Luka 9 - Uz' Zavet

Iisus oigendab kaks՚toštkümne openikad

¹ Iisus kucui ühthe kaks՚toštkümne openikad i andoi heile vägen i valdan küksta pahoid hengid i tehta tervhikš mehid kibuišpäi.

² Hän oigenzi heid sanelemha Jumalan valdkundan polhe i tehmaha tervhikš läžujid.

³ Hän sanui heile: «Algat otkoi matkha nimidä – ei kalud, ei šaugud, ei leibäd i dengoid. Algat otkoi tošt paidad-ki.

⁴ I miččehe pert՚he tulet öks, ka sigä elägat i sigäpäi lähtkat edemba matkha.

⁵ I ku miččehe-ni tahoze teid ei pästkoi, lähtkat siš lidnaspäi i pudištagat pölü jaugoišpäi. Nece todištab, miše hö oma värnikad Jumalan edes.»

⁶ Openidad läksiba matkha. Muga hö käveliba küläspäi külähä, saneliba hüväd vestid i tehliba läžujid tervhikš kaikjal.

Irod küzeleb, ken Iisus om

⁷ Irod, man nelländesen pämez՚, kuli neciš kaikes, midä oli tehnu Iisus, no ei tedand, midä voiži meletada. Erased mehed sanuiba, miše Joan om eläbzunu kollijoišpäi,

⁸ erased – miše Ilja om ozutanus, a erased saneliba, miše mitte-se völ toine amuine Jumalan sanankandai om eläbzunu.

⁹ Irod sanui: «Joannal minä käskin čapta pän. Ken-žo nece mez՚ om, kudamban polhe minä kulen mugošt?» Hän napernas tahtoi nägištada Iisusad.

Iisus sötab vižtuhad mužikad

¹⁰ Apostolad pördihe i sanuiba Iisusale, midä hö oliba tehnuded. Iisus oti heid i läksi heidenke rahvahatomha tahoze lähele Vifsaidan lidnad, miše hö voižiba olda üksnäze.

¹¹ No rahvast tedišti, kus hän om, i läksi hänen jäl՚ghe. Iisus vastsi heid. Hän pagiži heile Jumalan valdkundan polhe i tegi tervhikš kaikid, keda pidi tehta.

¹² Konz zavodi ehttuda, Iisusan kaks՚toštkümne openikad tuliba hänennoks i sanuiba: «Pästa rahvaz tägäpäi, miše hö mänižiba lähembaižihe külihe i pertihe i löudaižiba sigä ösijan i sömäd. Nece om mugoine rahvahatoi taho.»

¹³ «Antkat tö heile söda», sanui Iisus. Hö sanuiba: «Meil ei ole nimidä enambad ku viž leibäd i kaks՚ kalad – vai mända-ik ostmaha sömäd kaikele necile rahvahale?»

¹⁴ Ved՚ sigä oli läz vittuhad mužikad. Iisus sanui openikoile: «Ištutagat heid longile kogoil, vižkümne mest kaikuččes.»

¹⁵ Hö tegiba muga i ištutiba heid kaikid.

¹⁶ Sid՚ Iisus oti ned viž leibäd i kaks՚ kalad, kacui ülähäks taivhaze i kiti Jumalad. Hän lohkaiži leibäd i andoi palad openikoile, miše tarita rahvahale.

¹⁷ Kaik söiba külläks, i jänuzid paloid keratihe völ kaks՚toštkümne puzud.

Petr sanub Iisusan Messiaks Iisus pagižeb ičeze surmanmokiden polhe

¹⁸ Kerdan, konz Iisus oli loičmas rahvahatomas tahos, i openikad-ki oliba hänenke, hän küzui heil: «Ken minä olen rahvahan sil՚miš?»

¹⁹ Hö sanuiba: «Erased sanuba, miše sinä oled Joan Valatai, erased – Ilja, a erased sanuba, mitte-se amuine Jumalan sanankandai, kudamb om eläbzunu.»

²⁰ «Nu a kut tö?» küzui Iisus. «Ken minä olen teiden sil՚miš?» Petr sanui: «Sinä oled Jumalan Messia.»

²¹ Iisus käski heile kovas, miše hö nikenele ei sanuiži necen polhe,

²² i ližazi: «Mehen Poigale tarbiž äi mokitas. Rahvahan vanhembad, ülembaižed papid, käskištonopendajad käraudasoiš hänespäi, i händast surmitas, no koumandel päiväl hän eläbzub.»

Iisus tomotab eläda hänen mödhe

²³ Iisus sanui kaikile: «Ku ken-ni tahtoib eläda minun mödhe, ka unohtagha ičtaze, otkaha ičeze rist i astkaha minunke.

²⁴ Ved՚ ken tahtoib kaita ičeze henged, ka kadotab sen, no ken kadotab ičeze hengen minun tagut, ka kaičeb sidä.

²⁵ Midä ližad om mehele, ku hän sab ičeleze kaiken mirun, no kadotab vai mänetab ičeze hengen?

²⁶ Ken huiktelese mindai i minun sanoid, sidä Mehen Poig huikteleškandese, konz tuleb ičeze i Tatan i pühiden angeloiden hoštoteses.

²⁷ Sanun teile toden: tägä seižujan rahvahan keskes oma mugoižed, kudambad ei kolgoi edel, ku nägištaba Jumalan valdkundan.»

Hristosan hoštotez

²⁸ Läz nedalid mäni, konz Iisus oli sanunu kaiken necen. Hän läksi mägele loičmaha i oti kerdale Petran, Joannan i Jakovan.

²⁹ Loičendan aigan hänen mod vajehtihe, i hänen sädod hoštaškanziba i tegihe lujas vauktoikš.

³⁰ Necen-žo aigan sigä ozutihe kaks՚ mest, kudambad pagižiba hänenke, ned oliba Moisei i Ilja.

³¹ Hö ozutihe taivhaližes hoštoteses i pagižiba Iisusan lähtendan polhe neciš miruspäi, mille tarbiž tehtas Jerusalimas.

³² Petr i toižed openikad, kudambad oliba ühtes hänenke, uinziba vahval unel. Heraštudes hö nägištiba Iisusan hoštoteses i nene kaks՚ mest hänenke.

³³ Konz mehed jo lähteškanziba Iisusannopäi, Petr sanui: «Opendai, om hüvä, miše mö olem tägä. Mö tegem koume pertišt: ühten sinei, ühten Moisejale i ühten Iljale.» No hän ei tedand, midä sanui.

³⁴ Petran pagištes tuli pil՚v i peiti heid pil՚vesel. Openikad pöl՚gästuiba, konz putuiba pil՚vehe.

³⁵ Pil՚vespäi kului än՚, se sanui: «Nece om minun armaz Poig, kundelkat händast!»

³⁶ Konz än՚ vaikastui, openikad nägištiba ühten Iisusan. Hö oliba vaikti i nikenele ei sanunugoi nenil päivil, midä oliba nähnuded.

Iisus kükseb prihaspäi pahan hengen

³⁷ Konz hö toižel päiväl laskihe mägelpäi, Iisusale vastha tuli sur՚ rahvazkogo.

³⁸ Eraz mužik heikahti necen kogon keskes: «Opendai, minä pakičen sindai: tule kacmaha minun poigad. Hän om minun üksjaine laps՚!

³⁹ Paha heng otleb händast käzihe. Hän ühtnägoi kidastaškandeb, i heng vedäb händast kokovicaks, miše vaht lähteb suspäi. Se lujas mokičeb händast i habi lähteb hänespäi.

⁴⁰ Pakičin sinun openikoid küksta sen, no hö ei voinugoi.»

⁴¹ Siloi Iisus sanui: «Voi necidä uskmatont i segoinut rahvast! Hätken-ik minei völ tarbiž olda teiden keskes i tirpta teid? To poig tänna.»

⁴² Konz priha tuleškanzi Iisusannoks, paha heng taci händast maha i vedi kokovicaks. No Iisus käski kovil sanoil paganale hengele lähtta prihalapsespäi, tegi prihan tervheks i andoi tataleze.

⁴³ Kaik čududelihe, konz nägištiba Jumalan suren vägen. Konz kaik čududelihe Iisusan tegoihe, hän sanui ičeze openikoile:

Iisus pagižeb völ ičeze surman polhe

⁴⁴ «Kulgat i muštkat, midä minä teile sanun: Mehen Poig anttas mehiden käzihe.»

⁴⁵ Openikad ei el՚gendanugoi, midä nene sanad oma. Ned jäiba heišpäi peitho, hö ei el՚gendanugoi hänen sanoid i ei rohtinugoi küzuda hänel.

Ken om vanhemb?

⁴⁶ Openikoiden keskes tuli rid, ken heišpäi om vanhemb.

⁴⁷ Iisus tezi, midä heil oli meles. Hän oti lapsen, seižuti ičeze edehe

⁴⁸ i sanui heile: «Ken minun nimes otab ičezennoks ningoižen lapsen, ka se otab mindai. A ken otab mindai ičezennoks, ka otab minun Oigendajan. Se teišpäi, ken om kaikid penemb, hän linneb kaikid vanhemb.»

Veraz pahoiden hengiden küksii

⁴⁹ Joan sanui siloi: «Opendai, mö nägim ühten mehen, kudamb kükseb pahoid hengid sinun nimel. Mö kel՚dim händast, sikš ku hän ei ole meiden sebraspäi.»

⁵⁰ No Iisus sanui: «Algat kel՚tkoi. Ken ei ole teid vasthapäi, hän om teiden polel.»

IISUS MATKAS JERUSALIMHA 9:51–19:27 Samarialaižed käraudasoiš Iisusaspäi

⁵¹ Konz Iisusan taivhaze otandaig oli jo läheli, hän päti lähtta Jerusalimha.

⁵² Edel hän oigenzi vestinkandajid. Hö läksiba matkha i mäniba ühthe Samarian külähä, miše vaumištada Iisusan täht kaik sijad.

⁵³ No külän eläjad ei käsknugoi Iisusale tulda külähä, sikš ku hän oli matkas Jerusalimha.

⁵⁴ Konz hänen openikad Jakov i Joan kulištiba necen, hö sanuiba: «Ižand, tahtoid-ik, miše mö käskižim lämoile iškta taivhaspäi i poltta heid, kut Ilja-ki tegi?»

⁵⁵ No Iisus kärauzihe openikoihe, kel՚di heid i sanui: «Tö et tekoi, miččes hengespäi olet tulnuded.

⁵⁶ Ved՚ Mehen Poig ei tulend surmičemha mehiden hengid, a päzutamha heid.» Ühtes hö läksiba toižhe külähä.

Astu minunke!

⁵⁷ Matkas heile putui üks՚ mez՚ vastha, kudamb sanui Iisusale: «Minä lähten sinunke, hot՚ kuna sinä läksižid.»

⁵⁸ Iisus sanui hänele: «Reboil oma urud, taivhan linduil pezad, no Mehen Poigal ei ole sijad, kuna pä voiži kumarta.»

⁵⁹ Toižele mehele Iisus sanui: «Astu minunke!» Hän sanui: «Ižand, anda minei ezmäi kävuda mahapanmaha tatain.»

⁶⁰ No Iisus sanui hänele: «Anda kollijoile mahapanda heiden kollijoid. Sinä mäne i sanele hüväd vestid Jumalan valdkundan polhe.»

⁶¹ Völ üks՚ sanui: «Ižand, minä lähten sinunke, no anda minei ezmäi prostidas kanzanke.»

⁶² Hänele Iisus virki: «Ken tartub adraha i kacub tagaze, ei kožu Jumalan valdkundaha.»