Luka 21 - Uz' Zavet

Lesken lahj

¹ Iisus kacuhti i nägišti, kut elokahad panliba lahjoid rahaliphaze.

² Hän nägišti mugažo, kut üks՚ gol՚l՚ leskiak pani liphaze kaks՚ pen՚t lepta-rahad.

³ Hän sanui: «Todeks sanun teile: nece gol՚l՚ leskiak andoi enamban kaikid toižid.

⁴ Kaik toižed andoiba lahjan Jumalale ičeze bohatas elospäi, a hän andoi gol՚l՚as elospäi kaiken, midä hänel oli elon täht.»

IISUS PAGIÄEB, MIDÄ LINNEB JÄL՚GHE 21:5-38 Pühäkodin murendamine

⁵ Ku erased pagižiba pühäkodin polhe, miččil čomil kivil da lahjoil se om čomitadud, ka Iisus sanui:

⁶ «Tuleb aig, konz kaik nece, mihe tö nügüd՚ kacut, linneb tactud mantazale. Tänna ei jä kived kiven päle.»

Lopun ezmäižed znamad

⁷ Erased küzuiba: «Opendai, konz nece kaik linneb? Mitte znam ozutab, miše nene azjad oma jo läz?»

⁸ Iisus sanui: «Kackat, miše teid niken ei veiži vigaha. Äjad tuleba i minun nimes sanuba: ‘Minä olen hän’, i ‘Aig om tulnu’. No algat astkoi heiden jäl՚ghe.

⁹ I konz kulištat voiniden i rahvahan libundan polhe, ka algat pöl՚gästugoi. Necile pidab-ki tulda ezmäi, no necil kaik völ ei lopte.»

¹⁰ I hän sanui heile: «Rahvaz libuškandeb tošt rahvast vaste i valdkund valdkundad vaste,

¹¹ i äjiš sijoiš linneba sured manrehkaidused, näl՚g i pahad tartkibud. Opakoid azjoid linneb äi, i taivhaspäi näguškandeb surid endustuzznamoid.

¹² No edel sidä teid tabadaškatas i kükseškatas kaikjalpäi. Teid veškatas sudale suimpertihe, teid tacleškatas türmha, tö putuškandet kunigahiden i valdanpidäjiden käzihe minun nimen tagut.

¹³ Siloi tö voit sanelda minun polhe.

¹⁴ Vaiše muštkat, miše teile ei tarbiž edel sidä meletada, kut polestada ičtatoi.

¹⁵ Minä andan teile mel՚t pagišta muga, miše ni üks՚ teiden vihanikoišpäi ei voi nimidä sanuda teile vastha i nikut vastustada teid.

¹⁶ Teiden kazvatajad, velled, ičhižed i sebranikad möba teid, i erasid teišpäi rikoškatas.

¹⁷ Kaik kandaškandeba vihan teiden päle minun nimen tagut.

¹⁸ No ni üks՚ hibuz ei lankte tühjan teiden päspäi.

¹⁹ Püžugat lujas, muga tö kaičet ičetoi henged.»

Jerusalim pandas mantazale

²⁰ «Konz tö nägištat saldatjoukuid ümbri Jerusalimas, siloi tedištat, miše sen murendamine om läz.

²¹ Siloi kaikile, ked eläba Judejas, tarbiž pageta mägile. Nenile, kudambad oma lidnas, tarbiž joksta sigäpäi, a ked oma küliš, heile ei tarbiž tulda lidnaha.

²² Sikš ku nene päiväd oma Jumalan namestusen päiväd, ka todenzub kaik, midä om kirjutadud.

²³ Voi nenid, kudambad nenil päivil oma kohtukahad vai imetaba lapsid! Neche maha tuleb sur՚ ahtištuz, necidä rahvast vasttab viha.

²⁴ Äi rahvast riktas surel veičel, toižid tabatas i väges vedas kaikjale verhiže maihe, i Jumalad tundmatomad rahvahad otaba Jerusaliman ičeze valdha. Nece linneb sihe aighasai, kuni lopiše heiden aig.

²⁵ Päiväižes, kudmaižes i tähthiš näguškandeba znamad. Meren aldod löden juraidaškandeba, i rahvahad man päl linneba sures ahtištuses i ei el՚gendaškakoi, midä tehta.

²⁶ Mehed surmhasai pöl՚gästuba sidä, mi tuleb necen mirun päle, sikš miše taivhan väged säregandeba.

²⁷ Siloi hö nägištaba Mehen Poigan, kudamb tuleb pil՚ves sures väges i hoštoteses.

²⁸ Konz kaik nece zavodib tehtas, lekat päd rohktas, sikš miše tuleškanzi teiden vald.»

²⁹ Hän sanui heile ozoitezstarinan: «Kackat smokvanpuhu dai kaikihe puihe.

³⁰ Ku näget niiden puhknuded urbad, ka tö tedat, miše keza om jo läz.

³¹ Muga se-ki, ku nägištat kaik nene azjad, ka tekat, miše Jumalan valdkund om läheli.

³² Todeks sanun teile: nügüdläine rahvaz ei kado sihesai, konz kaik nece tegese.

³³ Taivaz i ma kadoba, no minun sanad ei kadogoi.»

Olgat herkhil!

³⁴ «Kackat, miše teiden südäimiš ei eläiži vaiše hibjan- i vinanhimod i elon holed, i nece päiv tuliži teidennoks äkkid.

³⁵ Se om kuti verk, kudamb tabadab kaikid eläjid man päl.

³⁶ Olgat kaiken aigan herkhil i loičkat, miše teid kactihe arvokahikš mända siriči kaikiš tulijoiš goriš i seižutadas Mehen Poigan edehe.»

³⁷ Päiväl Iisus openzi pühäkodiš, a ehtal hän kaiken lähtli sigäpäi i öl oli mägel, kudambad kuctas Voipunmägeks.

³⁸ Jo aigoiš homendesel rahvaz tuleskeli pühäkodihe kundelmaha händast.