Μήπως την αντοχή έχω του βράχου, ή μήπως από μέταλλο είν’ οι σάρκες μου;
Mήπως η δύναμή μoυ είναι δύναμη από πέτρες; Ή, η σάρκα μoυ είναι χαλκός;
Σπουδαία βοήθεια έδωσες εσύ σ’ έναν αδύναμο, στήριγμα σ’ έναν εξουθενωμένο σαν εμένα!
Είναι τα κόκαλά του δυνατά καθώς σωλήνες ορειχάλκινοι, σαν βέργες σιδερένιες τα πλευρά του.
Πίσω του αφήνει λαμπερό ένα χνάρι κι αποκτά κόμη λευκασμένη ο απύθμενος ωκεανός.
Ποια δύναμη έχω να μπορεί να με κρατήσει στη ζωή; Μα και για ποιο σκοπό να ζω, όταν δεν έχω ελπίδα;
Κανένα στήριγμα μέσα μου δεν υπάρχει· κι έχει μακριά μου φύγει κάθε βοήθεια.