Mark 13 - Uz' Zavet

IISUS PAGIÄEB, MIDÄ TEGESE JÄL՚GMÄIÄIL PÄIVIL 13 Pühäkodin murendamine

¹ Konz Iisus läksi pühäkodišpäi, üks՚ hänen openikoišpäi sanui: «Opendai, kacu! Miččed kived i miččed sured pertid oma!»

² Iisus sanui: «Kacu nügüd՚ nenihe surihe pertihe. Kaik linneb pandud mantazale, tänna ei jä kived kiven päle.»

Mišpäi nägub lopun tulend

³ Iisus ištui Voipunmägel pühäkodin kohtas. Konz ei olend nikeda läheli, Petr, Jakov, Joan i Andrei küzuiba hänel:

⁴ «Sanu meile: konz kaik nece linneb? Mitte znam ozutab, miše se kaik om jo läz?»

⁵ Iisus pagižeškanzi heile: «Kackat, miše niken ei veiži teid vigaha.

⁶ Äjad tuleba minun nimes i sanuba, miše hö oma minä i veba vigaha.

⁷ Konz kulištat toran änid i vestid voinan polhe, ka algat pöl՚gästugoi. Muga tarbiž olda, no nece völ ei linne lop.

⁸ Rahvaz libuškandeb tošt rahvast vaste, i valdkund valdkundad vaste, äjiš sijoiš linneba manrehkaidused i tuleb näl՚g i torad. Nece om sündutandkibuiden augotiž.

⁹ No tö kackat! Teid veškatas sudha i löškatas suimpertiš. Teid seižutadas pämehiden i kunigahiden edehe minun tagut, miše todištaižit heile minus.

¹⁰ No edel hüvä vest՚ tarbiž sanelda kaikile rahvahile.

¹¹ Konz teid veškatas pämehiden edehe i väritaškatas, algat holdugoi edelpäi, midä sanuda, i algat pidägoi päs. Sanugat se, mi sil aigal teile anttas sanuda. Siloi et pagiškoi tö, vaiše Pühä Heng.

¹² Vel՚l՚ andab ičeze vellen surmita, tat ičeze lapsed, i lapsed libuškandeba ičeze kazvatajid vastha i surmičeba heid.

¹³ Kaik kandaškandeba vihan teiden päle minun nimen tagut, no ken püžub vahvas lophusai, se päzub.»

Sur՚ ahtištuz

¹⁴ «Konz tö nägištat paganan opakon azjan, kudambas oli sanunu Jumalan sanankandai Daniil, seižmas siš tahos, kus ei sa» – el՚gekaha lugii necen! – «siloi kaikile, ked eläba Judejas, tarbiž pageta mägile.

¹⁵ Ken om katusel, ka algha mängoi alahaks pert՚he otmaha midä-ni sigäpäi,

¹⁶ i ken om pöudos, ka algha pörtkoiš otmaha sobid.

¹⁷ Voi nenid, kudambad nenil päivil oma kohtukahad vai imetaba lapsid!

¹⁸ Loičkat, miše teiden pago ei oliži tal՚vel,

¹⁹ sikš ku nenil päivil tuleb ningoine ahtištuz, mittušt ei ole olnu mirun tegemižespäi, siš aigaspäi, konz kaiken oli tehnu Jumal, neche aighasai, i ei linne-ki nikonz.

²⁰ Ku Ižand ei lühendaiži sidä aigad, ka ni üks՚ mez՚ ei voiži kaitas. No neniden täht, kudambid hän om valičenu, hän om lühendanu sen aigan.

²¹ Ku ken-ni siloi sanub teile: ‘Tägä om Messia,’ vai: ‘Kacu, sigä,’ algat uskkoi.

²² Tühjid messioid i tühjid sanankandajid tuleb, i hö tegeškandeba tundmuztegoid i čudoid, miše veda, ku voiži, valitud-ki vigaha.

²³ Sikš, kackat. Minä olen sanunu teile kaiken edelpäi.»

Mehen Poigan tulend

²⁴ «No nenil päivil, jäl՚ges sidä ahtištust, päiväine pimidub i kudmaine ei anda ičeze vauktad,

²⁵ tähthad lankteba taivhaspäi, i taivhan väged säregandeba.

²⁶ Siloi nägištadas, miše Mehen Poig tuleb pil՚viden päl sures väges i hoštoteses,

²⁷ i siloi hän oigendab ičeze angeloid i keradab valitud mehid nelläs man polespäi, man agjaspäi taivhan agjahasai.

²⁸ Opekatoiš sišpäi, midä smokvanpule tegese: konz sen oksad heraštuba i kazvaškandeba lehtesed, ka tö tedat, miše keza om läz.

²⁹ Mugažo konz nägištat kaik nene azjad, ka tekat, miše nece aig om läz, ani verajanno.

³⁰ Todeks sanun teile: nügüdläine rahvaz ei kado sihesai, konz kaik nece tegese.

³¹ Taivaz i ma kadoba, no minun sanad ei kadogoi.

³² No sidä päiväd i časud niken ei teda, ei angelad taivhas, ei Poig, vaiše üks՚ Tat.»

Olgat herkhil!

³³ «Kackat, olgat herkhil i loičkat, ved՚ tö et tekoi, konz nece aig tuleb.

³⁴ Mugažo siloi-ki, konz mez՚ lähteb kodišpäi verhaze maha, hän andab ičeze käskabunikoile valdan i kaikuččele ičeze tön, a verajanvarjoičijale hän käskeb olda herkhil.

³⁵ Sikš olgat herkhil, ved՚ tö et tekoi, konz tuleb pertin ižand kodihe: ehtal vai kesköd, kukoinlaundan aigan vai homendezhämäral.

³⁶ Hän tuleb ühtnägoi – varaikat, miše hän ei löudaiži teid magadamas.

³⁷ Midä minä sanun teile, sidä sanun kaikile: olgat herkhil!»