Luka 16 - Uz' Zavet

Kelaz pertinpidäi

¹ Iisus sanui mugažo openikoile: «Oli elokaz mez՚, kudambal oli pertinpidäi. Hänele kelenkandišijad sanuiba, miše pertinpidäi rajadab hänen kodielod.

² Hän kucui pertinpidäjan ičezennoks i sanui: ‘Midä minä kulen sinun polhe? Ozuta kirjas i sel՚genzoita minei, kut oled pidänu minun rahan. Enambad sinä ed radaškande minai.’

³ Mez՚ meleti: ‘Midä minei nügüd՚ tarbiž tehta? Ižand kükseb mindai neciš radospäi. Kaida mad minä en voi, a pakita – huiktelemoi.

⁴ No minä nügüd՚ tedan, midä tarbiž tehta, miše toižed otaižiba mindai ičeze pert՚he, konz mindai kükstas pertinpidäjan radospäi.’

⁵ Hän kucui kaikid ižandan velgnikoid toine toižen jäl՚ghe ičezennoks. ‘Äjak sinä oled otnu velgha minun ižandal?’ hän küzui ezmäižel.

⁶ ‘Sada batos-märad pühävoid,’ sanui nece. Pertinpidäi sanui: ‘Täs om sinun velgbumag, ištte i kirjuta teramba vižkümne.’

⁷ Sid՚ hän küzui toižel: ‘A sinä-k, äjak sinai om velgad?’ Nece mez՚ sanui: ‘Sada koros-märad nižud.’ Pertinpidäi sanui: ‘Täs om sinun velgbumag, kirjuta sinna kahesakümne.’

⁸ I ižand kiti manitajad pertinpidäjad, miše hän melevašti tegi kaiken. Necen mirun lapsed oma melekahambad azjoiš toine toiženke, mi päivänvauktan lapsed.

⁹ Minä sanun-ki teile: Sagat necen mirun bohatusen kal՚t sebranikoid, kudambad otaba teid igähižihe eländsijoihe, konz necidä bohatust teil enambad ei linne.

¹⁰ Kenele voib uskta penes, sille voib uskta sures-ki. A ken penes manitab, se manitab sures-ki.

¹¹ Ku teile ei sand uskta siloi, konz teil oli käziš man bohatuz՚, ka ken teile andab igähišt bohatust?

¹² I ku tö et voinugoi ižandoitta verast kodielod, ka ken andab teile sen, mi om teiden?

¹³ Ni üks՚ käskabunik ei voi služida kahtele ižandale. Ku hän ei navedi üht, ka tošt armastab; ku hän ühthe tartub, ka tošt hondostab. Teil ei voi ühtel aigal olda kaht ižandad: Jumalad i bohatust.»

¹⁴ Farisejad kuliba necen kaiken. Hö oliba ažlakod rahale i nagroiba Iisusad.

¹⁵ Iisus sanui heile: «Tö olet mehiden edes kuti tozioiktad, no Jumal tundeb teiden südäimed. Se, mi mehiden sil՚miš om kalliž, Jumalan edes om opak.»

Käskišt i Jumalan valdkund

¹⁶ «Käskišton i Jumalan sanankandajiden aig oli Joannahasai. Siš aigaspäi saneltas hüvä vest՚ Jumalan valdkundan polhe, i kaikutte tungese vägel sinna.

¹⁷ No teramba kadoba ma i taivaz, mi mitte-ni čokim käskištospäi.

¹⁸ Kaikutte, ken tacib ičeze akan i naib toižel, ka hän magadab verhan akanke, i mugažo magadab verhan akanke se, ken naib naižel, kudamban om tacnu sen mužik.»

Elokaz mez՚ i Lazar՚

¹⁹ «Oli elokaz mez՚. Hänen sädod oliba purpuraspäi i henos pölvhaspäi, i kaikutte hänen elon päiv oli kuti praznik.

²⁰ No hänen verajanno venui gol՚l՚ Lazar՚ täuz՚ paiškid.

²¹ Hän tahtoi näl՚gäs söda muruid, kudambad lanksiba elokahan mehen stolalpäi. Koirad-ki tuliba sihe i noliba hänen paiškid.

²² Sid՚ gol՚l՚ koli, i angelad veiba händast Avraamannoks. Elokaz-ki koli, i händast pandihe maha.

²³ Konz hän surman valdkundas oldes mokiš libuti sil՚mäd, ka nägišti edahan Avraaman i hänen rindal Lazarin.

²⁴ Siloi hän kidastaškanzi: ‘Tat Avraam, armahta mindai! Oigenda Lazar՚ tänna, miše hän kastaiži sormen agjaižen i sil vilugoitaiži minun kel՚t. Neciš ahjos om opak olda.’

²⁵ No Avraam sanui: ‘Johtuta, poigaižem, miše sinä elädes jo said hüvän dol՚an, a Lazar՚ hondon. Nügüd՚ hän eläb tägä ozan kaimlos, a sinä mokičetoi.

²⁶ Da völ meiden keskhe om pandud süvä haud, i niken tägäpäi ei voi mända teidennoks, hot՚ tahtoiži-ki, i niken sigäpäi ei voi tulda meiden polele.’

²⁷ Elokaz mez՚ sanui: ‘Tat, minä pakičen, oigenda händast minun kazvatajiden kodihe.

²⁸ Minai om viž velled – todištagha heile Lazar՚, miše hö-ki ei putuiži neniden mokiden tahoze.’

²⁹ Avraam sanui: ‘Heil oma Moisejan i Jumalan sanankandajiden kirjutused. Uskkaha heiden sanoihe.’

³⁰ ‘Ei, tat Avraam,’ mez՚ sanui, ‘no ku ken-ni kollijoišpäi mäniži heidennoks, hö käraudaižihe grähkišpäi.’

³¹ No Avraam sanui: ‘Ku hö ei kundelkoi Moisejad i Jumalan sanankandajid, ka hö ei uskoškakoi, hot՚ ken-ni kollijoišpäi eläbzuiži.’»