Luka 22 - Uz' Zavet

IISUSAN SURM I ELÄBZUMINE 22:1–24:53 Juda möb Iisusan

¹ Reskan leibän praznik, kudambad kuctas mugažo Äipäiväks, oli jo läz.

² Ülembaižed papid i käskištonopedajad meletiba, kutak saiži surmita Iisusad, sikš ku hö varaižiba sidä, midä rahvaz voib tehta.

³ Siloi soton mäni Judaha, kudamb kuctas Iskariotaks; Juda oli üks՚ kahtestoštkümnes openikaspäi.

⁴ Hän läksi ülembaižiden papidennoks i pühäkodin varjoičijoiden pämehidennoks i pagiži heidenke, kut saiži antta Iisusan heiden käzihe.

⁵ Hö ihastuiba i taričiba hänele rahad.

⁶ Juda hökkähtui i varasti nügüd՚ mugošt aigad, konz Iisusanke ei linne rahvast.

Äipäivsömižen vaumištand

⁷ Lopuks tuli se Reskan leibän praznikan päiv, kudamban tarbiž rikta äipäivlambaz.

⁸ Iisus oigenzi Petran i Joannan lidnaha i sanui heile: «Mängat vaumištamha meile äipäivsömine.»

⁹ Hö küzuiba: «Kuna sinä käsked vaumištada?»

¹⁰ Hän sanui: «Ku tulet lidnaha, ka teile vastha putub mez՚, kudamb kandab vezin՚okačun. Mängat hänen jäl՚ghe sihe pert՚he, kudambaha hän mäneb,

¹¹ i sanugat pertin ižandale: ‘Opendai küzui: kus om pertinpol՚, kudambas minä voin söda äipäivsömižen ičein openikoidenke?’

¹² Ižand ozutab teile ülembaižel žirul suren pertinpolen, kus kaik om laditud. Vaumištagat sinna long.»

¹³ Hö läksiba matkha, i kaik oli muga, kut Iisus oli heile sanunu. Hö vaumištiba äipäivsömižen.

Äipäivsömine

¹⁴ Konz tuli aig, Iisus i kaks՚toštkümne apostolad zavodiba söda.

¹⁵ Hän sanui heile: «Olen lujas tahtoinu söda necen äipäivsömižen teidenke edel minun mokičust.

¹⁶ Minä sanun teile: en enambad söškande sidä sihesai, kuni linneb todesine äipäivsömine Jumalan valdkundas.»

¹⁷ Hän oti kädehe mal՚l՚an, kiti Jumalad i sanui: «Otkat nece i jagagat kesknetoi.

¹⁸ Minä sanun teile: enambad en joškande vinpuspäi sadud vinad sihe päivhäsai, konz tuleb Jumalan valdkund.»

¹⁹ Sid՚ hän oti leibän, kiti Jumalad, lohkaiži leibän i andoi sen openikoile i sanui: «Nece om minun hibj, kudamb anttas teiden täht. Tehkat nece minun muštoks.»

²⁰ Ehtlongin lopus hän mugažo oti mal՚l՚an i sanui: «Nece mal՚l՚ om uz՚ kožmuz minun veres, kudamb vodaškandeb teiden täht.

²¹ No necen sömlaudan taga ühtes minunke ištub sömäs minun möi-ki.

²² Mehen Poig lähteb tägäpäi ani muga, kut hänele om märitud lähtta, no gor՚a sille, ken möb händast!»

²³ Openikad zavodiba küzelta toine tošt, ken heišpäi sen tegeb.

Ken om vanhemb?

²⁴ Openikoiden keskes oli rid sen polhe, keda heišpäi voib lugeda kaikid vanhembaks.

²⁵ Siloi Iisus sanui heile: «Kunigahad oma ičeze rahvahan ižandad, i mehid, kudambad pidäba rahvast valdan al, kuctas hüväntegijoikš.

²⁶ No teile ei voi tehta muga. Ken teiden keskes om vanhemb, se olgha kut kaikid noremb, a ken om pämez՚, olgha kut käskabunik.

²⁷ Ken om vanhemb, se-ik kudamb ištub sömäs, vai se, kudamb toskeleb hänele sömäd? Ei-ik se, kudamb ištub sömäs? No minä olen teiden keskes kut se, kudamb toskeleb sömäd.

²⁸ Tö olet olnuded kaiken aigan minunke minun ahtištusiš.

²⁹ Sikš minä jätan teile kunigazvaldan, muga kut minun Tat om minei jätnu.

³⁰ Tö voiškandet minun valdkundas söda i joda minun stolalpäi, ištta valdištmil i sudida Izrail՚an kahttoštkümned heimod.»

Iisus endustab, miše Petr hül՚gaidab händast

³¹ Ižand sanui: «Simon, Simon! Soton om pakičenu segloida teid kuti nižud.

³² No minä olen loičnu sinun täht, miše sinun uskond ei sambuiži. I konz pördatoi tagaze, vahvišta uskondvellid.»

³³ Petr sanui hänele: «Ižand, sinunke minä olen vaumiž mända kut türmha muga surmale-ki.»

³⁴ No Iisus sanui: «Minä sanun sinei, Petr: ei ehti kukoi launda tämbei, kut sinä koumašti sanud, miše ed tunde mindai.»

Kaks՚ sur՚t vešt

³⁵ Iisus sanui openikoile: «Konz minä olin oigendanu teid matkha kukroižeta, šauguta i kengita, olit-ik tö sures mairhes?» «Em», hö sanuiba.

³⁶ Siloi Iisus sanui heile: «Nügüd՚ om toižin. Kenel om kukroine, otkaha se kerdale, mugažo i šaugun. Kenel ei ole sur՚t vešt, mögaha hän pälembaižen soban i ostkaha veič.

³⁷ Sikš tekat, nenile Pühiden Kirjutusiden sanoile-ki pidab todenzuda minus: ‘Händast lugetihe razbainikaks.’ Kaik, midä om kirjutadud minun polhe, nügüd՚ todenzub.»

³⁸ Openikad sanuiba: «Opendai, täs om kaks՚ sur՚t vešt.» «Täudub», hän sanui.

Iisus loičeb Gefsimanian sadus

³⁹ Iisus läksi lidnaspäi i mäni kut i kaiken Voipunmägele. Openikad oliba hänenke.

⁴⁰ Tuldes sinna Iisus sanui heile: «Loičkat, miše et putuiži manitushe.»

⁴¹ Iče mäni vähän edemba, kombištui i loiči:

⁴² «Tatam, ku tahtoid, ka kanda nece mal՚l՚ siriči mindai. No olgha nece sinun taht, a ei minun.»

⁴³ Siloi taivhaspäi tuli hänennoks angel i vahvišti händast.

⁴⁴ Sures opalas Iisus loiči völ lujemba, i hänen higo oli kut veren tippud, kudambad lanksiba maha.

⁴⁵ Konz hän loičendan jäl՚ghe libui i pördihe openikoidennoks, ka löuzi heid magadamas, sikš ku opal oli väzutanu heid.

⁴⁶ «Midä tö magadat?» – hän sanui. «Libugat i loičkat, miše et putuiži manitushe.»

Iisus tabatas

⁴⁷ Konz Iisus völ pagiži, sinna tuli kogo rahvast, i heiden edes astui Juda, üks՚ kahtestoštkümnes openikaspäi. Juda mäni Iisusannoks tervehtamha händast. Ved՚ hän oli edelpäi sanunu heile mugoižes znamas: Keda minä tervehtan, se om-ki hän.

⁴⁸ A Iisus sanui hänele: «Juda, tervehtaden-ik sinä möd Mehen Poigan?»

⁴⁹ Konz kaik, ked oliba Iisusanke, el՚genziba azjan, hö sanuiba: «Ižand, iškta-ik meile surel veičel?»

⁵⁰ Üks՚ heišpäi iški-ki ülembaižen papin käskabunikan ninga, miše čapoi hänen oiktan korvan.

⁵¹ No Iisus sanui: «Ei! Antkat olda.» Hän kosketi mehen korvan i tegi sen tervheks.

⁵² Sid՚ Iisus sanui ülembaižile papile, pühäkodin varjoičijoiden pämehile i rahvahan vanhembile, kudambad oliba tulnuded händast tabadamha: «Olen-ik minä razbainik, ku tö tulet tabadamha mindai sured veičed i seibhad kädes?

⁵³ Kaikuččen päivän minä olen olnu teidenke pühäkodiš, i tö et lendnugoi kät minun päle. No nügüd՚ om teiden aig, nügüd՚ om pimedan vald.»

Petr hül՚gaidab Iisusan

⁵⁴ Hö tabaziba Iisusan i läksiba vemha händast ülembaižen papin pert՚he. Petr astui edahali Iisusan jäl՚ghe.

⁵⁵ Keskele ezitanhad hö viritiba nodjon, i kaik ühtes ištuihe sen verhe, Petr-ki ištuihe heiden keskhe.

⁵⁶ Üks՚ käskabunik-neižne nägišti händast nodjonno ištmas, kacui hänehe tarkašti i sanui: «Hän-ki oli sen mehenke ühtes.»

⁵⁷ Petr sanui neiččele, miše ei olend, i ližazi völ: «Minä en tunde händast.»

⁵⁸ Pordoine aigad mäni, i üks՚ mez՚ nägišti händast i sanui: «Sinä-ki oled siš sebraspäi.» No Petr sanui: «En, vellüdem, en ole.»

⁵⁹ Päliči časus völ üks՚ mez՚ sanui lujas: «Ka, hän-ki oli sen mehenke, hän-ki om galilejalaine.»

⁶⁰ No Petr sanui: «En el՚genda, miš sinä pagižed.» I sid՚-žo, Petran pagištes, launuškanzi kukoi.

⁶¹ Ižand kärauzihe i kacuhti Petraha, i Petrale johtui mel՚he, kut Ižand oli hänele sanunu: «Edel ku kukoi launub, sinä koumašti sanud, miše ed tunde mindai.»

⁶² Hän läksi sigäpäi i itkeškanzi lujas.

Iisusad nagrdas

⁶³ Mehed, kudambad pidiba Iisusad, nagroiba i löiba händast.

⁶⁴ Hö saupsiba hänen sil՚mäd, löiba händast modho i küzeliba: «Ka sanu-ške, ken sindai löi!»

⁶⁵ Hö äjil toižil-ki sanoil lajiba händast.

Iisus Nevondkundan edes

⁶⁶ Konz päiduškanzi, kogozihe rahvahan vanhembad, ülembaižed papid i käskištonopendajad i veiba Iisusan heiden Nevondkundan edehe.

⁶⁷ Hö küzuiba hänel: «Sinä-k oled Messia? Sanu meile.» Hän sanui: «Ku sanun teile, ka tö et uskkoi,

⁶⁸ i ku midä-ni küzun teil, ka tö et antkoi vastust i et pästkoi mindai.

⁶⁹ No neciš aigaspäi Mehen Poig ištuškandeb Vägevan Jumalan oiktal kädel.»

⁷⁰ Siloi hö kaik sanuiba: «Ka sinä-k oled Jumalan Poig?» Iisus sanui heile: «Tö iče sanut, miše minä olen.»

⁷¹ Siloi hö kirgouziba: «Mitte todištuz meile völ tarbiž? Ved՚ mö iče kulim sen hänen suspäi.»