Luka 20 - Uz' Zavet

Iisusal küzutas, kuspäi hänen vald om

¹ Iisus erasen päivän openzi rahvast pühäkodiš i saneli hüväd vestid Jumalan polhe. Ülembaižed papid i käskištonopendajad tuliba ühtes rahvahan vanhembidenke hänennoks

² i küzuiba hänel: «Sanu meile, miččel valdal sinä teged necen. Ken andoi sinei necen valdan?»

³ Iisus sanui heile: «Minä-ki küzun teil üht azjad. Sanugat tö-ki minei,

⁴ kuspäi Joan sai valdan valatada, taivhaspäi vai rahvahaspäi?»

⁵ Hö pagižeškanziba kesknezoi: «Ku sanum: ‘Taivhaspäi’, – hän sanub: ‘Ka mikš tö et usknugoi hänele?’

⁶ A ku sanum: ‘Rahvahaspäi’, ka kaik rahvaz taciškandeb meihe kivid surmhasai, sikš ku hö uskoba lujas, miše Joan om Jumalan sanankandai.»

⁷ I hö sanuiba, miše ei tekoi necidä.

⁸ Iisus sanui heile: «Minä-ki en sanu teile, miččel valdal minä necidä kaiked tegen.»

Ozoitezstarin vinpusadun kortomnikoiden polhe

⁹ Iisus pagiži möst rahvahale i sanui necen ozoitezstarinan: «Mez՚ ištuti vinpusadun, andoi sen kortomaha vinmarjan kazvatajile i ajoi pit՚käks aigaks neciš maspäi.

¹⁰ Ičeze aigan hän oigenzi käskabunikan vinmarjan kazvatajidennoks, miše hö andaižiba hänele dol՚an sadunsatusespäi. No hö peksiba käskabunikan i oigenziba händast sigäpäi pal՚hal kädel.

¹¹ Siloi ižand oigenzi toižen käskabunikan. Vinmarjan kazvatajad peksiba händast-ki, huigenzoitiba i oigenziba sigäpäi pal՚hal kädel.

¹² Hän oigenzi völ koumanden käskabunikan, no sidä-ki hö löiba verhesai i küksiba sigäpäi.

¹³ ‘Midä minä tegeškanden?’ – meleti vinpusadun ižand. ‘Minä oigendan sinna minun armhan poigan. Konz hö nägištaba händast, ka tedan, heile linneb huiged koskta händast.’

¹⁴ No ku vinmarjan kazvatajad nägištiba poigan, ka hö pagižeškanziba kesknezoi: ‘Hänele jäb kaik ižandaspäi. Tulgat, rikkam poig, i hänen tatan ma linneb meiden!’

¹⁵ Hö küksiba händast vinpusaduspäi i rikoiba.» «Midä vinpusadun ižand nügüd՚ tegeb heile?» küzui Iisus.

¹⁶ «Hän tuleb i rikob nenid vinmarjan kazvatajid i andab vinpusadun toižile.» «Ei, ei!» – kidasti rahvaz sen kulištades.

¹⁷ Iisus kacui rahvahaze i sanui: «Midä siloi oma nene Pühiden Kirjutusiden sanad? – Kivi, kudamban sauvojad taciba laptaha, om nügüd՚ päkivi.

¹⁸ Kaikutte, ken lankteb neche kivehe, se murendase, i kenen päle nece kivi lankteb, sidä mäzötab.»

¹⁹ Käskištonopendajad i ülembaižed papid tahtoiba tabata Iisusad necil aigal, no hö varaižiba rahvast. Hö el՚genziba, miše Iisus necil ozoitezstarinal sanui heiden polhe.

Tarbiž-ik maksta nalogad kesarile?

²⁰ Käskištonopendajad i ülembaižed papid pidiba Iisusad sil՚mnägubal i oigendeliba hänennoks kelenkandišijoid, kudambad heiteltihe oiktoikš. Hö tahtoiba tabata händast hänen sanoiš, miše jäl՚ges antta händast valdanpidäjiden i manižandan käzihe.

²¹ Mehed sanuiba hänele: «Opendai, mö tedam, miše sinä pagižed i opendad oikti. Sinä ed luge üht mest paremba tošt, a oiktas i sel՚ktas opendad, kut eläda Jumalan mödhe.

²² Om-ik oikti, miše mö maksam kesarile nalogad vai ei?»

²³ Iisus el՚genzi heiden sanoiš manitusen i sanui: «Mikš tö manitelet mindai?

²⁴ Ozutagat minei dinarii. Kenen kuva i nimi sigä om?» «Kesarin», – hö sanuiba.

²⁵ Siloi Iisus sanui heile: «Antkat-žo kesarile mi kesarin om, i Jumalale mi Jumalan om.»

²⁶ Muga hö ei voinugoi rahvahan aigan tabata händast sanoiš. Iisusan vastuz čududeli heid, i hö vaikastuiba.

Küzund eläbzumižen polhe

²⁷ Iisusannoks tuliba erased saddukejad, kudambad sanuba, miše eläbzumišt ei ole. Hö küzuiba hänel:

²⁸ «Opendai, Moisei om kirjutanu meile muga: ‘Ku miččel-se mužikal koleb vel՚l՚ lapsetoman i jäb ak, ka sille mužikale tarbiž otta vellen akan mehele i tehta laps՚ vellele.’

²⁹ Oli seičeme velled. Vanhemb vel՚l՚ nai i koli lapsetoman.

³⁰ Toine vel՚l՚ oti hänen akan mehele, no hän-ki koli lapsetoman,

³¹ sid՚ koumanz՚ nai, i muga naiba kaik seičeme toine toižen jäl՚ghe. Hö kaik koliba lapsitomin.

³² Lopuks ak-ki koli.

³³ Kenen akan hän linneb, konz kaik eläbzuba? Ved՚ hän om olnu kaikiden seičemen akan.»

³⁴ Iisus sanui heile: «Neciš mirus naidas i mändas mehele.

³⁵ No hö, kudambid lugetas arvokahikš elämaha tulijas aigas, konz kollijad eläbzuba, siloi ei mängoi enamba mehele i ei naigoi.

³⁶ Hö ei voigoi enamb kolda, sikš ku hö oma angeloiden vuiččed. Hö oma Jumalan lapsed, sikš ku Jumal om eläbzoitnu heid.

³⁷ A sen, miše kollijad eläbzuba, om ozutanu völ Moisei starinas süttunuden ternanpenzhan polhe. Siš hän sanub, miše Ižand om Avraaman Jumal, Isakan Jumal i Jakovan Jumal.

³⁸ No hän ei ole kolnuziden Jumal, vaiše eläbiden. Hänen täht kaik oma eläbad.»

³⁹ Erased käskištonopendajad siš sanuiba: «Hüvin sanuid, opendai.»

⁴⁰ Niken enambad ei rohtind küzuda hänel nimidä.

Kenen poig Messia om?

⁴¹ Iisus küzui heil: «Kut voib sanuda, miše Messia om Davidan poig?

⁴² David iče sanub Psalmoiden kirjas: – Ižand sanui minun Ižandale: Ištu minun oiktal kädel,

⁴³ kuni panen sinun vihanikad sinun jaugoiden alle.

⁴⁴ Ku David kucub Messian Ižandaks, ka kutak Messia voib olda hänen poigan?»

Varaikat käskištonopendajid!

⁴⁵ Kaiken rahvahan aigan Iisus sanui ičeze openikoile:

⁴⁶ «Varaikat käskištonopendajid! Hö hüviš meliš käveleba pit՚käd sädod päl i heile om mel՚he, konz rahvaz sanub heile tervhensanoid irdoil. Hö navediba ištta suimpertiš ezmäižil sijoil i praznikan aigan parahimil tahoil stolan taga,

⁴⁷ no anastaba leskiakoil pertid i loičeba pit՚kha vaiše ozutesen täht. Sikš heid sudiškatas völ kovemba.»