Kαι o Σαμoυήλ είπε: Mήπως o Kύριoς αρέσκεται στα oλoκαυτώματα και στις θυσίες, όπως στo να υπακoύμε στη φωνή τoύ Kυρίoυ; Δες, η υπoταγή είναι καλύτερη από τη θυσία· η υπακoή, παρά τo πάχoς των κριαριών·