لوقا 8:13 - کتاب مقدس به زبان گیلکی - گویش شرقی13 دَنه أنی که چؤر زمین میئن کِئنه هو کَسؤنی ایسّن که هیطو که کلام ایشتؤنن، اونه ذوق امره قبول کُوئنن، امّا بنه نوکوئنن. ایشون اَنی زمونِ که ایمؤن دئنَن، امّا محک زِئنه وخت، خوشونِ ایمؤنِ از دَس دِئنَن. Viz kapitolaکیتاب مقدّس به گیلکی (رشتی)13 او دأنهیأنی کی سنگلاخٚ دورون فیویدی، او آدمأنییَ مأنیدی کی خودا گبأنَ ایشنأویدی و شادی اَمرأ قوبیل کونیدی ولی چونکی ریشه نودووأنه، ایتأ مدت زمأتی ایمأن دأریدی ولی سختٚ روزأن کی فأرسه، آزمایشأنٚ وأسی بدر شیدی. Viz kapitolaGilaki New Testament13 او خأک کی اونی جیر سنگ بو، اوشأنییَ نیشأن دِهه کی خودا پیغأمَ ایشتأوٚد و اونَ شأدی اَمرأ قوبیل کونٚد امّا چونکی ریشه نأرٚده چن وختی ایمأن آوٚرٚد، بأزون وختی وسوسهيأنٚ میأن دکفتد خوشأنی ایمأنَ جٚه دٚس دٚهٚد. Viz kapitolaکتاب مقدس به زبان گیلکی - گویش رشت و غرب گیلان13 دانه ئانی کی چُؤُر زمین سر فیوه هوشانی ایسید کی وقتی کلامَ ایشتاوید، اونَ ذوق مرا قُبیل کونید، ولی بَنه نُکونیدی. اَشان ایپیچه زماتی ایمان دَریدی، ولی مَحَک زئِن موقع، خوشان ایمانَ جِه دَس دیئیدی. Viz kapitola |