17 وَ وَكِتْ أَنَا شِفْتَهْ، وَقَعْت قِدَّامَهْ مِثِلْ نَادُمْ مَيِّتْ. وَ هُو خَطَّ إِيدَهْ الزَّيْنَةْ فَوْقِي وَ قَالْ: «مَا تَخَافْ. أَنَا الْأَوَّلْ وَ الْأَخِيرْ.