Mark 12 - Uz' Zavet

Ozoitezstarin vinpusadun kortomnikoiden polhe

¹ Iisus zavodi pagišta heile ozoitezstarinoil: «Mez՚ ištuti vinpusadun, tegi ümbri aidan, kaivoi vinmarjoiden puzerduzkurnan i tegi varjoičendbašn՚an. Sid՚ hän andoi sadun kortomaha vinmarjan kazvatajile, a iče ajoi neciš maspäi.

² Konz tuli aig, hän oigenzi käskabunikan vinmarjan kazvatajidennoks, miše hän saiži ičeze palan sadunsatusespäi.

³ No nene mehed tabaziba händast, löiba i oigenziba tagaze pal՚hal kädel.

⁴ Ižand oigenzi heidennoks toižen käskabunikan, no neche hö tacliba kivil i löiba pän verhesai i huigenzoitten oigenziba saduspäi.

⁵ Hän oigenzi möst uden käskabunikan, i händast hö rikoiba. Muga oli toižile-ki: keda hö löiba, keda rikoiba.

⁶ Nügüd՚ jäi völ üks՚, hänen armaz poig. Händast hän oigenzi jäl՚gmäižen vinmarjan kazvatajidennoks. Hän meleti: ‘Heile linneb huiged koskta minun poigad.’

⁷ No nene mehed sanuiba kesknezoi: ‘Hänele jäb kaik ižandaspäi. Tulgat, rikkam poig, siloi hänen ma linneb meiden!’

⁸ Hö tabaziba händast, rikoiba i taciba vinpusadun irdpolele.

⁹ Midä vinpusadun ižand nügüd՚ tegeb?» küzui Iisus. «Hän tuleb i rikob nenid vinmarjan kazvatajid i andab sadun toižile.

¹⁰ Et-ik olgoi lugenuded Pühiš Kirjutusiš necidä sijad: – Kivi, kudamban sauvojad taciba laptaha, om nügüd՚ päkivi.

¹¹ Necen om tehnu Ižand, i se om čud meiden sil՚miš.»

¹² Ülembaižed papid, käskištonopendajad i vanhembad tahtoiba tabata Iisusad, sikš ku hö el՚genziba, miše Iisus ozoitezstarinal oli sanunu heiden polhe. No ku hö varaižiba rahvast, ka jätiba händast i läksiba tägäpäi.

Tarbiž-ik maksta nalogad kesarile?

¹³ Sid՚ hö oigenziba erasid farisejid i irodalaižid Iisusannoks, miše tabata händast paginas.

¹⁴ Hö tuliba i sanuiba hänele: «Opendai, mö tedam, miše sinä oled oiged mez՚. Sinä ed kacu rahvahaze i ed luge üht mest paremba tošt, a oiktas i sel՚ktas opendad, kut eläda Jumalan mödhe. Om-ik oikti maksta kesarile nalogad vai ei? Maksta-ik meile vai ei?»

¹⁵ Iisus tezi, miččed hö oma koiverdelijad i sanui: «Mikš tö manitelet mindai? Togat minei dinarii, miše minä nägižin sen.»

¹⁶ Hö toiba sen, i hän küzui: «Kenen kuva i nimi täs om?» «Kesarin», – hö sanuiba.

¹⁷ Siloi Iisus sanui heile: «Antkat kesarile mi kesarin om, i Jumalale mi Jumalan om.» Hö lujas čududelihe hänen sanoihe.

Küzund eläbzumižen polhe

¹⁸ Sid՚ Iisusannoks tuli saddukejid, kudambad sanuba, miše eläbzumišt ei ole. Hö küzuiba hänel:

¹⁹ «Opendai, Moisei kirjuti meile: ‘Ku kenen-ni vel՚l՚ koleb i jätab akan, a lapsid ei jäta, ka necile mehele tarbiž otta ičeze vellen akan mehele i tehta laps՚ vellele.’

²⁰ Oli seičeme velled. Vanhemb vel՚l՚ nai, koli i ei jätand lapsid.

²¹ Sid՚ toine oti lesken, no hän-ki koli lapsita. Muga tegihe koumandele-ki.

²² Kaik seičeme nailiba hänel i ei jätnugoi lapsid. Jäl՚gmäižen koli naine-ki.

²³ Konz tuleb eläbzumižen päiv i kaik eläbzuba, kenen akan hän siloi linneb? Hän ved՚ oli kaikiden seičemen vellen akan.»

²⁴ Iisus sanui heile: «Tö segoit, sikš ku et tuntkoi Pühid Kirjutusid i Jumalan väged.

²⁵ Konz eläbzudas, ka ei naigoi i ei mängoi mehele. Eläbzunuded oma kuti angelad taivhas.

²⁶ A mi koskeb kollijoiden eläbzumišt, ka et-ik tö olgoi lugenuded Moisejan kirjaspäi starinad süttunudes penshas? Sigä Jumal sanub Moisejale: ‘Minä olen Avraaman Jumal, Isakan Jumal i Jakovan Jumal.’

²⁷ Hän ei ole kolnuziden Jumal, vaiše eläbiden. Tö lujas segoit.»

Küzund suremban käskön polhe

²⁸ Eraz käskištonopendai kuldes heiden ridan i nähtes, miččen hüvän vastusen Iisus andoi saddukejile, tuli nügüd՚ Iisusannoks i küzui: «Mitte käsk om suremb kaikid?»

²⁹ Iisus sanui: «Suremb kaikid om nece: ‘Kule Izrail՚: Ižand, meiden Jumal, om üksjaine Ižand.

³⁰ Armasta Ižandad, ičeiž Jumalad, kaikel südäimel i kaikel hengel, kaikel melel i kaikel vägel.’ Nece käsk om kaikid suremb.

³¹ Toine mugoine-žo om: ‘Armasta ičeiž lähembašt, kut ičtaiž.’ Suremb nenid käsköid nimittušt käsköd ei ole.»

³² Käskištonopendai sanui hänele: «Oikti, opendai! Todeks pagižid, konz sanuid, miše hän om üksjaine Jumal, ei ole tošt ku hän.

³³ I armastada händast kaikel südäimel, kaikel melel, kaikel hengel i kaikel vägel, i armastada lähembaižid ku ičtaze om enamb mi kaik poltandžertvad i toižed žertvad.»

³⁴ Iisus nägišti, miše hän sanui melekahas, i sanui hänele: «Sinä ed ole edahan Jumalan valdkundaspäi.» Jäl՚ges necidä niken ei rohtind küzuda Iisusal nimidä.

Davidan poig i Davidan Ižand

³⁵ Pühäkodiš opetes Iisus küzui: «Kut käskištonopendajad voiba sanuda, miše Messia om Davidan poig?

³⁶ Pühän Hengen valdas David iče sanui: – Ižand sanui minun Ižandale: Ištu minun oiktal kädel, kuni panen sinun vihanikad sinun jaugoiden alle.

³⁷ David iče sanub Messian Ižandaks. Kut siloi Messia voib olda Davidan poigan?» Äi rahvast kundli Iisusad hüviš meliš.

Varaikat käskištonopendajid!

³⁸ Opetes hän sanui muga: «Varaikat käskištonopendajid! Hö navediba kävuda pit՚kiš sobiš i varastaba, miše heile sanuižiba tervhensanoid irdal,

³⁹ hö otaba suimpertiš ezmäižed laučad i praznikan aigan parahimad sijad,

⁴⁰ hö anastaba leskil pertid i loičeba pit՚kha, miše ozutada ičtaze. Sidä jügedamba Jumal sudiškandeb heid.»

Lesken lahj

⁴¹ Iisus ištuihe rahaliphan kohtha, kuna pandihe lahjad Jumalale, i kacui, kut mehed paniba sinna rahad. Erased elokahad paniba äjan.

⁴² Sid՚ tuli gol՚l՚ leskiak i pani rahaliphaze kaks՚ leptad, mi oli üks՚ kodrant.

⁴³ Iisus kucui openikoid ičezennoks i sanui heile: «Todeks sanun teile: nece gol՚l՚ leskiak pani rahaliphaze tozi-ki enamba kaikid toižid.

⁴⁴ Kaik toižed paniba ičeze bohatas elospäi, a hän pani ičeze gol՚l՚as elospäi kaiken, midä hänel oli, kaiken, midä hänele tarbiž elon täht.»